Mikas 7

Ang Teksto

Nagsisimula si Mikas sa isang tanawin ng gutom: parang ubasan matapos ang pag-aani, walang natirang kumpol, wala ni isang matuwid sa lupain. Ang mga pinuno ay binabayaran, ang mga hukom ay tumatanggap ng suhol, at ang pinakamalapit sa iyo, kapitbahay, kaibigan, asawa, anak, ay hindi na mapagkakatiwalaan. Pero mula sa gitna ng gumuguhong lipunang iyon, may tumitindig na tinig: "ako ay titingin kay Yahweh." At ang kabanata ay nagtatapos hindi sa reklamo kundi sa pagkamangha: may Diyos na inaalis ang kasalanan at itinatapon ito sa kailaliman ng dagat.

Ang Puso ng Teksto

"Sino ang Diyos na gaya mo?" Iyan mismo ang kahulugan ng pangalang Mikas, at parang buong buhay niya ay tumatakbo patungo sa tanong na ito. Ang sagot ay hindi tungkol sa kapangyarihan o sa laki ng Diyos, kundi sa isang bagay na mas nakakagulat: "Hindi mo pinapanatili ang iyong galit magpakailanman, dahil gustong-gusto mong ipakita sa amin ang iyong kasunduan ng katapatan." Ang salitang Hebreo doon ay chesed, ang tapat na pag-ibig na nakatali sa tipan. At ang pandiwa ay mahalaga: hindi lang pinapayagan ng Diyos ang habag, kinalulugdan niya ito. Ang kaparusahan sa Mikas 7 ay totoo at mabigat, pero hindi ito ang huling salita, sapagkat hindi ito ang pinakamalalim na katangian ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang talata 9: "titiisin ko ang kaniyang galit hanggang sa patawarin niya ang aking pagkasala." Hindi tumatakas ang bayan mula sa hatol; dinadaanan nila ito hanggang sa kabilang dulo, kung saan naghihintay ang liwanag. Iyan ang hugis ng buong kasaysayan ng kaligtasan. Ang Diyos ay hindi nagpapatawad sa pamamagitan ng pagbura sa katarungan kundi sa pagdaan dito. Kaya nga sa krus, ang parehong hatol at ang parehong habag ay nagtatagpo sa isang katawan. Ang "kailaliman ng dagat" sa talata 19 ay hindi malabong pananalita: ang dagat ang lugar kung saan nalunod ang hukbo ng Ehipto. Ang kasalanan ay hindi lamang tinatakpan, ito ay nilulunod, tulad ng kaaway noong Exodo, at hindi na muling makakaahon.

Ang Salamin

Ang mga talata 5 at 6 ay hindi tungkol sa malalayong bansa. Tungkol ito sa hapag-kainan mo. May mga pamilyang hindi na nagkakausap dahil sa mana, may mga magulang na natatakot magsalita sa harap ng sariling anak, may mga opisinang kung saan alam mong may presyo ang bawat desisyon. Ang tukso sa ganitong mundo ay dalawa: maging tulad nito, o mapait na sumuko. Si Mikas ay pumili ng pangatlo: "Maghihintay ako sa aking Diyos ng aking kaligtasan." At tandaan, hindi siya nagsasalita bilang inosente. Inamin niya, "nagkasala ako laban kay Yahweh." Ang pag-asa niya ay hindi nakasandal sa sarili niyang kalinisan. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang kasalanang matagal mo nang dala, ipagtapat ito nang malakas sa Diyos, at pagkatapos ay punitin ang papel at itapon.

Ang Konteksto

Nagsalita si Mikas noong ikawalong siglo bago si Cristo, mula sa Moreset, isang bayang bukid sa timog ng Juda, hindi mula sa Jerusalem. Nakikita niya ang kabisera mula sa labas, at mapait ang tingin niya. Panahon ito ng Asiria: bumagsak na ang hilagang kaharian, at ang Juda ay nabubuhay sa ilalim ng banta ng pagsalakay at tributo. Sa loob, may lumalaking uri ng may-ari ng lupa na sinasakmal ang maliliit na magsasaka sa pamamagitan ng mga pautang at nabibiling hatol. Kaya ang "hukom ay handa sa mga suhol" ay hindi pangkalahatang moralismo kundi tinig ng taong nakakita ng kapitbahay niyang nawalan ng bukid dahil sa isang hatol na binili.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa kanila, ang mga pangalang Basan, Galaad, Carmelo sa talata 14 ay hindi tula kundi teritoryo, matatabang lupain na nawala na sa Israel. Ang narinig nila ay isang pangakong ibabalik sila sa lupang kinuha sa kanila. At nang marinig nila ang "Gaya noong araw nang inilabas mo sila sa lupain ng Egipto," alam nilang hinihingi ni Mikas na ulitin ng Diyos ang pinakamalaking bagay na nagawa niya. Hindi sila humihingi ng bagong programa kundi ng pagiging tapat ng Diyos sa sarili niyang pangalan. At ang huling talata ay nagtali nito sa isang tao: "ang kasunduan ng katapatan kay Abraham." Kung babaguhin ng Diyos ang isip niya tungkol sa kanila, kailangan niyang bawiin ang isang pangakong mas matanda pa sa Sinai.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Exodo 34, nang ipakilala ng Diyos ang sarili kay Moises pagkatapos ng gintong guya, sinabi niyang siya ay mahabagin at hindi madaling magalit, na nagpapatawad ng kasalanan. Halos sinipi ni Mikas ang tagpong iyon sa talata 18, na parang sinasabi: ito ang pangalan mo, tuparin mo ito. Pero may isa pang tinig. Sinipi ni Jesus ang Mikas 7:6 tungkol sa anak laban sa ama, at inilapat ito sa sarili niyang pagdating (Mateo 10:35-36). Nakakabahala iyon: ang paghahati na naranasan ni Mikas bilang bunga ng kasalanan ay nagiging, sa kamay ni Jesus, bunga rin ng katotohanang naghahati bago magpagaling.

Pagninilay

Alin ang mas madaling paniwalaan mo tungkol sa Diyos: na siya ay makatarungan, o na siya ay gustong-gusto magpakita ng habag? Ano ang sinasabi nito tungkol sa larawan mo sa kaniya?

Sa aling ugnayan sa buhay mo ngayon ka pinakatuksong maghiganti o sumuko, at ano ang magiging hitsura ng "titingin ako kay Yahweh" doon sa linggong ito?