Isaias 60:1

Ang Teksto

Dalawang utos, tapos dalawang dahilan. "Bumangon kayo, magliwanag kayo." Hindi paanyaya, kundi pautos, ibinibigay sa isang lungsod na nakahandusay pa rin sa alikabok. At ang batayan ay wala sa kakayahan ng inuutusan: "dahil ang inyong liwanag ay dumating na, at ang kaluwalhatian ni Yahweh ay sumikat na sa inyo." Nauna ang pagsikat bago ang pagbangon. Ang liwanag ay hindi bunga ng pagbangon; ang pagbangon ang bunga ng liwanag.

Ang Puso ng Teksto

Ang salitang isinaling "sumikat" ay ang salitang Hebreo para sa pagsikat ng araw sa umaga, zarach. Hindi ito sinisindihan ng tao. Walang nakapagmamadali rito, walang nakapipigil. Ganito rin ang kaluwalhatian ng Diyos: dumarating ito na parang bukang-liwayway sa isang taong nakapikit pa. At dito nakasalalay ang buong teolohiya ng talata: hindi ka inuutusang gumawa ng liwanag, inuutusan kang tumugon sa liwanag na naroon na. Ang biyaya ay hindi ang gantimpala sa pagbangon mo; ang biyaya ang siyang bumubuhat sa iyo. Pero pansinin din: may utos pa rin. Hindi sinasabi ng Diyos, "Matulog ka, ako na ang bahala." Sinasabi niya, bumangon ka. May bahaging hindi niya gagawin para sa iyo, kahit siya ang nagbibigay ng lakas para gawin ito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May kakaiba sa talata 6: ginto at kamanyang, dala ng mga karawan mula sa malayo, at ang mga nagdadala ay "aawit ng mga papuri ni Yahweh." Ilang siglo ang lilipas at may mga estranghero mula sa silangan na darating sa isang sanggol sa Betlehem na may dalang ginto at kamanyang. Hindi ito aksidente ng imahinasyon ni Mateo; alam niya ang Isaias 60. Ang liwanag na sumikat sa Sion ay nagkatawang-tao. Kaya nang sabihin ni Juan na ang tunay na liwanag ay dumating sa sanlibutan, tinatapos niya ang pangungusap na sinimulan dito. Ang mahalaga: ang liwanag sa Isaias 60 ay hindi isang ideya, hindi isang mabuting panahon, kundi ang presensya ng Diyos mismo. At ang presensyang iyon ay may mukha ngayon.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng utos na "bumangon" kapag wala kang lakas. Isang umaga matapos ang libing. Ang ikatlong buwan ng paghahanap ng trabaho. Ang gabi matapos ang isa na namang away sa hapag-kainan na hindi mo alam kung paano aayusin. Ang tukso sa mga sandaling iyon ay hindi kawalan ng pananampalataya, kundi ang tahimik na paniniwala na ang lahat ay nakasalalay sa iyo, at kaya nga ikaw ay bumigay na. Ang talatang ito ay hindi ka pinapalakpakan at hindi ka rin pinapatawad sa pananatiling nakahiga. Sinasabi nito: may liwanag na, kahit hindi mo pa ito nakikita, at ang pagbangon mo ay pagsang-ayon lamang sa isang bagay na totoo na.

Ngayong araw, tumayo ka nang literal, lumapit ka sa bintana, at sabihin mo nang malakas ang isang bagay na kasalukuyang madilim sa buhay mo, tapos ay sabihin mo pagkatapos nito: "Ang kaluwalhatian ni Yahweh ay sumikat na sa akin."

Ang Konteksto

Ang mga huling kabanata ng Isaias ay nagsasalita sa mga taong bumalik na mula sa pagkatapon o malapit nang bumalik. Ang Jerusalem na kanilang natagpuan ay hindi ang lungsod ng mga awit. Guho ang mga pader, kakaunti ang tao, mahirap, at nakapaligid ang mga kapitbahay na mas malakas at mas mayaman. Isang maliit na pamayanan sa gilid ng isang imperyo, walang hari, walang hukbo, kalahating natapos ang templo. Sa kanila sinabi: darating ang mga hari sa iyong liwanag, magtatayo ng iyong mga pader ang mga anak ng mga dayuhan. Halos katawa-tawa ito kung hindi mo naririnig kung sino ang nagsasalita. Ang talata 15 ang nagsasabi kung ano ang naramdaman nila sa mga taong iyon: "napabayaan at kinapopootan, na walang sinuman ang pumapansin sa inyo."

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tunay na tauhan dito ay hindi ang Sion kundi ang kaluwalhatian ni Yahweh, at kakaiba ang kilos nito. Hindi ito bumababa para durugin; sumisikat ito, gaya ng araw sa umaga, sa isang bayan na kaninang-kanina lamang ay pinarusahan niya. Inamin niya iyon sa talata 10: "kahit sa aking matinding galit kayo ay pinarusahan ko, gayon pa man sa aking pabor kinahahabagan ko kayo." Ito ang Diyos na hindi nagkukunwaring walang nangyari, pero hindi rin naaabot ng kaniyang galit ang huling salita. Ang kaniyang kaluwalhatian ay hindi nananatili sa langit; "sumikat na sa inyo," sa isang tiyak na lugar, sa isang tiyak na bayan. Bakit pinipili ng Diyos ang maliit at winasak bilang lugar ng kaniyang liwanag? Hindi ito ipinapaliwanag ng teksto. Iniiwan itong misteryo.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Genesis 1, ang unang salita ng Diyos sa kadiliman ay tungkol sa liwanag, at iyon ay paglikha mula sa wala. Dito, sa Isaias 60, ang parehong tinig ay nagsasalita sa isang bayan na parang wala rin. Ang paglikha at ang pagtubos ay iisang uri ng gawa: liwanag na sinasabi sa dilim na hindi ito ang katapusan. At sa dulo ng Bibliya, sa Pahayag, may lungsod na ang mga tarangkahan ay hindi isinasara at hindi na kailangan ng araw. Ang talata 11 at 19 dito ang binabasa ni Juan sa kaniyang pangitain. Ibig sabihin: hindi pa natutupad nang lubos ang Isaias 60. Nasa pagitan tayo ng sumikat na at hindi pa.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon inuutusan kang bumangon bago mo pa nararamdaman ang liwanag?

Kung totoo na "sumikat na" ang kaluwalhatian ng Diyos sa iyo, ano ang nagpapahirap sa iyong maniwala rito, at handa ka bang manatili muna sa tanong na iyon nang hindi ito agad sinasagot?