Isaias 40

Ang Teksto

Nagbubukas ang kabanata sa isang utos na ibinigay sa maramihan, hindi sa iisang propeta: "Aliwin, aliwin mo ang aking bayan." Ang giyera ng Jerusalem ay tapos na, ang utang sa kasalanan ay bayad na, at may tinig na sumisigaw sa disyerto na ihanda ang daan para sa dumarating na Diyos, na papatagin ang mga bundok at itataas ang mga lambak para makita ng lahat ang kaniyang kaluwalhatian. Kasunod nito ang malamig na pagtatasa sa tao: damo tayo, bulaklak sa parang, natutuyot sa isang ihip; tanging ang salita ng Diyos ang nananatili. At mula roon, sunod-sunod ang mga tanong na hindi masagot ng sinuman: sino ang sumukat ng dagat sa palad, sino ang nagturo sa Diyos, kanino siya maihahambing? Nagtatapos ang lahat sa pangako sa mga napapagod: silang naghihintay kay Yahweh ay muling lalakas.

Ang Puso ng Mensahe

Dalawang bagay ang pinagsasama ng kabanatang ito na madalas nating pinaghihiwalay: ang kadakilaan ng Diyos at ang lambot ng kaniyang pag-aaruga. Ang parehong bisig na "namumuno para sa kaniya" bilang matagumpay na mandirigma ang siya ring bisig na tumitipon ng tupa at nagdadala sa kanila "ng malapit sa kaniyang puso." Hindi ito magkasalungat na larawan kundi magkatuwang: kaya lang mapagkakatiwalaan ang kaniyang lambing dahil totoo ang kaniyang kapangyarihan, at kaya lang hindi nakakatakot ang kaniyang kapangyarihan dahil pastol siya. Dito nakasalalay ang etika ng buong kabanata. Kung ang mga bansa ay isang patak lamang sa timba at ang mga pinuno ay dayaming tinatangay ng hangin, kung gayon ang mga bagay na kinakatakutan natin sa trabaho, sa pera, sa balita sa umaga, ay hindi ganoon kalaki gaya ng ipinapalagay natin. At ang pag-aliw na iniuutos sa taludtod isa ay hindi damdaming pinipilit kundi gawaing ipinag-uutos: may sinasabihan tayong may utang na kailangang ihayag.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tinig sa ilang na sumisigaw ng "ihanda ang daan ni Yahweh" ay ginamit ng lahat ng apat na ebanghelyo para ilarawan si Juan Bautista, at hindi ito basta paghiram ng magandang linya. Ang sinasabi nila: ang pagbabalik ng Diyos na ipinangako sa mga bihag ay nangyari, at may mukha. Ang kaluwalhatiang "magkakasama itong makikita ng lahat" ay nakita sa isang tao na nagutom, napagod, at namatay. At ang pastol na nagdadala ng tupa "malapit sa kaniyang puso" ay siya ring nagsabi kalaunan na kilala niya ang kaniyang mga tupa sa pangalan, gaya ng pagtawag niya sa mga bituin sa pangalan sa taludtod dalawampu't anim. Ang pattern ay pareho: ang Diyos na hawak ang dagat sa palad ang siya ring yumuyuko para sa mga hindi mabilang na maliliit.

Ang Salamin

Alam mong hindi ka damo hangga't hindi ka nakakaranas ng bagay na hindi mo kayang ayusin. Ang biopsy na hinihintay. Ang trabahong pinaghirapan mo ng labindalawang taon na nawala sa isang pulong na tumagal ng labinlimang minuto. Ang anak na hindi na sumasagot. Ang kabanatang ito ay hindi nagpapanggap na hindi ka nalalanta; sinasabi mismo nito na nalalanta ka. Pero pagkatapos ay tinatanong ka nito kung saan mo inilagay ang iyong bigat. Kung ang mga pinunong tila hindi matinag ay tinatangay lang na parang dayami, bakit mo pa rin inaayos ang iyong araw ayon sa takot sa opinyon ng isang tao sa opisina? At may ikalawang tabak dito: ang unang utos ng kabanata ay hindi "magpaaliw ka" kundi "aliwin mo." May utang kang mensahe sa iba. Ngayong araw, magpadala ng mensahe sa isang taong alam mong pagod na pagod na, at sabihing tapos na ang kaniyang pakikipagdigmaan sa mata ng Diyos, hindi walang hanggan ang lambak na kinaroroonan niya.

Ang Detalye

Ang salitang "naghihintay" sa huling taludtod ay hindi ang paghihintay ng taong nakaupo sa waiting room na nakatitig sa orasan. Ang Hebreong qavah ay may kaugnayan sa lubid na hinihila hanggang sa maging tikom, mahigpit, handa. Ito ay paghihintay na may tensyon: nakaugat, nakaabang, hindi lumilipat ng ibang panginoon habang matagal ang sagot. Kaya hindi kabalintunaan na ang bunga nito ay pagtakbo at paglakad, hindi pag-upo. Ang pinapangako ay hindi na hindi ka na mapapagod; ang pinapangako ay hindi ka mauubusan sa mismong paglalakad. Sa praktika, ang paghihintay na ito ay mukhang matapat na pagpasok sa trabaho bukas nang walang katiyakan, patuloy na pagdalaw sa ospital, patuloy na panalangin para sa parehong pangalan sa ikapitong taon.

Konteksto

Nasa Babilonia ang mga unang nakarinig nito, o pauwi na mula roon: isang henerasyong nakita ang pagbagsak ng templo, ang pagkakadena ng hari, at ang tagumpay ng mga diyos ng ibang bansa. Taon-taon nilang nasasaksihan ang mga prusisyon kung saan bitbit ng mga tao ang mga imahen ng kanilang diyos sa mga karo sa mga kalyeng inayos para sa okasyon. Kaya may sarkasmo ang taludtod labinsiyam hanggang dalawampu: ang diyos na kailangang ipako para hindi matumba. Sa Isaias apatnapu, baligtad ang eksena. Hindi ang tao ang nagbubuhat sa Diyos; ang Diyos ang darating mismo, at ang daan ay para sa kaniya. Sa isang bayang natalo, ito ay hindi paglilibang kundi panunumbalik ng katinuan.

Ang Pangunahing Tauhan

Kapansin-pansin kung paano tinutugunan ng Diyos ang reklamo sa taludtod dalawampu't pito. Sinabi ng bayan na hindi siya nababahala sa kanilang usapin, na nakatago sa kaniya ang kanilang kalagayan. Hindi siya sumagot ng pagalit na pananalita. Sumagot siya ng tanong: "Hindi mo ba alam?" at pagkatapos ay itinuro ang langit. Ito ang Diyos na nakikipagtalo sa mga panghinaan ng loob sa halip na iwaksi sila, na inuulit ang argumento hanggang sa makarating. Siya ang hindi napapagod, at tiyak na alam niyang napapagod tayo; kaya ang kaniyang lakas ay hindi ipinagmamalaki kundi ipinamimigay, "sa mga mahihina nagbibigay siya ng bagong lakas." Kadakilaang bumababa: iyan ang kaniyang katangian mula simula hanggang sa krus.

Pagninilay

Anong bagay o tao sa iyong buhay ang binibigyan mo ng bigat na hindi naman nito kayang dalhin, at ano ang magbabago sa iyong linggo kung tunay mong maniwalang ito ay isang patak lamang sa timba?

Sino ang inatasan sa iyo ngayong araw na aliwin, at ano ang pumipigil sa iyong buksan ang bibig?