Nehemias 8

Ang Teksto

Nagtipon ang buong bayan sa liwasan sa harap ng Tarangkahan ng Tubig at sila mismo ang humiling: dalhin ang Aklat ng Batas. Mula umaga hanggang tanghali ay binasa ito ni Ezra mula sa isang entabladong kahoy, at tumulong ang mga Levita upang maipaliwanag ang kahulugan. Umiyak ang bayan nang maunawaan nila, ngunit pinigil sila ni Nehemias: banal ang araw, kaya kumain, uminom, magbahagi. Kinabukasan, nang muli silang magbalik sa teksto, natuklasan nila ang nakalimutang kapistahan ng mga kubol, at ipinagdiwang nila ito nang pitong araw.

Ang Ubod

May isang bagay na kakaiba sa simula ng kabanata: hindi ipinilit ni Ezra ang kautusan sa bayan. Ang bayan ang humingi nito. Matapos ang pagkabihag, matapos ang mga pader, ang nagbabalik na bayan ay nauhaw sa salita, at ang uhaw na iyon ay bahagi na ng gawa ng Diyos sa kanila. Dito ipinapakita ng teksto na ang pagpapanumbalik ng Diyos ay hindi natatapos sa bato at argamasa. Maaaring matayo ang pader at manatiling bihag ang kalooban. Ang salita ang nagbabalik sa bayan sa pagkakakilanlan nila. At kapansin-pansin: ang pagkaunawa ang bumubukas ng pintuan, hindi ang basta pakikinig. Dalawang beses binanggit ang pag-unawa bago umiyak ang mga tao. Ang Diyos na nagsasalita ay Diyos na nagnanais maunawaan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang hugis ng araw na iyon: binuksan ang aklat, nahayag ang kasalanan, umiyak ang bayan, at pagkatapos ay sinabihan silang magsaya. Hindi binura ang luha; inilagay ito sa tamang lugar. Ganito rin ang tinig na maririnig natin kalaunan sa isang mas malawak na eksena, nang basahin ni Jesus ang Isaias sa sinagoga ng Nazaret at iniupo ang sarili bilang katuparan ng nabasa. Doon, ang salita ay hindi lamang naipaliwanag; ito ay naging tao. Ang entabladong kahoy ni Ezra, ang mga Levitang naglalakad sa gitna ng bayan upang magbigay-kahulugan, ang paghahanda ng hapag para sa mga walang naihanda: lahat ng ito ay mumunting anino ng isang Tagapagpaliwanag na mas dakila, na nagbubukas ng Kasulatan at pagkatapos ay nagpuputol ng tinapay.

Ang Salamin

May bersikulong mahirap tanggihan: "ipadala ang ilan nito sa mga walang naihanda." Ang pagkaunawa sa salita ay agad na naging listahan ng mga pangalan, mga taong walang handa. Hindi ito maindayog na espirituwalidad. Ito ang kapitbahay na hindi makabayad ng kuryente, ang tiyahin na walang kasama sa Pasko, ang bagong empleyado na kumakain nang nakatingin sa telepono. Kadalasan, ang pinakamatinding pagpapanumbalik sa buhay natin ay dumarating hindi sa anyo ng mas malalim na damdamin kundi ng isang mas malawak na hapag. At minsan, ang luha natin sa harap ng Diyos ay nagiging paraan upang hindi na natin kailangang gawin ang anuman: nakakaiyak tayo, kaya naisip nating sapat na. Hindi, sabi ni Nehemias. Kaya ngayong araw, gumawa ng isang bagay: pumili ng isang taong "walang naihanda" at padalhan ng pagkain o imbitahan sa hapag ngayong linggo, bago matapos ang araw.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Ezra ang nakatayo sa gitna, ngunit hindi siya nag-iisa; labing-apat ang pangalan sa kaniyang kanan at kaliwa, at may isa pang grupo ng mga Levita na gumagala sa bayan. Ang eskribang ito, na nagtalaga ng buhay sa pagsasaliksik ng kautusan, ay hindi nag-angkin ng monopolyo sa salita. Ibinukas niya ang aklat "sa paningin ng lahat ng mga tao," at ang unang bagay na ginawa niya ay hindi magturo kundi magpasalamat. Ang espirituwal na tanawin ni Ezra ay tanawin ng isang taong alam na hindi siya may-ari ng kaniyang itinatangi. Kaya nang umiyak ang bayan, hindi siya nagdagdag ng bigat. Kasama niya si Nehemias sa pagsasabing banal ang araw. Ang lider na tunay na kilala ang salita ay nakakakilala rin kung kailan huminto sa pagsasalita.

Ang Detalye

Ang Tarangkahan ng Tubig. Hindi ito simpleng lokasyon. Hindi sila nagtipon sa templo, kung saan may altar at usok at hangganan para sa mga hindi pari. Nagtipon sila sa isang pampublikong liwasan, sa tarangkahan kung saan dumadaan ang tubig at ang mga karaniwang tao, kung saan nagaganap ang kalakalan at paghuhukom. Doon binuksan ang aklat, "sa kapwa mga lalaki at babae, at sa lahat ng nakakarinig at nakakaunawa." Walang gitnang pader sa liwasan. Walang bakod ng karapatan. At pagkaraan ng isang linggo, doon din sa bukas na lugar sa Tarangkahan ng Tubig ay nagtayo sila ng mga kubol. Ang lugar ng pakikinig ay naging lugar ng pananahan.

Ang Tanong

Bakit ipinagbawal ang pag-iyak? "Huwag kayong magdalamhati, dahil ang kagalakan ni Yahweh ang inyong lakas." Tapat na luha iyon, luha ng pagkilala sa kasalanan, at tila ito ang hinihingi ng Diyos sa ibang bahagi ng Kasulatan. Hindi ito madaling pakinggan para sa taong matagal nang nabubuhat ang bigat ng nakaraan. Ngunit baka ang sinasabi ni Nehemias ay hindi "huwag kang magdalamhati" kundi "hindi ngayon ang araw." Banal ang araw; ito ang araw ng pagbabalik, hindi ng paghuhukom. May panahon para sa pagluha, at may panahon kung kailan ang pananatili sa luha ay pagtanggi sa awa na naroon na. Hindi naipaliwanag ng teksto kung paano nila naabot ang kagalakan. Sinabi lamang na kumain sila, nagbahagi, at "ang kagalakan nila ay lubos-lubos." Marahil hindi iyon paliwanag kundi imbitasyon.

Pagninilay

Kailan huling nagbukas sa iyo ang Kasulatan nang hindi mo inaasahan, at ano ang ginawa mo sa pagkaunawang iyon?

Sino sa paligid mo ngayon ang "walang naihanda," at ano ang pumipigil sa iyong magbahagi?