Isaias 26

Ang Teksto

Isang awit ang inilalagay ni Isaias sa bibig ng Juda para sa isang araw na hindi pa dumarating: mayroon tayong malakas na lungsod, at hindi ang mga pader ang nagliligtas kundi ang Diyos mismo ang naging pader at kuta. Bubuksan ang mga tarangkahan, hindi para sa makapangyarihan kundi para sa "matuwid na bansa na nananatiling tapat na nananampalataya," habang ang matibay na lungsod ng mga mapagmataas ay ibinababa hanggang alikabok at tinatapakan ng paa ng mahirap. Kasunod nito ang isang panalangin na paunti-unti ay nagiging daing: naghihintay kami sa gabi, nanganak kami ng hangin, walang kaligtasang naibunga. At doon, sa gitna ng kabiguan, bumubulwak ang pangako, ang iyong patay ay mabubuhay, bago sabihin sa bayan na magtago sandali hanggang lumipas ang galit.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay tumatanggi sa dalawang bagay na mahigpit nating hinahawakan: ang kakayahan nating magtayo ng sariling seguridad, at ang kakayahan nating magbunga ng sariling kaligtasan. Ang lungsod na tunay na matibay ay hindi ang naipundar ng tao kundi ang lungsod na ang mismong kaligtasan ng Diyos ang nagsisilbing pader. At ang pinakamatapat na linya sa buong awit ay hindi ang papuri kundi ang pag-amin: "para bang kami ay nanganak lang ng hangin." Nagsikap sila, naghirap sila, at wala. Doon lamang, pagkatapos ng ganap na kabiguan, saka sinabi ng Diyos ang bagay na hindi kayang gawin ng sinumang tao: ang patay ay babangon. Ang kapayapaang tinutukoy sa talata 3 ay hindi bunga ng katatagan ng loob kundi ng pagtitiwala sa Isang hindi natitinag. Ganito gumagalaw ang biyaya: hindi ito karagdagan sa ating pagod, kundi kapalit nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang linya ng kabanatang ito ay tumatakbo mula sa isang lungsod na hindi natin itinayo patungo sa isang libingang hindi natin kayang buksan. Iyan ang parehong linya na tinatahak ng buong Kasulatan. Ang pangako sa talata 19 ay hindi pa buong linaw sa panahon ni Isaias; parang liwanag na pumapasok sa siwang ng pinto. Pero nang tumayo si Jesus sa labas ng puntod ni Lazaro at nang bumangon siya mismo sa umaga ng Pasko ng Pagkabuhay, ang siwang ay naging bukas na pinto. Ang "hamog ng halamang damo" na bumubuhay sa mga natutulog sa alikabok ay hindi patula lamang na larawan; tinutukoy nito ang isang Diyos na nagpapasibol ng buhay mula sa tuyot na lupa. At ang lungsod na ang pader ay kaligtasan mismo ay muling lilitaw sa dulo ng Bibliya, kung saan hindi na kailangan ng templo dahil naroroon na ang Kordero.

Ang Salamin

Alam natin kung ano ang ibig sabihin ng manganak ng hangin. Ang mga taon ng pagpapalaki sa isang anak na ngayon ay ayaw nang makipag-usap. Ang trabahong pinaghirapan mo nang labinlimang taon at ipinasa sa iba. Ang panalanging paulit-ulit mong isinasampa sa gabi, sabi nga ng talata 9, "nananabik ako sa iyo sa gabi," at parang walang sumasagot. Ang kabanatang ito ay hindi nagsasabing hindi totoo ang iyong kabiguan. Inaamin niya ito bago magsalita ng pag-asa. Pero binubungkal nito ang isang pagmamataas na madalas nakatago sa ilalim ng ating pagod: ang paniwalang tayo ang dapat magbunga ng kaligtasan. Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na pinaghirapan mong husto at nabigo, at sa ibaba nito isulat ang salitang ito nang buo: "Ang iyong patay ay mabubuhay." Basahin mo itong malakas nang isang beses.

Ang Detalye

Ang talata 20 ay kakaiba sa buong kabanata: "pumasok sa inyong mga silid at isara ang pinto; panandaliang magtago, hanggang ang galit ay lumipas na." Pagkatapos ng malakas na lungsod at bukas na tarangkahan, biglang maliit na silid at nakasarang pinto. Nararamdaman ng anumang Israelita ang alingawngaw dito: ang gabi sa Ehipto, ang dugo sa hamba ng pinto, ang utos na huwag lumabas hanggang umaga, habang dumaraan ang paghatol. Ang kaligtasan doon ay hindi katapangan kundi pagsunod sa isang tahimik na tagubilin. May mga sandali sa buhay ng bayan ng Diyos na ang tanging gawain ay maghintay sa likod ng saradong pinto. Hindi ito kaduwagan; ito ay pagtitiwala sa isang paghatol na hindi natin dapat pigilan ni tularan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Tatlong sinulid ang malinaw. Una, ang talata 19 ay muling sisibol sa Daniel 12, kung saan ang mga natutulog sa alabok ng lupa ay gigising, ang iba sa buhay na walang hanggan. Ang malabong bukang-liwayway sa Isaias ay nagiging tahasang pangako roon, at buong araw na sa 1 Corinto 15, kung saan ipinapahayag ni Pablo na ang huling kaaway na lilipulin ay ang kamatayan. Pangalawa, ang babaeng nanganganak na nanganak lamang ng hangin ay babalik sa Isaias 66, kung saan si Zion ay nagsilang bago pa dumating ang kirot; ginagamit ni Jesus ang parehong larawan sa Juan 16, ang kirot na nakakalimutan dahil sa kagalakan. Pangatlo, ang huling linya, na ihahayag ng mundo ang dugong dumanak, ay tumutunog sa dugo ni Abel na sumisigaw mula sa lupa, at sa mga martir sa Pahayag na nagtatanong kung hanggang kailan. Hindi kinakalimutan ng lupa ang inilibing na dahas.

Ang Larawan ng mga Unang Nakarinig

Ito ay awit para sa isang bayang nasa anino ng Asiria, at kalaunan ng Babilonia. Alam nila ang mga pader na bumagsak at ang mga hari na nagsabing sila ang panginoon; kaya ang talata 13, "ang ibang mga pinuno maliban sa iyo ay namuno sa amin," ay hindi teolohiya kundi kasaysayan nila. Umaawit sila tungkol sa isang matibay na lungsod habang nakikita nilang gumuguho ang mga tunay na lungsod. Para sa kanila, ang pagbabangon ng patay ay hindi pangunahing tanong tungkol sa buhay pagkamatay kundi tungkol sa kinabukasan ng bayan: mabubuhay pa ba ang Israel matapos ang pagkawasak? Ang sagot ng Diyos ay mas malaki kaysa sa tanong. Hindi lamang ang bansa ang bubuhayin; pati ang mga nagsibalik na sa alikabok.

Repleksyon

Ano ang pinaghirapan mong ipanganak na naging hangin lamang, at ano ang hinihingi sa iyo ngayon ng talata 19 na paniwalaan tungkol dito?

Sa anong bahagi ng buhay mo ikaw ang gumagawa ng pader, at ano ang mababago kung ang kaligtasan ng Diyos mismo ang siyang pader?