Zacarias 10

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang panawagan: humingi ng ulan sa Panginoon, hindi sa mga diyus-diyosan ng sambahayan na "nagsasabi ng kasinungalingan" at nagbibigay ng "aliw na walang kabuluhan." Ang bayan ay naliligaw na parang tupa dahil walang pastol, at kaya nagliliyab ang poot ng Diyos laban sa mga pinunong dapat sana ay nag-alaga. Pagkatapos ay biglang lumiliko ang tono: ang Panginoon mismo ang mag-aalaga sa kawan, palalakasin niya ang Juda at ililigtas ang sambahayan ni Jose, titipunin sila mula sa pagkakalat, at tatawid siyang muli sa dagat upang iuwi sila.

Ang Ubod

Ang pinakamatalim na linya sa buong kabanata ay ito: "nagdurusa dahil walang pastol." Hindi kawalan ng ulan ang totoong salot ng Israel, kundi kawalan ng pamumunong nagmamalasakit. At tandaan kung kanino nagagalit ang Diyos. Hindi sa mga naliligaw na tupa, kundi sa mga "lalaking kambing," ang mga pinunong pinataba ang sarili sa kawan. Iyan ang unang bagay na sinasabi ng tekstong ito tungkol sa Diyos: seryoso siya sa pangangalaga. Hindi neutral ang langit sa masamang pastol. At ang solusyon ay hindi programa o reporma kundi isang pagpapalit ng pastol: "Aalagaan din ni Yahweh ng mga hukbo ang kaniyang kawan." Ang Diyos mismo ang papasok sa bakanteng puwesto. Doon nagsisimula ang kaligtasan sa Kasulatan, hindi sa pagsisikap ng bayan kundi sa pagpasok ng Diyos sa gitna ng kanilang kawalan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang talata 4, na parang hindi bagay sa isang usapan tungkol sa tupa: "Magmumula sa kanila ang panulukang bato, magmumula sa kanila ang tulos ng tolda, magmumula sa kanila ang panang pandigma; magmumula sa kanila ang bawat pinuno." Apat na larawan ng katatagan at kapangyarihan, at lahat ay galing sa Juda, sa isang maliit at nasakop na bayan. Panulukang bato: ang batong nagtatakda ng hugis ng buong gusali. Tulos ng tolda: ang tahimik na pako kung saan nakasabit ang buong bigat ng tirahan. Hindi ito basta simbolo ng pambansang pagbangon. Ang mga larawang ito ay nagtutumpok sa isang tao, at alam natin kung sino ang sumulpot mula sa Juda: ang binansagang panulukang bato na itinakwil ng mga tagapagtayo (Awit 118:22, na inangkin ni Jesus para sa sarili). Ang pastol na hinahanap ng talata 2 at ang panulukang bato ng talata 4 ay isa at pareho.

Ang Salamin

May bahagi sa ating lahat na hindi kayang maghintay sa Diyos para sa ulan. Kaya tumitingin tayo sa "mga diyus-diyosang nasa sambahayan," ang maliliit na katiyakan na hawak natin sa loob ng bahay: ang bank balance na sinusuri tuwing gabi, ang opinyon ng amo, ang horoscope o ang pangako ng isang influencer na kung susundin mo ang sistema niya ay hindi ka mahihirapan. Ang sabi ni Zacarias tungkol sa lahat ng iyan ay walang awa: "aliw na walang kabuluhan." Hindi sila kasinungalingan dahil wala silang naibibigay, kundi dahil ang ibinibigay nila ay kalmado nang wala ang Diyos. At kung ikaw ay ama, guro, lider ng grupo, matanda sa iglesia, may pangalawang salamin dito: ikaw ay pastol para sa iba, at nakikita ng Diyos kung inaalagaan mo o pinapakain mo lang ang sarili. Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na iyong pinagkakatiwalaan bukod sa Diyos, at sabihin nang malakas: "Panginoon, ito ang aking huwad na aliw. Sa iyo ako humihingi ng ulan."

Ang Ugnayan sa Iba Pang Kasulatan

Nang tingnan ni Jesus ang mga tao sa Galilea, ang sabi ng ebanghelyo ay naawa siya dahil sila ay tulad ng tupang walang pastol (Mateo 9:36). Hindi iyon aksidenteng pagkakatulad ng salita. Ang tinutukoy ni Mateo ay ang mismong sakit na inilarawan ni Zacarias: isang bayang may relihiyon, may mga guro, may templo, ngunit walang pastol. At ang tugon ni Jesus ay hindi pagkondena sa kawan kundi pagpasok sa gitna nito. Ang pangako sa talata 3, na ang Panginoon mismo ang aalaga, ay hindi natupad sa isang matagumpay na hari kundi sa isang pastol na sinugatan. Doon din patungo ang Zacarias, dalawang kabanata lamang ang layo, kung saan ang pastol ay hinahampas at ang kawan ay nangangalat.

Konteksto

Nagsasalita si Zacarias sa mga Judiong nakabalik na mula sa Babilonia, mga limang siglo bago si Cristo. Naibalik na ang templo, pero maliit ang lahat: maliit ang lupain, kakaunti ang tao, walang hari, at sila ay nasa ilalim pa rin ng imperyong Persia. Bumabagsak ang mga naka-kabayong sundalo ng mga imperyo sa daan nila at wala silang lakas na tumapat. Ang binanggit na "Egipto" at "Asiria" ay parehong wala na noon bilang mga banta; ginagamit ni Zacarias ang mga pangalang ito bilang tanda ng lahat ng pagkabihag sa kasaysayan ng bayan. Ang sinasabi niya: ang Diyos na tumawid sa Dagat na Pula ay tatawid muli. At ang mga anak ng bayan ay hindi lang magiging tupa kundi "kagaya ng kabayong pandigma sa labanan," na para sa isang bayang walang hukbo ay isang mapangahas na pangako.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos sa kabanatang ito ay hindi malamig. Nagliliyab ang galit niya, at pagkatapos ay agad na bumabalot ang habag: "panunumbalikin ko sila at magkakaroon ako ng awa sa kanila. Parang hindi ko sila itinakwil." Kakaibang linya iyon. Hindi sinasabi ng Diyos na hindi siya nagtakwil; sinasabi niya na gagawin niyang parang hindi nangyari ang pagtakwil. Iyon ay kapatawaran na buong-buo, hindi bahagya. At tingnan kung paano niya tinipon ang kawan: "Sisipulan ako sa sila." Isang pastol na sumisipol, hindi isang heneral na sumisigaw. Ito ang Diyos na sapat na malapit para makilala ang kaniyang tinig kahit mula sa malayong bansa, at ang kaniyang pangwakas na pangako ay hindi kayamanan kundi lakas na hango sa kaniya: "Palalakasin ko sila sa aking sarili, at lalakad sila ayon sa aking pangalan."

Pagninilay

Anong "aliw na walang kabuluhan" ang pinakamadali mong balikan kapag matagal ang paghihintay sa Diyos, at bakit ito nakakaakit sa iyo?

Sa mga taong nakatingin sa iyo bilang pastol, kahit maliit ang bilang nila, sino ang naliligaw ngayon dahil ikaw ay abala sa sarili?