Mateo 18:23

Ang Teksto

Matapos sabihin ni Jesus kay Pedro na hindi pitong beses kundi pitumpung ulit at pito ang sukat ng pagpapatawad, hindi siya nagbigay ng dagdag na paliwanag. Sa halip, nagsimula siya ng isang kuwento: ang kaharian ng langit ay tulad ng isang hari na nagpasyang suriin ang mga talaan ng kaniyang mga utusan. Isang araw ng pagtutuos. Bukas ang mga aklat, tinatawag ang mga pangalan, at kailangang tumayo ang bawat isa sa harap ng trono upang marinig kung magkano ang kaniyang pagkakautang. Doon nagsisimula ang talinghaga, hindi sa awa, kundi sa bilangan.

Ang maliit na salitang nag-uugnay nito sa naunang usapan, "Samakatuwid," ang nagsasabi sa atin kung bakit. Hindi ito bagong paksa. Ito ang sagot ni Jesus sa tanong ni Pedro, isinalaysay sa anyo ng isang kuwento tungkol sa pera at kapangyarihan.

Ang Ubod

May mga larawan ng kaharian na komportable: binhi, lebadura, handaan. Ito ay hindi. Ang kaharian ng langit ay inihahambing sa isang pagsusulit ng mga aklat, kung saan ang hari ay may karapatang magtanong at ang utusan ay walang karapatang tumanggi. Ang Diyos sa kuwentong ito ay hindi malabong puwersa ng kabutihan na nakangiti sa kung anuman ang ating gawin. Siya ay Hari na nais makipagsulit, at may taning ang kaniyang pasensiya sa anyo ng isang petsa.

At dito nakasalalay ang buong punto: ang pagpapatawad na hinihingi ni Jesus kay Pedro ay hindi likha ng malambot na puso ng tao kundi bunga ng pagkakaharap sa Hari. Ang biyaya ay hindi pagkansela ng pagtutuos; ito ang nangyayari sa loob mismo ng pagtutuos, kapag tumayo ka na sa harapan at nalaman mo kung ano talaga ang laman ng iyong talaan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang larawan ng aklat na binubuksan ay sinaunang larawan sa Kasulatan. Mula sa mga propeta hanggang sa Pahayag, ang Diyos ay Hari na may talaan, at walang nawawala sa kaniya. Ngunit narito ang bago: ang Haring ito ay may mukha. Ang kuwentong ito ay sinabi ng isang lalaking papunta sa Jerusalem upang bayaran mismo ang utang na hindi natin kayang bayaran. Kaya hindi ito talinghaga tungkol sa pangkalahatang kabaitan ng langit; ito ay talinghaga na bumabagsak sa krus. Ang ugat ng salitang isinalin na "nahabag" sa talata 27, splanchnizomai, ay tumutukoy sa kilos sa loob ng sikmura, isang pagkakalam ng loob. Ganoon ang pagtingin ng Diyos sa nalulunod sa utang. Sa Kalbaryo ang pagsusulit at ang awa ay nagtagpo sa iisang lugar.

Ang Salamin

Alam mong may utang ka. Ang mahirap ay ang halaga. Karamihan sa atin ay nabubuhay sa tahimik na pag-aakalang katamtaman lamang ang ating pagkakautang: medyo mainitin ang ulo, medyo makasarili, pero hindi naman katulad ng iba. Ang talatang ito ang nagbubukas ng aklat at sinasabing tatayo ka sa harapan at maririnig mo ang buong bilang, hindi ang iyong tantiya. At kung bakit ito mahalaga: tuwing hindi ka makapagpatawad sa asawang paulit-ulit na nakakalimot, sa kapatid na kumuha ng higit sa kaniyang bahagi sa mana, sa dating kaibigang nagsalita sa likuran mo sa trabaho, hindi ito dahil masyadong malaki ang kanilang kasalanan. Ito ay dahil masyado mong pinaliit ang sa iyo. Ang hindi nagpapatawad ay hindi matigas ang puso; siya ay hindi pa tunay na tumayo sa harap ng Hari.

Ngayong araw, gawin mo ito: kumuha ng papel, isulat ang pangalan ng taong pinakaayaw mong patawarin, at sa ilalim nito isulat ang tatlong bagay na kailangan mong ipatawad sa iyo ng Diyos. Tingnan mo ang dalawang listahan nang magkatabi bago mo punitin ang papel.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang panalanging itinuro mismo ni Jesus: "patawarin mo kami sa aming mga utang, gaya ng pagpapatawad namin sa mga may utang sa amin." Ang parehong salitang "utang" ang ginamit, kaya ang talinghagang ito ay hindi bagong aral kundi pagsasalaysay ng isang hiling na dinarasal natin nang hindi iniisip. Pangalawa, ang mapagmalaking awit ni Lamec sa Genesis, na nagyabang ng pitumpu't pitong ulit na paghihiganti. Binaligtad ni Jesus ang bilang sa talata 22: ang sukat ng paghihiganti ng tao ay ginagawang sukat ng pagpapatawad sa kaharian. Sa parehong teksto, hindi aritmetika ang usapin kundi kung aling kaharian ang kinabibilangan mo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang hari ang sentro, at kakaiba siya. Hindi siya kampante; may araw ng pagsusulit. Hindi rin siya bulag; alam niya ang eksaktong halaga bago pa tumayo ang utusan. Ngunit sa sandaling nakita niya ang lalaking lumuhod, ang nangyari sa kaniya ay hindi pagkalkula kundi pagkalam ng loob. Pansinin: hindi niya binigyan ng palugit ang utusan, na siyang hiningi nito. Binura niya ang utang. Mas malaki ang ibinigay kaysa sa hinihingi, at iyon ang nagpapakilala sa kaniya. Pero hindi siya mapaglaro. Sa dulo ng kuwento, ang parehong hari ay nagagalit. Ang awa niya ay hindi kahinaan; ito ay pagpili, at may kahihinatnan kung ito ay tatanggapin at hindi ipapasa.

Konteksto

Nasa Galilea pa si Jesus, kasama ang mga alagad na kadarating lamang mula sa pagtatalo kung sino ang pinakadakila. Ang buong kabanata 18 ay tungkol sa buhay ng isang pamayanang magkakasama: ang maliliit na hindi dapat itisod, ang nawawalang tupa, ang kapatid na nagkasala. Sa daigdig ng unang mga tagapakinig, ang utang ay hindi abstrakto. Ang hindi makabayad ay maaaring ipagbili kasama ang asawa at mga anak, gaya ng nasa talata 25. Ang mga "utusan" dito ay hindi mga alipin sa bukid kundi mga opisyal ng korte, mga tagapangasiwa ng buwis sa lalawigan, kaya posible ang napakalaking halaga. Narinig ito ni Pedro bilang pinuno ng isang bagong pamayanan na tiyak na magkakasakitan. Hindi teorya ang tanong niya. Siguro may mukha na siyang iniisip.

Pagninilay

Kung bubuksan ngayon ang aklat ng iyong talaan sa harap ng Hari, aling bahagi ang pinakaayaw mong basahin nang malakas, at bakit mo iyon itinatago kahit sa iyong sarili?

Sino ang taong matagal mo nang ipinagpapaliban ang pagpapatawad, at ano ang ipinapalagay mong mawawala sa iyo kapag binitawan mo ang kaniyang utang?