Mga Awit 103:1

Ang Teksto

Isang tao ang kinakausap ang kaniyang sarili. Hindi siya nananawagan sa kapwa, hindi siya nagtuturo sa iba; inuutusan niya ang kaniyang sariling kalooban: "Binibigyang papuri ko si Yahweh ng buong buhay ko, at ng lahat ng mayroon ako, binibigyang papuri ko ang kanyang banal na pangalan." Dalawang beses niyang sinabi ang parehong bagay, na parang kailangan niyang ulitin bago ito tumalab. At ang tinutukoy ng papuri ay hindi basta ang Diyos sa malayo, kundi ang kaniyang pangalan, ang tiyak na pagpapakilala ng Diyos sa kaniyang bayan.

Ang Puso ng Bagay

Ang salitang Hebreo dito ay nephesh, isinasalin bilang "buhay" o "kaluluwa," pero ang ibig sabihin nito ay ang buong nabubuhay na sarili: ang hininga, ang gana, ang pagod, ang kagustuhan. Kasama pa ang "lahat ng mayroon ako," na sa Hebreo ay tumutukoy sa mga laman-loob, ang bituka at atay, ang mga bahagi ng katawan na hindi mo kayang pilitin. Ibig sabihin: ang papuri ay hindi likas na umaagos sa atin. Kailangan itong utusan. May bahagi sa loob natin na tulog, kalmado, o kumakalkula, at hindi ito kusang lumuluhod. Kaya nagsisimula ang salmo hindi sa emosyon kundi sa desisyon, at doon mismo nakikita natin kung gaano tayo nasira ng kasalanan: kahit ang pasasalamat ay kailangan pang ipilit sa sarili.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Isang tao lamang ang may nephesh na hindi kailangang utusan. Ngunit tingnan kung saan siya nagsalita tungkol sa kaniyang kaluluwa: sa Getsemani, nang sabihin niyang labis na nagdadalamhati ang kaniyang kaluluwa, hanggang sa kamatayan. Ang taong ang buong pagkatao ay tunay na nagpupuri sa Ama ay siya ring taong naramdaman ang buong bigat ng ating pagkabalisa. At sa Filipos 2, matapos ang kaniyang pagsunod hanggang krus, ibinigay sa kaniya ang pangalang higit sa lahat ng pangalan, upang ang bawat tuhod ay lumuhod. Ang "banal na pangalan" ng Salmo 103:1 ay hindi na nananatiling abstrakto. Nakita natin ito sa isang mukha. Ang papuri na pinipilit natin sa sarili ay nauna nang sinabi para sa atin ng isang mas totoong tinig.

Ang Salamin

Kilala mo ang umaga na binuksan mo ang telepono bago ang bibig mo. Ang linggong puro pagsusuma ng gastos, ang anak na hindi tumatawag, ang katawang nagbibigay ng bagong hudyat na hindi mo maipagpaliban. At sa gitna niyan, mahirap magpuri hindi dahil hindi ka naniniwala kundi dahil manhid ka. Nasabi mo na sa sarili: hindi ako nakakaramdam ngayon. Ang salmista ay hindi naghintay ng pakiramdam. Inutusan niya ang kaniyang sarili, at ang utos mismo ay isang gawa ng pananampalataya. Hindi kasinungalingan ang magpuri kapag mabigat ang dibdib; pagsasanay iyon ng katotohanan sa katawang mabagal sumunod. Kaya ngayon, malakas na sabihin sa sarili mo, sa ganoong pangalawang panauhan, ang isang pangungusap: "Kaluluwa ko, purihin mo ang Panginoon." Sabihin mo ito ng tatlong beses hanggang sa umabot ito sa iyong laman-loob.

Konteksto

Nakasulat sa itaas ng salmong ito ang pangalan ni David, at kahit hindi tiyak ang paggamit nito noon, malinaw ang mundo kung saan ito ipinanganak: ang pagsamba ng Israel, kung saan may mga awit na inaawit ng buong kapulungan at may mga awit na binubuka ng isang tao mula sa kaniyang sariling kasaysayan. Ang mga sumunod na taludtod ay nagbunyag: kapatawaran, pagpapagaling, pagtubos mula sa pagkawasak. May pinagdaanan ang tumutugtog nito. Sa isang kulturang kolektibo, kung saan mahalaga ang mukha at ang tingin ng kapwa, may isang taong nangahas magsimula sa sariling kalooban bago pa siya lumingon sa mga anghel at sa buong sanlibutan sa hulihan ng salmo. Ang papuri ay lumalabas mula sa loob papuntang labas, hindi kabaligtaran.

Ang Profile

Para sa mga unang nakarinig, hindi maliit na bagay ang salitang "pangalan." Hindi nila ito ginagamit nang walang ingat; may bigat ang pantig ng Yahweh, ang pangalang ibinunyag sa nagliliyab na palumpong at sa Sinai. Ipapaalala pa nga ng talata 7 na "Ipinaalam niya ang kanyang mga pamamaraan kay Moises." Kaya ang "banal na pangalan" ay hindi tungkol sa isang pangkalahatang kabanalan kundi sa Diyos na nagpakilala, nangako, at tumupad. Ang mga taong nabuhay sa ilalim ng imperyo, sa gitna ng mga diyos na kailangang suyuin, ay nakarinig ng isang bagay na nakakagulat: ang Diyos na ito ay hindi kailangang sumbungin sa kaniyang pangalan. Kilala na niya sila. Ang papuri ay sagot, hindi pakiusap.

Ang Interteksto

Sa Filipos 2, nang sabihin ni Pablo na ipinagkaloob sa Jesus ang pangalang higit sa lahat, ginamit niya ang wika ng Isaias tungkol sa Yahweh na sa kaniya luluhod ang lahat. Ang pangalang pinupuri sa Salmo 103:1 ay siya ring pangalang isinama ng Bagong Tipan sa Anak. At sa dulo ng salmo mismo, lumalawak ang tinig: "Bigyang papuri si Yahweh lahat ng kanyang mga nilalang, sa lahat ng mga lugar kung saan siya naghahari." Ang pribadong utos sa sariling kaluluwa ay nagiging koro ng sansinukob. Ganito gumagalaw ang plano ng kaligtasan: nagsisimula sa isang tahimik na desisyon sa loob ng isang tao, at nagtatapos sa lahat ng nilalang na sabay-sabay bumubuka.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong kalooban ang hindi pa nakakarating sa papuri, at ano ang dahilan kung bakit?

Kung ang "banal na pangalan" ay nakita natin sa mukha ni Jesus, paano nagbabago ang tono ng iyong panalangin ngayong linggo?