Zacarias 2

Ang Teksto

May lalaking naglalakad sa pangitain na may panukat na lubid sa kamay, at tinanong siya ni Zacarias kung saan siya pupunta: "Susukatin ko ang Jerusalem, upang malaman ang luwang at haba nito." Pero hindi natapos ang pagsukat. Isang anghel ang sinugo upang pigilan siya: ang Jerusalem ay "uupo… sa bansang walang pader" dahil sa dami ng tao at hayop, at ang Diyos mismo ang magiging "pader na apoy sa palibot niya." Kasunod nito ang sigaw sa mga nasa Babilonia na tumakas pabalik sa Zion, ang pangako ng paghihiganti sa mga sumamsam sa kanila, ang pangakong mananahan ang Panginoon sa gitna nila kasama ng mga bansa, at ang huling utos: manahimik ang lahat ng laman.

Ang Puso

Isipin mo ang gusto ng lalaking may lubid. Sinusukat niya ang Jerusalem para malaman kung saan itatayo ang pader, gaano kalaki, gaano kamahal, gaano karaming bato. Isang matino, tapat, makabayang trabaho. At sinabi ng Diyos: huwag. Hindi dahil masama ang pader, kundi dahil hindi kakasya ang lungsod sa anumang linya na iguguhit ng tao. Ang seguridad ng bayan ng Diyos ay hindi isang istruktura kundi isang Persona: "Ako ang magiging pader na apoy sa palibot niya at ako ang magiging kaluwalhatian sa kalagitnaan niya." Dalawang bagay iyon nang sabay: proteksiyon sa labas, presensiya sa loob. At mapapansin mo, ang apoy ay hindi maaaring pag-aari. Hindi mo maiipon ang apoy sa imbakan. Maaari ka lamang manatili sa loob nito.

Ang Sinulid

Tumatakbo sa buong Kasulatan ang isang pangungusap: mananahan ako sa gitna ninyo. Iyon ang buong punto ng tabernakulo sa disyerto, iyon ang nawala noong iniwan ng kaluwalhatian ang templo bago ang pagkawasak, at iyon ang ipinapangako rito: "ako mismo ang darating at mananahan sa inyo." Dahil dito, hindi kataka-takang inilarawan ni Juan ang pagkakatawang-tao gamit ang salitang nagtayo ng tolda sa gitna natin. Hindi itinayo ng Diyos ang kaniyang tolda sa loob ng pader; siya ang dumating sa isang lungsod na madaling lusubin, at tinanggap ang bunga nito sa labas ng tarangkahan. At sa huling pangitain ng Bibliya, sa Pahayag 21, natupad ang pinakamalabo sa talatang ito: mga bansang dumadagsa, at ang Diyos na naninirahan kasama ng mga tao. Hindi allegory; isa lamang linyang hindi nabali.

Ang Salamin

Kilala ko ang lalaking may lubid. Siya ako tuwing umaga kapag binubuksan ko ang budget app, kapag tinatantiya ko kung ilang taon pa bago makaluwag, kapag sinusukat ko ang anak ko sa grado o ang sarili ko sa dami ng natapos. Tapat ang trabahong iyon. Pero madali itong maging pader: tinatakda ko ang laki ng buhay ko ayon sa kaya kong ipagtanggol. At kapag maliit ang sukat, tila mas ligtas. Napapansin ko rin na ang mga pader na itinatayo ko ay hindi lang laban sa panganib, kundi laban sa mga taong maaaring mangailangan sa akin. Ngayong araw, gawin ito: umupo kang limang minuto sa isang tahimik na sulok, walang telepono, walang salita, alinsunod sa "manahimik kayo sa harapan ni Yahweh," at sa dulo ay sabihin nang malakas ang isang pangungusap: "Ikaw ang pader ko."

Ang Detalye

Huwag mong dumaanan ang salitang "binata." Sinabi ng ikalawang anghel: "Tumakbo ka at sabihin mo sa binatang iyon." Tumakbo. May pagmamadali sa utos, gaya ng isang tumatawag sa kaibigan bago pa maisara ang kontrata. At binata ang tawag sa surveyor, hindi propeta, hindi pinuno: isang batang masigasig na hawak ang lubid at ang mga plano. May lambing sa salita, pero may pagwawasto rin. Kailangan siyang abutan bago pa matapos ang pagsukat, dahil kapag naisulat na ang sukat, magiging hangganan iyon. Marami sa atin ang ginagawa ito sa Diyos: nagmamadaling magtakda ng hangganan sa kaniyang gawa, at kailangan nating may humahabol sa atin at nagsasabi, hintay, mas malaki pa ito.

Ang Tanong

Kung tototohanin natin ang talata, may problema. Wala pang isang siglo mula sa pangitaing ito, nagtayo si Nehemias ng pader sa Jerusalem, at ipinagpasalamat pa ng bayan ang mga bato. Hindi rin naging lungsod na umaapaw sa tao at hayop ang Jerusalem; nanatili itong maliit, nasakop ng Griyego, ng Roma, winasak muli. Nabigo ba ang pangako? Hindi ko kayang pagaanin ito. Ang mababanggit ko lang ay ito: ang mga pangako ng Diyos ay madalas lumalampas sa unang sukat nito, at ang unang katuparan ay minsang isang paunang bayad lamang. Ang mismong hindi pagtupad sa mga inaasahang sukat ang nagpanatili sa pag-asa na nakatingin pa. At marahil dahil dito nagtatapos ang kabanata hindi sa paliwanag kundi sa utos na tumahimik.

Ang Konteksto

Taong 520 bago si Cristo, mga labingwalong taon matapos makabalik ang mga unang uwi mula sa Babilonia. Ang Jerusalem noon ay hindi lungsod kundi isang sitio: gumuhong pader, bahay-bahay sa gitna ng mga guho, mga libong tao lamang, at isang templo na nahinto ang pagtatayo dahil sa takot at panghihina ng loob. Isang lalawigan lamang sila sa loob ng imperyong Persiano, walang hari, walang hukbo, at nakapalibot ang mga kapitbahay na hindi nagagalak sa kanilang pagbangon. At marami sa kanilang kababayan ang nanatili sa Babilonia kung saan mas maganda ang kabuhayan, kaya't ang sigaw na "Tumakas kayo papuntang Zion" ay hindi tungkol sa pagtakas sa panganib kundi sa ginhawa. Dito ipinangako ng Diyos ang lungsod na walang pader.

Pagninilay

Anong sukat ang hawak mo ngayon na maaaring naglilimita sa iyong inaasahan mula sa Diyos?

Alin ang mas nakakapanatag sa iyo: ang pader na kaya mong itayo, o ang presensiyang hindi mo kayang kontrolin?