Daniel 2

Ang Teksto

Nanaginip si Nebucadnezar ng isang bagay na tumagos sa kanyang tulog, at inutusan niya ang kanyang mga matatalinong tao na hindi lamang ipaliwanag ang panaginip kundi hulaan pa kung ano nga ba iyon, kung hindi, mamamatay silang lahat. Nang mabalitaan ni Daniel ang kautusang ito, humingi siya ng panahon, nanalangin kasama ang kanyang tatlong kaibigan, at ibinigay ng Diyos ng langit ang lihim: isang malaking imahen na binubuo ng ginto, pilak, tanso, at bakal, na winasak ng isang batong hindi ginawa ng kamay ng tao. Iniharap ni Daniel ang kahulugan sa hari, at umahon siya mula sa selda ng bilanggo tungo sa mataas na tungkulin sa lalawigan.

Ang Puso

Ang puso ng kabanata ay hindi ang panaginip kundi kung sino ang nagbibigay ng karunungan sa gitna ng banta ng kamatayan. Ang mga imperyong itinuturing na walang hanggan, gintong ulo man o bakal na binti, ay lahat pansamantala. Iisa lang ang matatag: ang kaharian ng Diyos na dudurog sa lahat ng ito. Ngunit hindi ito abstraktong doktrina ng kasaysayan. Ito ay etikal na deklarasyon: kung ang Diyos ang nagpapabago at nagpapabagsak ng mga hari (talata 21), kung gayon ang aming pamumuhay sa ilalim ng anumang kapangyarihan, boss man o gobyerno o sistema, ay hindi kailangang matakot o magpakumbaba nang labis. May mas malaking Panginoon.

Ang Gabay na Sinulid

Ang batong natibag na "hindi sa pamamagitan ng mga kamay ng tao" ay nakausli sa buong Bibliya bilang larawan ng kaharian ni Cristo. Sinabi mismo ni Jesus na ang kaharian ng Diyos ay parang mustasang binhi na lumalaki hanggang mapuno ang lahat, at tinukoy niya ang kanyang sarili bilang "bato na itinakwil ng mga tagapagtayo." Ang lohika ay pareho: ang kapangyarihan ng Diyos ay dumarating mula sa labas ng makataong pagsisikap, hindi galing sa alyansa ng mga trono o sa rebolusyon ng mga mandirigma. Kaya kapag naghihintay tayo sa pagbabago ng mundo, hindi natin ito hinihintay galing sa Washington o Malacañang. Ang gaganap ng huling salita ay may ibang pinanggalingan.

Ang Salamin

Tingnan mo si Daniel sa talata 14: "sumagot si Daniel ng may hinahon at mabuting pagpapasiya." Nakatakda siyang mamatay, at ang kanyang unang tugon ay hindi pagkabalisa kundi katinuan. Ilan sa atin ang ganito kapag dumating ang masamang balita, ang biglaang pagtanggal sa trabaho, ang diagnosis ng doktor, ang tawag ng anak na nasa problema? Karaniwan, tayo ay agad na tumitigil, nagsusumbat, o nag-a-scroll. Si Daniel ay humingi ng panahon, umuwi, at tinawag ang kanyang mga kasama para manalangin bago kumilos. Ang etika dito ay hindi ang kabayanihan ng nag-iisang tao kundi ang disiplina ng pamayanan sa panalangin sa harap ng gulo. May tatlo ka bang matatawagan sa gabing iyon? At kapag napagkalooban ka ng biyaya, gaya ni Daniel sa talata 49 na naalala ang kanyang mga kaibigan sa harap ng hari, hinihila mo ba silang kasama sa itinaas mong kalagayan, o nakalimutan mo na sila?

Ang Pangunahing Tauhan

Sinasabi ng marami na si Daniel ang pangunahing tauhan, ngunit ang kabanata mismo ay nagpapakita na ang Diyos ng langit ang nagsasalita sa kaniyang katahimikan. Si Daniel ay mahinahon, walang paghahangad sa parangal, nagpapasalamat bago pa man tumanggap ng gantimpala (talata 20-23). Kagila-gilalas na ang tao na tinuruan sa palasyo ng Babilonia, na maaring pumili sa kalayuan mula sa kanyang pananampalataya, ay lumalapit pa rin sa "Diyos ng aking mga ninuno." Ang kanyang integridad ay hindi galing sa moral na tigas ng ulo kundi sa buhay na relasyon. At ang kanyang tapang ay hindi maangas: hindi niya sinabi kay Nebucadnezar, "Pinatunayan kong tama ako." Sinabi niya, "Mayroong isang Diyos na naninirahan sa langit." Ang lahat ng pagkilala ay tumutungo pataas, hindi papasok sa sarili.

Ang Tanong

Bakit tinaas ng Diyos si Daniel sa Babilonia at hindi siya inilabas mula rito? Sa halip na palayain ang kanyang lingkod mula sa paganong sistema, ginawa siyang gobernador nito. Ito ay nakababahala para sa atin na kadalasang gustong maghiwalay o sumigaw sa labas. Ang teksto ay hindi nagbibigay ng malinis na sagot. Marahil ang Diyos ay handang gamitin ang mga sistemang alam nating hindi tama, hindi upang sang-ayunan ang mga ito kundi upang makapagpahayag ng katotohanan mula sa loob. Ngunit iyon ay mapanganib na daan. Nangangailangan iyon ng Daniel na hindi nasisira, at sa mga sumusunod na kabanata makikita natin kung gaano kadalas ang mga kompromiso ay pinipilit sa kanya. Walang murang kaginhawaan dito, tanging ang tawag na maging matapat sa lugar kung saan tayo inilagay.

Ang Pinagmulan

Ang mga unang bumasa nito ay mga Judiong nabihag, ang komunidad na nawalan ng templo, hari, at lupain. Para sa kanila, ang tanong ay hindi teoretikal: "Buhay pa ba ang aming Diyos, o natalo na siya ng mga diyos ng Babilonia?" Ang kabanata ay nagsasabi sa kanila na ang haring nag-ipon ng kanilang mga bihag ay hindi makatulog ng maayos, at ang tunay na kapangyarihan ng karunungan ay nasa kanilang pinatalsik na Diyos pa rin. Iyon ay pagpapalakas ng loob na sarap ngayon ay kayang hulmahin ang identidad natin bilang mga nakatira sa isang kultura na hindi kaayon sa ating pananampalataya.

Kailan huling humingi ka ng panahon at nanalangin bago sumagot sa isang krisis, sa halip na agad na kumilos?

Ano ang isang "gintong imahen" sa iyong pang-araw-araw na buhay na tinitingala mo bilang walang hanggan, ngunit sa katotohanan ay pansamantala?