Mga Bilang 11

Ang Teksto

Nagreklamo ang bayan sa ilang, at sumiklab ang apoy ng Panginoon sa gilid ng kampo. Pagkatapos, dinala ng pananabik sa karne ang buong Israel sa pag-iyak: naalala nila ang isda, pipino, sibuyas at bawang ng Ehipto, at kinasuklaman nila ang manna. Sumuko si Moises at hiniling na siya'y patayin na; tumugon ang Diyos sa dalawang paraan, sa pitumpung nakakatanda na binahaginan ng Espiritu, at sa pugong dumagsa hanggang sa kamatayan ng mga sakim.

Ang Puso ng Teksto

Ang kapansanan ng Israel ay hindi kakulangan; may pagkain sila araw-araw. Ang kanilang problema ay pagkabagot sa biyaya. "Wala kaming makitang makakain kundi manna" ang pinakatapat na pangungusap sa kabanata: ang tinapay ng langit ay naging pang-araw-araw, at ang pang-araw-araw ay naging walang halaga. Kaya sinasabi ng Panginoon na ang pagreklamo ay hindi maliit na pagkakamali kundi pagtatakwil sa kaniya na "siyang kasama ninyo." Dito nabubunyag ang isang mabigat na katotohanan tungkol sa atin: kaya nating tumingin sa himala at makakita lang ng kaulit-ulit na pagkain. At nabubunyag din ang isang bagay tungkol sa Diyos: kinukuha niyang personal ang ating pag-iyak, hindi dahil marupok siya, kundi dahil tipan ang pinag-uusapan, hindi transaksiyon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang linya ang tumatakbo mula sa kabanatang ito hanggang sa Ebanghelyo. Ang una ay ang manna. Nang sabihin ni Jesus sa Juan 6 na siya ang tunay na tinapay mula sa langit, sinasagot niya ang bayang nayamot sa manna: may pagkaing ibinibigay ang Diyos na hindi nakukuha ng pananabik sa Ehipto. Ang pagbulong ng mga tagapakinig ni Jesus doon ay kasing tunog ng pagbulong sa ilang. Ang pangalawa ay ang Espiritu. Ang bigat na hindi na kayang dalhin ni Moises ay hinati sa pitumpu, at ang hangarin niyang lahat ng bayan ay maging propeta ay nagsimulang matupad noong Pentecostes. Ang kabanatang ito, kung gayon, ay isang malawak na hikab ng pananabik: para sa mas mabuting tinapay at mas malawak na Espiritu.

Ang Salamin

May Ehipto tayong lahat na naiisip nang mas maganda kaysa sa totoo. "Kinain namin nang libre sa Ehipto," sabi nila, na para bang wala silang pinasang latigo at putik. Ganito rin ang trabahong iniwan mo at ngayon ay ginagawang paraiso ng iyong alaala; ang panahon bago ang sakit, bago ang pagkasira ng relasyon, bago ang responsibilidad na kasalukuyan mong dinadala. Ang kasinungalingan ng pananabik ay hindi ang sabihing masama ang ngayon, kundi ang sabihing malinis ang kahapon. At may Moises din sa atin: ang mga gabing sinasabi mong hindi mo na kaya ang mga taong ipinagkatiwala sa iyo. Pansinin: hindi sinaway ng Diyos ang kaniyang katapatan. Naghati siya ng pasanin. Kadalasan, ganoon ang tugon ng Diyos, hindi himala kundi kasama.

Konteksto

Nasa unang taon pa lamang ito ng paglalakbay matapos umalis sa Sinai. Bagong-bago ang tipan, kasusundo pa lamang ng ulap, at organisado na ang kampo ayon sa mga tribo. Isang malaking hukbo ng mga dating alipin ito, na naglalakad sa disyerto na walang pamilihan, walang bukid, walang ilog. Sa ganoong lugar, ang pagkain ay pampulitika: kung sino ang nagpapakain, siya ang pinapanginoon. Kaya ang paghahangad sa Ehipto ay hindi lamang usapin ng panlasa; ito ay pagbabalik-loob sa dating panginoon. Mahalaga rin ang detalye na "ilang dayuhan" ang nagsimula ng reklamo; laging may nakakahawa sa hindi kasiyahan. At si Moises ay nag-iisang tagapamagitan sa gitna, walang kapwa lider, walang institusyon, tanging siya at ang Diyos.

Ang Interteksto

Ang Exodo 16 ang kambal ng kabanatang ito: pareho ang reklamo, pareho ang pugo at manna, ngunit doon walang hatol. Bago pa ang Sinai, tinuruan ng Diyos ang bayan; pagkatapos ng Sinai, may pananagutan na sila. Iyon ang paliwanag kung bakit dito ay libingan ang katapusan, at Kibrot-hataava, ang libingan ng pananabik, ang pangalan ng lugar. Binabalikan ito ng Awit 78 at 106 na may parehong nakakakilabot na detalye: nasa bibig pa ang karne nang dumating ang galit. Gamit ito ni Pablo sa 1 Corinto 10 upang bigyan ng babala ang iglesia: ang sakramento ay hindi kalasag ng sakim na puso. At kapansin-pansin: ang paghiling ni Moises ng kamatayan ay babalik sa bibig ni Elias sa ilalim ng puno ng enebro, at ni Jonas sa labas ng Ninive, ang mga propetang napagod sa sarili nilang bayan.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Moises ang gumuguhong tao sa gitna ng kabanata, at hindi ito itinatago ng teksto. Ang kaniyang mga tanong sa Diyos ay galit at malungkot: ipinagbuntis ko ba ang lahat ng mga taong ito? Kaya niyang sabihin sa Diyos ang hindi kayang sabihin ng bayan sa Diyos, at hindi siya sinaktan nito. At ang pinakamaganda: nang ibuhos ang Espiritu sa pitumpu at may nagpahayag sa labas ng tolda, si Josue ang nag-alalang mawawala ang katayuan ng kaniyang panginoon. Ang sagot ni Moises ang pinakamalaya sa buong kabanata: "Nais kong lahat ng tao ni Yahweh ay mga propeta." Ganito ang lider na hindi na kailangang maging natatangi upang maging kapaki-pakinabang. Ang pagod na tunay na dinala sa Diyos ay nagbubunga hindi ng inggit kundi ng pagkabukas-palad.

Pagninilay

Alin sa iyong "Ehipto" ang pinapaganda ng iyong alaala ngayon, at ano ang totoong presyong hindi mo na naaalala?

Nasaan ang pitumpung nakakatanda sa iyong buhay, ang mga taong ayaw mong hatiin ang bigat mo, at bakit?