Mga Awit 27

Ang Teksto

Bumubukas ang awit na parang hindi matitinag: si Yahweh ang liwanag, ang kaligtasan, ang kanlungan ng buhay, kaya't walang pangalan ang takot kahit kumubkob ang isang buong hukbo. Pero sa kalagitnaan ay biglang nagbabago ang tinig. Mula sa matatag na pagpapahayag ("hindi matatakot ang aking puso") ay napupunta tayo sa hiyaw ng isang taong natatakot na itago ng Diyos ang kaniyang mukha, na pinagbibintangan ng mga sinungaling na saksi, na iniisip ang posibilidad na iwan siya ng sariling ama at ina. At sa pagitan ng dalawang tinig na iyon ay nakatayo ang iisang hiling ng buong awit: manahan sa tahanan ni Yahweh sa lahat ng araw ng buhay. Nagtatapos ang salmo hindi sa katahimikan kundi sa utos: maghintay, magpakatatag, magpakatapang.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung ano ang hindi hinihingi ng mang-aawit. May hukbo sa paligid niya at may mga saksing bumubuga ng karahasan, pero ang "isang bagay" na hinahanap niya ay hindi ang pagkawasak ng kaaway kundi ang presensiya ng Diyos: "para makita ang kagandahan ni Yahweh." Dito nagsasalubong ang tipan at ang biyaya. Sa wika ng Lumang Tipan, ang "mukha" ng Diyos ang buod ng tipan, ang harapang pagkiling niya sa kaniyang bayan. Kaya ang pinakamalalim na takot sa salmong ito ay hindi kamatayan kundi pagtatago ng mukhang iyon. At ang sagot ay hindi isang garantiyang pampulitika o militar kundi isang Diyos na nag-aaruga kahit maglaho ang lahat ng natural na pag-ibig, pati ng magulang. Ang kaligtasan dito ay pakikipag-ugnayan, hindi pangyayari lamang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang "isang bagay" na hinahanap ng mang-aawit ay walang iba kundi ang mismong layunin ng buong kasaysayan ng kaligtasan: ang Diyos na nananahan kasama ng tao. Kaya hindi aksidente na ang mga larawan dito ay pawang pang-tabernakulo: kubol, tolda, templo, handog ng kagalakan. Ang hinihiling niya ay ang katuparan ng tipan sa Sinai, kung saan sumama ang Diyos sa kaniyang bayan sa isang tolda sa gitna ng disyerto. At doon tumuturo ang sinulid. Nang dumating ang Anak, sinabi ni Juan na siya ay nagtolda sa gitna natin, at sa kaniya nakita ng mga tao ang kaluwalhatian ng Ama. Ang hindi maabot ng salmista, ang mukhang baka itago, ay humarap sa atin na may laman at pangalan. At ang "huwag mo akong pabayaan" ay naging hiyaw ng Isa na tunay ngang pinabayaan sa krus, upang hindi na tayo mapabayaan.

Ang Salamin

May mga gabi na parehong totoo ang taludtod 1 at ang taludtod 9 sa loob ng iisang dibdib. Sinasabi mong Diyos ang liwanag mo, at makalipas ang isang oras ay nakatitig ka sa kisame dahil sa resulta ng biopsy, sa isang anak na hindi na sumasagot sa mensahe, sa tsismis sa opisina na hindi mo mapatutunayang mali. Hindi ka hinahatulan ng salmong ito sa pabagu-bagong puso mo; tinuturuan ka nitong dalhin ang dalawang tinig sa iisang Diyos. Pero may tanong itong inilalapag: kapag naipit ka, ano ba talaga ang "isang bagay" na hinihingi mo? Kadalasan ay ang pagkawala ng problema, hindi ang mukha ng Diyos. Ngayong araw, kumuha ng isang maliit na papel, isulat ang isang bagay na pinakahinihiling mo sa Diyos sa linggong ito, basahin nang malakas ang taludtod 4, at sabihin sa kaniya kung alin sa dalawa ang mas gusto mo.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa Israelitang umaawit nito sa daan paakyat sa Jerusalem, hindi metapora ang tolda at templo. Doon nakatira ang pangalan ng Diyos; doon ka maaaring humingi ng kanlungan kapag may humahabol sa iyo nang may dalang bintang. Ang taludtod 12 ay hindi pangkalahatang reklamo laban sa kaaway kundi wika ng hukuman: mga sinungaling na saksi, isang kasong maaaring ikamatay mo. Kaya ang pagtakbo sa santuwaryo ay literal na paghahanap ng buhay. At narinig din nila ang bendisyon ng mga pari tuwing Sabbath, na humihiling na pasikatin ng Diyos ang kaniyang mukha sa kanila. Kaya ang "huwag mong itago ang iyong mukha sa akin" ay hindi pagiging madrama; ito ay paghawak sa Diyos sa sarili niyang pangako, sa harap ng mga saksing nagsisinungaling.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang pagpapala ni Aaron sa Bilang 6 ang nagbibigay ng gramatika ng salmong ito: ang mukha ng Diyos na sumisikat sa tao ay katumbas ng kapayapaan at buhay. Kaya nga ang takot sa taludtod 9 ay takot sa pagkawala ng mismong pagpapalang iyon. Sa kabilang dako, inuulit ng Salmo 23 ang parehong tiwala pero nilalagyan ito ng hapag at tahanan; dito naman, lahat ng larawan ay umiikot sa kanlungan at pagtaas sa ibabaw ng bato. Pareho silang nagtatapos sa pananahan sa bahay ng Panginoon, na parang sinasabi ng mga awit na ang dulo ng lahat ng paglalakbay ay hindi kaligtasan mula sa panganib kundi pananatili sa piling niya.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang mang-aawit ay hindi bayani ng tapang; isa siyang taong natututong magsalita sa gitna ng panginginig. Pansinin ang galaw: una ay nagsasalita siya tungkol sa Diyos sa ikatlong panauhan, para bang nagpapaalala sa sarili; pagkatapos ay dumidiretso siya sa pangalawang panauhan, "Pakinggan mo, Yahweh." Ang pananampalataya niya ay hindi katahimikan ng loob kundi desisyong humarap. Kahit ang pinakamadilim niyang isipin, ang pagkukunwaring iwanan siya ng ama at ina, ay hindi niya itinatago; dinadala niya ito sa Diyos at doon ito nasasagot. At nang matapos siya, hindi siya nagpapaalam na tapos na ang laban. Sinasabi niya sa sarili at sa atin: "Maghintay kayo kay Yahweh." Ang paghihintay ang huling anyo ng kaniyang katapangan.

Pagninilay

Kung tatanungin ka ngayon ng Diyos kung ano ang "isang bagay" na talagang hinahanap mo, ano ang tapat mong isasagot, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa pagkakakilala mo sa kaniya?

Saan ka kasalukuyang hinihingan ng paghihintay, at ano ang nagpapatatag sa puso mo roon: ang pag-asang magbabago ang sitwasyon, o ang Diyos na nangakong hindi ka iiwan?