Zacarias 4

The Text

Ginising ang propeta na parang lalaking hinablot mula sa mahimbing na tulog, at ang unang tanong sa kaniya ay hindi teolohiko kundi napakasimple: "Ano ang nakikita mo?" Isang gintong patungan ng lampara ang nakikita niya, may mangkok sa ibabaw, pitong lampara at pitong mitsa, at sa magkabilang tabi ay dalawang puno ng olibo. Dalawang beses siyang nagtanong kung ano ang kahulugan, at dalawang beses siyang tumanggi sa palagay: "Hindi, aking panginoon." Ang sagot ay hindi paliwanag ng simbolo kundi isang salita para sa isang tao: "Hindi sa pamamagitan ng lakas ni sa pamamagitan ng kapangyarihan, ngunit sa pamamagitan ng aking Espiritu." Ang bundok ay magiging kapatagan, ang huling bato ay ilalabas ni Zerubabel sa gitna ng sigawan, at ang mga kamay na naglatag ng pundasyon ang tatapos ng gawain.

The Core

Ang buong pangitain ay tumutugon sa isang tahimik na kahihiyan: ang templong itinatayo ay maliit, mahirap, at kaawa-awa kung ihahambing sa kinukuwento ng mga matatanda. Kaya ang sentro ng kabanata ay hindi ang lampara kundi ang pinagmumulan ng langis. Walang saserdoteng nagbubuhos, walang tao na nagpupuno ng mangkok; ang langis ay dumadaloy mula sa dalawang gintong tubo, tuloy-tuloy, hindi hawak ng kamay ng tao. Ganito nagtatrabaho ang Diyos sa kaniyang bayan: ang ilaw ay nagliliyab hindi dahil kaya nating pagsusuplay ito, kundi dahil siya ang nagbibigay. At ang salitang isinisigaw sa pagkakabit ng huling bato ay hindi "Tagumpay!" o "Karapat-dapat kami!" kundi "Biyaya! Biyaya!" Kahit ang natapos na gawain ay hindi tropeo ng tao; regalo ito, mula simula hanggang dulo.

The Common Thread

Ang gintong patungan ng lampara ay hindi bagong imahe para kay Zacarias. Sa tabernakulo at sa templo ni Solomon, may menora na kailangang alagaan araw-araw: may saserdoteng humahakot ng langis ng olibo, nagtatabas ng mitsa, nagbabantay na huwag mamatay ang ilaw. Ang inilalarawan dito ay isang menora na hindi na kailangang dalhan ng langis, sapagkat ang mga puno mismo ang nakatanim sa magkabilang tabi at ang langis ay dumadaloy sa gintong tubo. Ang dalawang puno ng olibo ay ang dalawang pinahiran: ang tagapamahala mula sa lipi ni David at ang punong saserdote. Dalawang tao, dalawang tungkulin, magkabilang tabi ng ilaw. Sa Bagong Tipan, ang dalawang sangang ito ay nagsasanib sa isa: si Jesus na hari at saserdote, ang sabay na pinuno at tagapagsakripisyo, na hindi lamang nagdadala ng langis kundi ipinadala mismo ang Espiritu sa kaniyang bayan.

The Mirror

May pagkakataon na ikaw ang nasa "araw ng mga malililit na bagay," at nakakahiya ito. Walo lang ang dumalo sa Bible study na inihanda mo ng tatlong oras. Ang simbahan mong pinaglilingkuran ay may butas na bubong at wala nang kabataan. Ang pag-aalaga mo sa magulang na may demensya ay tumatagal ng buong taon at walang nakakakita. Ang tuksong dumarating ay hindi kawalan ng pananampalataya kundi paghamak sa sarili mong maliit na gawain, ang tahimik na pag-iisip na kung hindi ito malaki ay hindi rin ito totoo. Dito humaharap ang tanong ng anghel: "Sino ang humamak sa araw ng mga malililit na bagay?" Ang sukat ng gawain ay hindi ang sukat ng Diyos na nasa likod nito. Ngayon, isulat sa isang papel ang isang maliit na gawaing ikinahihiya mong sabihin sa iba, at sa ibabaw nito, isulat nang malaki: "Biyaya! Biyaya!" Ilagay ito kung saan mo ito makikita bukas ng umaga.

The Question

Nangako ang Diyos: "Ang mga kamay ni Zerubabel ang naglatag sa pundasyon ng tahanang ito at ang kaniyang mga kamay ang tatapos nito." At natupad iyon; natapos ang templo. Pero pagkatapos ay nawala si Zerubabel sa kasaysayan. Walang korona, walang naibalik na trono ni David, walang bundok na naging kapatagan sa paraang inaasahan ng bayan. Isang daang taon pa ang lilipas at ang Jerusalem ay lalagi pa ring maliit na lalawigan ng ibang imperyo. Paano tayo makikinig sa isang pangako na natupad, ngunit hindi hanggang sa dulo? Hindi ako makakapagbigay ng malinis na sagot. Ang tapat na sasabihin ko ay ito: may mga pangako ng Diyos na natutupad nang pautay-utay, at ang pautay-utay na pagtupad ay hindi pagsisinungaling kundi pagtitiis. Nanatiling maliit ang templo. Nagliyab pa rin ang ilaw.

The Detail

Tingnan ang bato sa kamay ni Zerubabel sa talata 10. Sa panahong iyon, kapag nagtatayo ng templo ang isang hari sa Malapit na Silangan, may seremonya: siya mismo ang humahawak ng bato o ng lubid, siya ang naglalagay ng unang laryo, at ang kaniyang pangalan ay nakaukit sa pundasyon upang matandaan ng mga diyos kung sino ang nagtayo. Ganito ang gawi ng mga hari ng Babilonia at Persia, at alam ito ng mga nakikinig kay Zacarias. Ngunit ang bato sa kamay ni Zerubabel ay hindi tanda ng kaniyang kadakilaan. Habang inilalabas niya ang itaas na bato, ang sigaw ay hindi ang kaniyang pangalan kundi "Biyaya!" Ang isang gawi na dapat magpapabantog sa tagapagtayo ay ginawang okasyon ng pagpupuri sa Diyos. Nanatili ang seremonya; nabaligtad ang kahulugan.

The Profile

Isipin mo ang Jerusalem noong mga 520 BC: mga guho na hindi pa naaalis, alikabok ng dalawampung taóng pagtatrabaho ng kaunting tao, mga bahay na yari sa muling gamit na bato, mga kapitbahay na nagsusumbong sa gobernador ng Persia tuwing may nakikita silang itinatayo. Ang mga bumalik mula sa Babilonia ay hindi mayaman; nagbabayad sila ng buwis sa isang emperador na hindi nila nakita, at ang lupa ay hindi nagbibigay ng sapat. May mga matandang nakakita pa ng templo ni Solomon at umiyak nang makita ang bagong pundasyon, sapagkat kalahati lamang ito ng naaalala nila. Sa gitna ng iyon, ang bayan ay nakarinig ng isang salita na hindi nangako ng hukbo o ng korona: hindi sa lakas, hindi sa kapangyarihan, kundi sa Espiritu. Para sa kanila, hindi ito pilosopiya. Ito ang tanging kapangyarihang natitira sa kanila.

Reflection

Sa anong maliit at hindi kilalang gawain ka ngayon nagtatrabaho, at kanino mo hinahanap ang pagkilala doon?

Kung ang langis ay dumadaloy nang hindi mo ito binubuhos, saan sa buhay mo mahirap tanggapin na hindi ikaw ang pinagmumulan?