Pahayag 6

Ang Teksto

Isa-isang binubuksan ng Kordero ang anim na selyo ng balumbon, at sa tuwing may bubukas, may lumalabas: isang mananakop na nakakabayo sa puti, isang kabayong pula na nag-aalis ng kapayapaan, isang itim na may timbangan at mahal na bigas, at ang maputlang kabayo na ang sakay ay "pinangalanang Kamatayan." Sa ikalimang selyo, umiiyak ang mga kaluluwa sa ilalim ng altar: "Gaano katagal?" Sa ikaanim, nayayanig ang buong sanlibutan, at ang mga makapangyarihan ng mundo ay nagtatago sa mga kuweba, humihingi ng tabon mula sa mukha ng Kordero.

Ang Pangunahing Diwa

Hindi inimbento ni Juan ang apat na kabayo. Nakita na sila ni Zacarias, mga kabayong kulay-kulay na nagpapatrolya sa lupa at nag-uulat sa Panginoon. At ang apat na salot sa ikaapat na selyo, "espada, kagutuman at karamdaman at sa pamamagitan ng mga mababangis na hayop," ay tuwirang hango sa apat na mabibigat na hatol na binanggit ng Diyos kay Ezekiel. Ang punto ay hindi na may mga bagong sakuna, kundi na ang mga lumang sakuna ay may bagong Panginoon. Ang bumubukas ng mga selyo ay ang Kordero na pinatay. Walang gulo sa kasaysayan na nangyayari nang hindi dumaraan sa kaniyang kamay. Hindi ito nagpapagaan sa sakit; pinapalitan nito ang pinakamalalim na takot, na baka walang nakaupo sa trono.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Pakinggan ang pagkakasunod-sunod: digmaan, kagutuman, kamatayan, pag-uusig, mga tanda sa langit. Ganito rin ang sinabi ni Jesus sa Bundok ng mga Olibo bago siya ipinako: mga digmaan, taggutom, lindol, at pagkatapos, kayo ay ibibigay sa kapighatian at papatayin. Ang Pahayag 6 ay hindi karagdagan sa mga salita ni Jesus; ito ay larawan ng mga salita ni Jesus, iginuhit mula sa langit. At ang hiyaw ng mga martir, "ipaghiganti mo ang aming dugo," ay dinig na dinig sa mga awit ng paghihiganti, lalo na ang panaghoy ng Awit 79 nang masalanta ang Jerusalem. Doon tumatakbo ang sinulid pabalik hanggang sa dugo ni Abel na sumisigaw mula sa lupa. Ang kasaysayan ng Diyos ay hindi nagwawalang-bahala sa dugong dumanak; tinatandaan niya ito hanggang sa huling patak.

Ang Salamin

May isang detalye na madalas nating laktawan: "huwag mong ipahamak ang alak at langis." Sa gitna ng kagutuman, may hindi nagugutom. Ang luho ng mayayaman ay nananatiling buo habang ang trigo ay katumbas na ng isang maghapong sahod. Kilala natin ito. Tumataas ang presyo ng bigas at kuryente, at ang ilan ay nagbabawas ng ulam habang ang iba ay hindi man lang napapansin ang pagbabago. Pero tingnan din ang talata 15: hari, heneral, mayaman, alipin, malaya, lahat sila pare-parehong nagtatago sa mga bato. May araw na ang pinaghirapan mong seguridad ay hindi ka matatabunan. Ngayong araw, sumulat ng isang pangalan: isang taong nagdurusa nang tahimik sa gutom, sakit, o pag-uusig, at idalangin siya nang malakas, gamit ang mismong tanong ng mga martir: "Gaano katagal, Tagapamahala sa ibabaw ng lahat?"

Ang Konteksto

Isinulat ito sa mga iglesya sa Asia Minor, mga lungsod na ipinagmamalaki ang Pax Romana, ang kapayapaang Romano. Puting kabayo, korona, pana: alam ng mga mambabasa ang ganitong pagpasok. Ganito dumarating ang mananakop sa lungsod, nakasakay sa puti, hinahangaan ng mga tao. Ang mga Partiano sa silangan ay sikat na mamamana sa kabayo. At ang kapayapaang ipinagyayabang ng imperyo ay nakatayo sa espada, sa buwis, at sa gutom ng mga lalawigan. Nang buksan ng Kordero ang mga selyo, nakita ni Juan kung ano talaga ang nasa ilalim ng magandang pasada: pananakop, dugo, timbangan sa kamay ng mangangalakal, at sa dulo, kamatayan. Hindi ito propesiya tungkol sa malayong hinaharap lamang; ito ay pagbunot ng maskara sa kasalukuyan.

Ang Larawan ng Mambabasa

Isipin mo ang isang mangangalakal sa Esmirna na ayaw magsabi ng "Panginoon si Cesar." Nawawalan siya ng kliyente. Ang kaniyang kapatid sa pananampalataya ay pinatay na. Sa kaniyang pandinig, ang talata 11 ay sabay na nakaaaliw at nakakakilabot: oo, may puting damit, pero kailangan pang maghintay, at hindi lamang paghihintay, kundi may kabuuang bilang na dapat maabot. Hindi sinabi ng langit na malapit nang matapos ang pag-uusig. Sinabi nitong may katapusan ito, at ang katapusan ay nasa kamay ng Diyos, hindi ni Cesar. Para sa kanila, ang pinakamabigat na tanong ay hindi "kailan," kundi "may nakakaalam ba?" Ang sagot: may altar sa langit, at nasa ilalim nito ang kanilang mga kaluluwa.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa dulo ng kabanata lumilitaw ang pinakakakaibang pariralang sa buong Bibliya: "ang galit ng Kordero." Dalawang salitang ayaw magkasama. Ang kordero ay larawan ng katahimikan at paghahandog, ng Paskwa, ng tupa na dinala sa katayan. Pero ang Korderong ito ay pinatay at nabuhay, at ang kaniyang poot ay hindi pagsabog ng galit kundi ang katapatan ng isang Hukom na hindi makakalimot ng dugo. Kaya ang mga hari ay humihingi ng tabon: "Itago mo kami mula sa mukha niya." Si Oseas ang unang nagsabi niyan sa Israel, at inulit ito ni Jesus sa mga babaeng umiiyak sa daan patungong Golgota. Ang Diyos na ito ay may mukha. At darating ang araw na ang pagkakita sa mukhang iyon ay kaaliwan o kagimbalan, walang gitna.

Pagninilay

Alin sa dalawa ang mas natatakot kang marinig: ang "Halika!" na nagbubukas ng kasaysayan, o ang "maghintay ka ng kaunti" na sagot sa iyong "gaano katagal"?

Saan sa buhay mo ngayon pinangangalagaan ang "alak at langis" habang may nagugutom sa tabi mo, at ano ang handa mong ibigay?