Lucas 19:10

Ang Teksto

Sa dulo ng pagtatagpo nila ni Zaqueo, matapos ipangako ng maniningil ng buwis na ibabalik niya nang makaapat na beses ang lahat ng kaniyang nadaya, ipinaliwanag ni Jesus kung bakit siya pumasok sa bahay ng isang taong iniiwasan ng buong bayan: "Sapagkat ang Anak ng Tao ay naparito upang hanapin at iligtas ang mga taong nawawala." Hindi ito panimula ng kuwento kundi ang paliwanag nito. Ang buong araw na iyon sa Jerico, ang pagtingala sa puno, ang pagreklamo ng karamihan, ang biglang pagbukas ng kamay ni Zaqueo, ay tinipon ni Jesus sa isang pangungusap tungkol sa kaniyang sariling misyon. Hindi siya napadpad lamang sa bahay ng makasalanan. Doon siya papunta.

Ang Puso ng Teksto

May dalawang pandiwa dito na hindi dapat paghiwalayin: hanapin at iligtas. Ang salitang "nawawala" sa Griego, apololos, ay ginagamit para sa tupang naligaw, sa barya na nahulog sa sahig, sa anak na umalis. Hindi ito basta pagkakamali; ito ay pagiging wala sa dapat kinaroroonan, at walang kakayahang bumalik nang mag-isa. Ang teolohiya ng talatang ito ay simple at matalim: ang inisyatiba ay laging sa Diyos. Umakyat nga si Zaqueo sa puno, ngunit si Jesus ang tumingala, tumawag sa pangalan, at nagsabing "kinakailangan kong manatili sa iyong tahanan." Ang salitang "kinakailangan" ay hindi kagandahang-loob lamang; ito ay tungkulin ng isang isinugo. Ang biyaya ay hindi gantimpala sa paghahanap natin sa Diyos. Ito ang bunga ng paghahanap niya sa atin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa Ezekiel 34 galit ang Diyos sa mga pastol ng Israel na pinabayaang mangalat ang kawan, at ipinangako niya: ako mismo ang hahanap sa aking mga tupa. Iyon ang tinig na naririnig sa Lucas 19:10. Hindi lamang sinasabi ni Jesus na mabait siya sa mga makasalanan; inaangkin niya ang gawain na sinabi ng Diyos na siya lang mismo ang gagawa. Kaya rin siguro tinawag niya si Zaqueo na "anak din ni Abraham": ang tipan ay hindi napunit ng propesyon ng lalaki, ito ay binalikan ng nagmamay-ari nito. At mula sa Jerico ay diretso siyang aakyat sa Jerusalem, kung saan ang paghahanap na ito ay magiging krus. Ang pagliligtas ay may presyo, at ang naghahanap ang magbabayad.

Ang Salamin

May bahagi sa ating buhay na sinasabi nating hindi na kayang ayusin. Ang pera na kinita sa paraang hindi natin sinasabi sa asawa. Ang kapatid na apat na taon nang hindi kinakausap. Ang trabahong nagpapayaman sa atin habang may nasasagasaan. Karaniwan nating solusyon ay umakyat sa puno: tingnan si Jesus mula sa malayo, sumamba nang hindi nagpapakilala, manatili sa mataas at ligtas na lugar. Ngunit hindi tumitigil ang Panginoon sa ilalim ng puno para purihin ang iyong sipag sa pag-akyat. Tinatawag ka niya sa pangalan at pumapasok sa bahay, kung saan nakatago ang mga resibo. At kakatwa, hindi natakot si Zaqueo; nagalak siya. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang tao na may dahilan para maghinanakit sa iyo, at ilagay ito sa iyong bulsa habang nananalangin.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa mga taong-bayan ng Jerico, si Zaqueo ay hindi simpleng makasalanan. Siya ay architelones, punong maniningil, may mga tauhan sa ilalim niya, at ang kaniyang yaman ay galing sa balsam at sa mga karwahe na dumaraan sa daungang-daan patungong Jerusalem. Ang bawat sisidlang pabango na dumaan sa lungsod ay may bahagi na napunta sa kaniyang bulsa at sa Roma. Kaya nang marinig nilang "dumating ang kaligtasan sa bahay na ito," ang unang naramdaman nila ay hindi pagkaantig kundi pagkasuklam. Sila ang dumaing. Sa kanilang pandinig, ang salitang "nawawala" ay hindi mainit na salita; iyon ang hatol nila kay Zaqueo, at ngayon ay ginagamit ito ni Jesus bilang dahilan kung bakit siya kailangang mailigtas.

Ang Konteksto

Jerico, mga dalawampu't pitong kilometro mula sa Jerusalem, mainit, luntian, mabango sa balsam, ang huling hinto bago ang pag-akyat sa banal na lungsod. Punong-puno ito ng peregrino papuntang Paskuwa, kaya ang karamihan sa daan ay makapal at ang lalaking maliit ay talagang walang pag-asang makasilip. Malapit na ang katapusan; pagkatapos ng talatang ito, iiyak si Jesus sa Jerusalem at lilinisin ang templo. Isang lungsod ng buwis at kayamanan, isang lalaking kinasusuklaman ng sarili niyang bayan dahil kumikita siya sa pamamagitan ng mananakop, at isang guro na papunta sa kaniyang kamatayan. Sa gitna nito, tumigil si Jesus, tumingala, at nagpaanyaya sa sarili sa hapunan. Ang pagtigil na iyon ang buong mensahe.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa talatang ito, si Jesus ang nagsasalita tungkol sa kaniyang sarili, at ang tawag niya sa sarili ay "Anak ng Tao": isang pamagat na may kaluwalhatian at paghatol, ngunit dito ay ginagamit para sa gawain ng isang naghahanap ng nawawala. May malaking sinasabi ito tungkol sa Diyos. Hindi siya naghihintay sa gate ng templo na dalhan ng handog; naglalakad siya sa maalikabok na daan at sinasabi ang pangalan ng taong tinalikuran ng lahat. At hindi siya nagtanong muna kung nagsisi na si Zaqueo. Ang pagbabago ng lalaki ay dumating pagkatapos ng pagtanggap, hindi bago. Ganito naghahanap ang Diyos: hindi maingat, hindi maselan sa reputasyon, handang tawaging kaibigan ng mga makasalanan hanggang sa krus.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka umaakyat sa puno, gustong makita si Jesus ngunit ayaw namang mapansin at maimbitahan siya sa iyong bahay?

Sino ang tao na, sa iyong loob-loob, itinuturing mong "nawawala" at nahihirapan kang isiping hahanapin ni Jesus? Ano ang sinasabi nito tungkol sa pagkaunawa mo sa biyaya?