Mga Awit 107

Ang Teksto

Nagbubukas ang awit sa isang utos na parang pinto: magpasalamat kay Yahweh, at hayaang magsalita ang mga tinubos. Pagkatapos ay apat na larawan ng tao sa dulo ng kanilang lakas. Mga naligaw sa disyerto, gutom at uhaw. Mga bilanggo sa kadiliman, nakagapos dahil sa sariling pagrerebelde. Mga may sakit na ayaw nang kumain, "napalapit sila sa mga tarangkahan ng kamatayan." Mga mandaragat na sumuray-suray sa bagyo "tulad ng mga lasinggero." Apat na beses na umuulit ang parehong tunog: tumawag sila, iniligtas sila, purihin nawa nila siya. Tapos lumuwang ang anggulo: ginagawang ilang ng Diyos ang ilog at ginagawang paliguan ang disyerto, ibinababa ang mga pinuno, iniingatan ang nangangailangan. At sa huli, isang paanyaya na hindi sagot kundi tawag sa pagninilay: tandaan at pagnilayan.

Ang Ubod

Ang salitang nananatili sa bawat sulok ng awit ay hesed, isinalin ditong "katapatan sa tipan": hindi basta kabaitan, kundi ang matigas na pagkakapit ng Diyos sa isang pangakong siya mismo ang gumawa. Pansinin kung ano ang nauuna. Hindi sinasabi ng awit na nagsisi muna sila, o nagbago, o naging karapat-dapat. Sinasabi lang: "tumawag sila kay Yahweh sa kanilang problema." Isang sigaw mula sa hukay. At sapat na iyon. Mas matindi pa, sa ikalawa at ikatlong larawan, sila mismo ang may kasalanan sa sarili nilang pagkagapos: "nagrebelde sila laban sa salita ng Diyos." Hindi ito itinatago ng awit, ni hindi rin ito ginagawang hadlang. Dito nagsasalubong ang katotohanan tungkol sa tao at ang grasya ng Diyos. Hindi ipinagdiriwang ng Awit 107 ang katatagan natin kundi ang pagdinig niya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang ikatlong tanawin: "Ipinadala niya ang kaniyang salita at pinagaling sila." Hindi kamay, hindi anghel, kundi salita. Para sa isang Israelitang nakabalik mula sa pagkatapon, iyon ang alaala ng paglikha at ng pagtawag kay Abraham: nagsasalita ang Diyos, at may nangyayari. Ngunit hindi mapigilan ng isang Kristiyanong mambabasa na makita kung saan tumutungo ang linyang iyon. Ang salitang ipinadala ay naging laman, at nang matulog siya sa isang bangka habang sumusuray ang mga mandaragat tulad ng mga lasinggero, bumangon siya at pinayapa ang alon, gaya ng ginagawa lamang ni Yahweh sa taludtod 29. Hindi ito alegorya na pilit. Ang apat na larawan dito, ang ligaw, ang bilanggo, ang maysakit, ang nalulunod, ay tumatambad sa mga Ebanghelyo na parang listahan ng mga nakasalubong ni Jesus.

Ang Salamin

Alin sa apat ang ikaw ngayon? May panahong disyerto ang buhay: trabahong walang direksyon, mga taon ng paghahanap ng "lungsod para manirahan" na hindi dumarating. May panahong bilangguan na ikaw mismo ang nagkandado: ang galit sa kapatid na pinanghahawakan mo nang labindalawang taon, ang bisyong alam mong sumisira sa iyo. May panahong sakit ng katawan, kung kailan "nawalan sila ng pagnanais na kumain." At may bagyo na basta na lang dumarating: tinanggal sa trabaho, resulta ng biopsy, anak na umalis. Hindi tinatanong ng awit kung karapat-dapat ka. Isang bagay lang ang ginagawa ng bawat grupo: tumawag. At pagkatapos ng pagkaligtas, isa pang bagay: magsalita. "Hayaang magsalita ang mga tinubos ni Yahweh." Ngayong araw, magpadala ng isang mensahe sa isang tao at pangalanan mo ang isang konkretong bagay na pinaglabasan ka ng Diyos, nang hindi nagpapaliwanag o nangangaral. Isang pangungusap lang.

Ang Pangunahing Tauhan

May isang bagay sa Diyos ng awit na ito na hindi madaling lunukin. Siya ang nagligtas, oo, pero sa ikalawang tanawin siya rin ang nagpabigat: "Ibinaba niya ang kanilang mga puso sa paghihirap." Siya ang nag-utos sa hangin ng bagyo bago niya pinayapa ang alon. Siya ang gumagawang ilang ang mga ilog at paliguan ang disyerto, at ang parehong kamay ang nagbubuhos ng galit sa mga pinuno at nagsasanggalang sa nangangailangan "tulad ng isang kawan." Hindi pinagtatakpan ng awit ang kombinasyong ito; hindi rin ito ipinapaliwanag. Hinahayaan lang itong nakatayo. At marahil iyon ang pinakatapat na bagay na masasabi tungkol sa Diyos na hindi natin mahawakan: ang bagyo at ang daungan ay parehong nasa kaniyang kamay, at wala tayong ibang mapupuntahan kundi ang kamay na iyon.

Ang Profile

Isipin ang mga unang umawit nito: mga taong "tinipon mula sa ibang mga lupain ng dayuhan, mula sa silangan at kanluran, mula sa hilaga at mula sa timog." Mga nakabalik mula sa Babilonia, o mga anak ng nakabalik, nakatayo sa isang Jerusalem na mas mahirap kaysa sa kuwento ng mga lolo. Hindi talinghaga para sa kanila ang disyerto, ang kadena, at ang bagyo sa dagat; ang ilan sa kanila ay literal na nagnegosyo sa dagat, ang ilan ay literal na nabilanggo. At ang taludtod 22 ay hindi makata lamang: "Hayaan mo silang maghandog ng pasasalamat." May aktuwal na templo, aktuwal na hayop, aktuwal na pagtitipon ng mga nakatatanda. Pampubliko ang pasasalamat sa kanila. Hindi nila maitatago ang pagkaligtas sa loob ng puso.

Ang Intertekstong Umaalingawngaw

Dalawang tunog ang maririnig dito. Una, ang Awit 106 na nauuna rito, isang mahabang paglista ng pagtataksil ng Israel; at pagkatapos ay bumubukas ang Awit 107 na parang bagong umaga, hindi sa pamamagitan ng pagkalimot sa pagrerebelde kundi sa pag-amin nito at pagpuri pa rin. Ikalawa, ang talinghaga ng alibughang anak: isang tao na "napalapit sa mga tarangkahan ng kamatayan" dahil sa sariling kahangalan, na tumawag lang, at sinalubong na parang hindi siya umalis kailanman. Pareho silang nagtatapos sa pagdiriwang at awit. At pareho silang nag-iiwan ng isang tanong na hindi sinasagot: bakit ganito ang Diyos? Hindi sinasabi ng awit. Sinasabi lang nito: "magnilay-nilay sa tipan na pagkilos ni Yahweh."

Pagninilay

Alin sa apat na larawan ang pinakamalapit sa kinaroroonan mo ngayon, at ano ang pumipigil sa iyo na tumawag?

Paano mo tatanggapin na ang parehong Diyos na nagligtas sa iyo ay siya ring nag-utos sa bagyo, nang hindi mo ito ginagawang mas madali kaysa sa totoo?