Mga Taga-Roma 2:23

Ang Teksto

Isang tanong ang buong talata, at matalim ito: ikaw na ipinagmamalaki ang pagkakaroon mo ng kautusan, na ipinagmamapuri ang katotohanang ikaw ang pinagkatiwalaan nito, hindi ba't sinisiraan mo mismo ang Diyos sa pamamagitan ng paglabag mo sa kautusang iyon? Kasunod ito ng tatlong parehong tanong tungkol sa pagnanakaw, pangangalunya, at mga templo. Hindi sinasabi ni Pablo na masama ang kautusan, ni na masama ang magalak dito. Ang sinasabi niya: may agwat sa pagitan ng iyong ipinagmamalaki at ng iyong ginagawa, at ang agwat na iyon ay hindi lamang personal na kahinaan. May tinatamaan ito. May pangalang nasisira. Ang tanong ay hindi retorikal na pananakot kundi salamin na inilalapit sa mukha ng isang taong tiyak na tiyak sa sarili.

Ang Puso ng Teksto

Ang kautusan ay hindi tropeo kundi tipan. Ibinigay ito sa Israel hindi para maging batayan ng paghahambing sa ibang bayan, kundi para ipakita kung sino ang Diyos na naglaan nito: banal, matuwid, mapagbigay. Kaya kapag ang tagapagdala ng kautusan ay lumabag dito, hindi lamang siya nabigo sa isang panuntunan; binabaluktot niya ang larawan ng Diyos sa harap ng mundo. Iyon ang salitang ginamit ni Pablo: paglapastangan. Ang kasalanan dito ay hindi pribadong pagkakamali kundi maling pahayag tungkol sa Diyos. At dito unti-unting isinasara ni Pablo ang pinto sa lahat ng pag-aakalang may nakatayong ligtas dahil sa pinanghahawakan niya. Walang sinuman ang nakalulusot sa pamamagitan ng pribilehiyo. Ang kautusan ay tapat na nagsasabi ng katotohanan tungkol sa Diyos at tungkol sa atin, ngunit hindi nito kayang gawing matuwid ang puso; kaya kailangan ang biyaya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tanong ni Pablo ay may mahabang alingawngaw. Tinawag ang Israel na maging ilaw sa mga bansa, ang bayang sa pamamagitan nito ay makikilala ng mundo ang tunay na Diyos. Iyon ang layunin ng tipan mula pa kay Abraham: pagpapala para sa lahat ng angkan ng lupa. Ngunit paulit-ulit sa kasaysayan, ang bayan mismo ang naging dahilan kung bakit nasira ang pangalan ng Diyos sa gitna ng mga bansa, gaya ng idinaing na ni propeta Ezekiel noong panahon ng pagkatapon. Hindi ito bagong akusasyon ni Pablo; ito ay lumang sugat. At dito papunta ang buong argumento: kung hindi kayang buhayin ng kautusan ang tipan, kailangan ng isang tapat na Israelita na tutupad nito sa ngalan ng lahat. Sa Cristo dumating ang Isang hindi nagsinungaling tungkol sa Ama, kundi buong buhay na nagsabi ng katotohanan tungkol sa kaniya.

Ang Salamin

May tiyak na uri ng kaligtasan ng loob na dulot ng tamang paniniwala. Alam mo ang doktrina. Nagtuturo ka pa nga. Nakikilala mo agad ang mali sa sermon, sa balita, sa pinost ng kakilala. At habang tumatagal, ang pagkakaroon mo ng katotohanan ay nagiging kapalit ng pagpapasakop dito. Doon tumatama ang tanong ni Pablo. Ang anak mong dalawampu't tatlo na ngayo'y ayaw nang sumama sa simbahan, marahil ay hindi tinanggihan ang Diyos kundi ang bersiyon ng Diyos na nakita niya sa hapag-kainan: mahigpit sa iba, maluwag sa sarili. Hindi ito paanyaya sa panghihina ng loob kundi sa katapatan. Ang biyaya ay hindi natatakot sa agwat; ito ang tanging bagay na kayang tumawid dito. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang bagay na madalas mong ituro o ipagtanggol ngunit hindi mo sinusunod, at ipanalangin ito nang malakas sa isang pangungusap.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tinutukoy ni Pablo ay hindi kathang-isip. Ito ang taong tinuruan ng kautusan, may sinseridad, may sipag, may tunay na pagmamahal sa Kasulatan. Hindi siya mapagkunwaring nangangarap manlinlang; naniniwala siya sa sinasabi niya. Doon nga nakasalalay ang trahedya. Ang pinakamapanganib na uri ng pagkabulag ay hindi ang kawalan ng kaalaman kundi ang kaalamang hindi na dumadaloy pababa sa puso. At si Pablo ay hindi nagsasalita mula sa labas; siya mismo ay dating Fariseo, dating tiyak na tiyak, dating masugid na tagapagtanggol ng kautusan habang sinusugatan ang bayan ng Diyos. Ang mainit na tono ng talatang ito ay tono ng isang taong nakilala ang mukha sa salamin. Hindi siya nanunuya; nagbababala siya sa lugar na kaniyang tinirhan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Agad ipinaliwanag ni Pablo ang sarili sa susunod na talata: "ang pangalan ng Diyos ay nilalapastangan sa mga Gentil dahil sa iyo." Hiniram niya ito sa mga propeta, at ang punto ay malinaw: ang buhay ng bayan ng Diyos ay isang pahayag tungkol sa Diyos, mabuti man o masama. Ang tanong sa talata 23 ay hindi tungkol sa personal na rekord kundi tungkol sa reputasyon ng Diyos sa harap ng mga taong hindi pa siya nakikilala. Pagkatapos ay tinapos ni Pablo ang kabanata sa kabilang panig: "ang pagtutuli ay sa puso, sa espiritu at hindi sa titik." Doon siya patungo. Hindi pagpapalit ng kautusan ng kaluwagan, kundi paglipat ng kautusan mula sa tapyas ng bato patungo sa puso, na siyang ipinangako ng bagong tipan at ginagawa ngayon ng Espiritu.

Ang Detalye

Ang salitang "nagagalak na may pagmamataas" ay hindi walang kabuluhan. Sa Filipino ay parang pagmamayabang, ngunit ang salita sa orihinal, kauchaomai, ay maaaring mangahulugan ng pagpupuri o pagtitiwala, ng bagay na pinaninindigan mo bilang saligan ng iyong pagkatao. Ito rin ang salitang gagamitin ni Pablo sa ibang liham kapag sinasabi niyang ang tanging maipagmamalaki niya ay ang krus. Kaya hindi masamang magalak; ang tanong ay kung saan ka nakatayo. Kapag ang kautusan ang naging saligan mo, ang paglabag mo rito ay hindi lamang pagkakamali kundi pagbagsak ng iyong buong pagkatao. Kapag ang biyaya ng Diyos ang saligan, ang pagkakasala mo ay nananatiling seryoso ngunit hindi na nakamamatay, dahil hindi ka ang siyang humahawak sa iyo.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong pananampalataya ang naging tropeo mo na sa halip na tipan, at paano ito nakikita ng mga taong hindi ka kapananampalataya?

Kung tatanungin ka ng isang taong matagal nang nagmamasid sa iyo, "Anong klaseng Diyos ang ipinapakita ng buhay mo?", ano kaya ang magiging tapat na sagot niya?