Pahayag 5

Ang Teksto

Nakita ni Juan sa kanang kamay ng Nakaupo sa trono ang isang balumbong sinelyuhan ng pitong selyo, at nang ipahayag ng makapangyarihang anghel ang hamon kung sino ang karapat-dapat magbukas nito, walang nakita kahit isa, sa langit man o sa lupa o sa ilalim ng lupa. Umiyak si Juan, hindi lamang bahagya kundi "maramdamin," hanggang sabihin sa kaniya ng isang nakatatanda na nalupig na ang Leon sa lipi ng Juda. Ngunit ang lumapit sa trono ay isang Kordero na may tanda ng pagkakatay, at nang kunin niya ang balumbon, nagsimula ang isang awit na unti-unting sumakop sa buong sangnilikha.

Ang Ubod

Sa Roma, kapag papasok ang emperador sa isang lungsod, sumisigaw ang mga tao: karapat-dapat siya. Ang salitang iyon ay hindi relihiyosong palamuti; iyon ay politikal na pagtanggap sa kapangyarihan. Dito, inagaw ni Juan ang mismong sigaw na iyon at ipinukol ito sa isang pinatay. Ang kapangyarihang humawak sa kasaysayan ng mundo, ang balumbong may sulat sa harap at sa likod, ay hindi ipinagkaloob sa pinakamalakas kundi sa pinakamasunurin hanggang kamatayan. Ito ang ubod: ang trono ng langit ay hindi isang mas malaking bersyon ng trono ng Cesar. Iba ang lohika nito. Ang dugo na doon ay hindi dugo ng mga nasakop kundi dugo ng Sumakop, at iyon ang dahilan kung bakit may karapatan siyang magbukas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang pangalan ang ibinigay ng nakatatanda: ang Leon sa lipi ng Juda at ang Ugat ni David. Parehong tumutukoy sa isang mahabang paghihintay, mula sa pagbabasbas ni Jacob sa anak niyang si Juda hanggang sa pangako ng isang hari na hindi mapapalitan. Inaasahan ni Juan na lilingon siya at makikita ang leon. Ang nakita niya ay Kordero. Hindi pinawalang-bisa ang pangako; binigyan ito ng hugis na walang sinumang nakahula. Ang buong daan ng Diyos kasama ang Israel, ang kordero sa Pasko ng Paglampas, ang insensong umaakyat sa templo, ang mga paring nagsisilbi, ay nagtatagpo sa isang tanggapan: isang pinatay na nakatayo. Hindi pamalit ang Kordero sa Leon. Siya ang paliwanag kung paano nananaig ang Leon.

Ang Salamin

Ang iyak ni Juan ay pamilyar. Iyon ang iyak ng taong nakatitig sa isang sitwasyong tila sarado: ang resulta ng biopsy, ang anak na tumalikod, ang trabahong pinaghirapan na ipinasa sa iba, ang bansang parang pinamumunuan ng mga taong walang pakialam. Sarado ang balumbon at wala kang karapatan o lakas na buksan ito. Hindi sinabi sa kaniya ng nakatatanda na hindi masama ang nangyayari. Sinabi lamang: tumingin ka sa ibang direksyon, may nanaig na. At ang kapangyarihang iyon ay dumaan sa pagkakatay, kaya hindi ito bulag sa sakit mo. Ngayon, bago matapos ang araw, isulat sa isang papel ang isang bagay sa buhay mo na ngayon ay parang sinelyuhan at hindi mabuksan, at sabihin nang malakas sa Panginoon: "Ikaw lamang ang karapat-dapat buksan ito." Pagkatapos, tupiin ang papel at itabi.

Ang Tanong

Kung tinanggap na ng Kordero ang balumbon at nagsisigaw na ang dalawandaang milyong anghel, bakit ganito pa rin ang mundo? Dalawang libong taon na ang nakalipas at nakabukas na ang mga selyo, ngunit hindi pa naglaho ang imperyo, nagpalit lamang ng pangalan. Hindi sinasagot ni Juan ang tanong na ito sa pamamagitan ng pagtatakda ng petsa. Ang sinasabi niya ay mas mahirap at mas tapat: ang pagbubukas ng balumbon ay hindi ang agarang pagtatapos ng kasaysayan kundi ang pagpasok nito sa kamay ng isang pinatay. Hindi iyon nangangako ng kaginhawahan sa ngayon. Nangangako iyon na walang nangyayari na hindi dumadaan sa mga kamay na may butas. Mahirap iyong panindigan kapag mahaba ang paghihintay, at hindi ipinagkait sa atin ng teksto ang pagluha.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang maririnig sa likod ng kabanatang ito. Ang isa ay si Daniel, na nakakita rin ng isang trono at mga aklat, at ng isang kaharian na ibibigay sa isang katulad ng anak ng tao; binibigyan ni Juan ng pangalan at mukha ang pangitaing iyon. Ang pangalawa ay si Isaias, ang tinig na nagsalita tungkol sa lingkod na tahimik na dinala sa katayan. Ang tahimik na kordero sa Isaias ang nakatayo ngayon sa gitna ng trono, at ang kahariang inaasam ni Daniel ay ipinagkakaloob sa kaniya. Nagtatagpo ang dalawa sa linyang ito: "Ginawa mo silang isang kaharian at mga pari para maglingkod sa ating Diyos." Hindi lamang pinanalunan ang kaharian; ipinamahagi ito.

Ang Larawan ng Mambabasa

Isipin ang mga unang nakarinig nito: maliliit na pagtitipon sa mga lungsod ng Asia Minor kung saan nakatayo ang templo ng emperador sa pinakamataas na bahagi ng bayan. Doon umaalingasaw ang insenso araw-araw, at ang hindi lumalahok ay pinagdududahang hindi tapat sa estado. Mayroon silang kasamahang namatay na, mga nawalang trabaho, mga pamilyang nahati. Para sa kanila, ang gintong mangkok na puno ng insenso na hawak ng mga nakatatanda ay hindi kagandahan lamang: ang mga panalangin nila, na pinakamalapit sa pagiging walang halaga sa mata ng mundo, ay inaalay sa langit bilang pinakamahalagang handog. At ang listahan ng "bawat lipi, wika, mga tao, at bansa" ay sampal sa pagmamalaki ng Roma na siya lamang ang makapag-iisa ng mga bayan.

Pagninilay

Ano ang balumbong gusto mong buksan sa iyong sarili, at ano ang nangyayari sa iyo kapag tinanggap mong hindi ka karapat-dapat dito?

Kung ang kapangyarihan sa langit ay hugis ng isang pinatay na Kordero, saan sa buhay mo pinaninindigan mo pa rin ang kapangyarihang hugis ng Cesar?