Zacarias 5

Ang Teksto

Dalawang pangitain sa isang gabi. Una, isang binalumbong kasulatan na lumilipad sa himpapawid, dalawampung siko ang haba at sampu ang lawak, dala ang sumpa laban sa magnanakaw at sa nanunumpa ng kasinungalingan, at hindi ito huminto sa pintuan kundi pumasok sa bahay at "tutupukin ang tabla at ang mga bato nito." Pangalawa, isang basket na may takip na tingga, at nang buksan ito ay may babaeng nakaupo sa loob na tinawag ng anghel na "Kasamaan," itinulak pabalik at tinakpan muli. Pagkatapos, dalawang babaeng may pakpak ng tagak ang bumuhat sa basket palayo, patungong Sinar, kung saan may itatayong templo para rito.

Ang Ubod

Mapapansin mo ang lumilipad na kasulatan ay kasinglaki ng banal na silid ng templo. Ang salita ng Diyos ay may sukat ng santuwaryo, at lumilipad ito sa ibabaw ng lupain. Hindi ito nagpapadala ng abiso; ito mismo ang gumagalaw, pumapasok, nananatili. Dalawang kasalanan ang binanggit: pagnanakaw at pagsumpa nang may kasinungalingan sa pangalan ng Diyos. Ang isa ay laban sa kapwa, ang isa ay laban sa Panginoon. Wala silang matatagong sulok. At pansinin: ang sumpa ay hindi nagpaparusa sa tao lamang kundi sa bahay, sa mga tabla at bato, sa buong estruktura ng buhay na itinayo sa pandaraya. Ang kabanalan ng Diyos ay hindi payapang ideya. Ito ay bagay na dumarating.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kakatapos lang bumalik ng bayan mula sa Babilonia. Ngayon, sa pangalawang pangitain, may ibinabalik doon: ang kasamaan mismo, nakakulong sa basket, dinadala pabalik sa Sinar, ang lupain ng Babel mula sa Genesis 11, ang lugar ng tore at ng kayabangan. May itatayong templo para rito. Ang kasamaan ay hindi basta winawasak sa pangitaing ito; inililipat ito, ibinubukod, binibigyan ng sariling dako malayo sa bayan ng Diyos. Hindi pa ito ang wakas. Ito ay larawan ng paglilinis na naghihintay pa ng katuparan, hanggang sa dumating ang Isa na hindi lamang naglipat kundi nagdala ng sumpa sa kaniyang sariling katawan, at sa gayon ay tunay na inalis ito sa atin.

Ang Salamin

Tingnan ang mga bato at tabla ng sarili mong bahay. Ang pangitain ay hindi tungkol sa malalaking krimen kundi sa maliliit na pagnanakaw na madaling ipagtanggol: ang oras na sinisingil mo sa trabaho na hindi mo naman ginugol, ang buwis na kaunting niliko, ang pangakong binitiwan mo sa pangalan ng Diyos noong kasal ka o noong nangako ka sa isang kaibigan, at tahimik mong nilimot. Sabi ng anghel, "Mananatili ito sa kaniyang tahanan." Hindi ito lumilipad palayo. Ito ang bagay na kumakain sa loob ng pamilya nang tahimik, sa loob ng maraming taon. Ngayong araw: isulat sa papel ang isang partikular na pangakong hindi mo tinupad, at sabihin ito nang malakas sa Diyos, walang paliwanag, walang dahilan, pangalan lamang at pangako.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga nakarinig kay Zacarias ay mga taong nagtatayo ng templo sa gitna ng gutom at panghihina ng loob. Kakaunti sila, mahirap, at ang mga kapitbahay nila ay may kapangyarihan. Malamang na ang una nilang tanong ay hindi "Bakit napakabagsik ng pangitaing ito?" kundi "Anong silbi ng bagong templo kung ganito pa rin kami?" At ang sagot ng Diyos: hindi sapat ang bahay na bato kung ang bayan mismo ay puno ng pagnanakaw at bulaang panunumpa. Ang muling pagtatayo ay hindi lamang konstruksiyon; ito ay paglilinis. Para sa kanila, ang paglipad ng basket patungong Sinar ay malaking ginhawa: ang lugar ng kanilang pagkabihag ang siyang tatanggap ng kanilang kasamaan.

Ang Tanong

Bakit isang babae ang larawan ng kasamaan? Hindi ito madaling lunukin, at hindi tama na palampasin natin ito nang walang tinik. Sa Hebreo, ang salitang rishah, "kasamaan," ay pambabaeng salita, at ang mga propeta ay madalas gumamit ng pambabaeng imahe para sa mga lungsod, kapwa para sa Sion at para sa Babilonia. Hindi ito paghatol sa kababaihan kundi larawan ng isang lungsod, isang sistema, isang kultura na may sariling templo at sariling pagsamba. Ngunit hindi nito ganap na naaalis ang hapdi ng imahe. Nariyan pa rin ang tanong. At marahil ay dapat tayong manatili roon sandali, sa halip na madaliang bigyan ng maayos na paliwanag ang isang bagay na sinadyang maging nakakagulat.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang sukat ng kasulatan, dalawampu sa sampung siko, ay katumbas ng balkonahe ng templo ni Solomon sa 1 Mga Hari 6. Hindi ito aksidente: ang salita ng paghatol ay may hugis ng dako ng pagsamba, dahil ang kabanalan at ang paghatol ay galing sa iisang bukal. At ang Sinar sa Genesis 11 ay ang lupain ng Babel, kung saan nagtayo ng tore ang tao upang maabot ang langit. Doon dinadala ang basket, sa dating tahanan nito. Nang isulat ni Juan ang tungkol sa pagbagsak ng Babilonia sa Pahayag, ito ang mismong sinulid na hinahabi niya: ang kasamaan ay may sariling lungsod, at ang lungsod na iyon ay may katapusan.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong buhay ang itinayo, kahit bahagya, sa isang bagay na hindi totoo, at handa ka bang hayaang pumasok doon ang lumilipad na kasulatan?

Ano ang ibig sabihin para sa iyo na ang kasamaan ay dinadala palayo at hindi sa iyo iniiwan, at bakit mahirap paniwalaan ito kapag ikaw ang nagkasala?