Aklat ng 1 Pedro: Pag-asa sa Gitna ng Pag-uusig

Panimula

Isipin mo ang isang babaeng Kristiyano sa isang maliit na kuwarto sa ibang bansa. Linggo ng umaga. Walang simbahan sa paligid na kagaya ng dati niyang dinadaluhan, walang pamilya sa hapag, at sa pinapasukan ay may mga kasamahang tumatawa tuwing tumatanggi siyang sumama sa mga bagay na alam niyang hindi na tama. Pakiramdam niya, nasa labas siya ng lahat. Dayuhan. Tagalabas.

Halos dalawang libong taon na ang nakalipas, may liham na ipinadala sa mga taong may ganoon ding pakiramdam. Hindi ito sulat ng isang teologo sa kanyang mesa. Sulat ito ng isang mangingisdang minsang itinakwil ang Panginoon, at pinatawad, at ngayon ay nagsusulat na may kulay ng dugo sa abot-tanaw ng kanyang sariling kamatayan.

Sa gabay na ito, makikilala mo ang aklat ng 1 Pedro mula sa loob: kung sino ang sumulat, kailan, para kanino, kung paano ito binuo, at kung bakit ang mga salitang isinulat niya para sa mga hinahamak na Kristiyano sa Asia Minor ay mga salitang kailangan mo rin ngayon.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang tinatawag ang 1 Pedro na "aklat ng pagdurusa." Tama, pero kulang. Ang sentro ng liham ay ang salitang ginamit ni Pedro sa pinakaunang talata: mga nakikipamayan, mga dayuhan, mga taong nakatira sa lugar na hindi nila tunay na tahanan. Dito ko iaangkla ang buong gabay. Hindi tinuturuan ni Pedro ang mga mananampalataya kung paano iwasan ang hirap; binabago niya ang pagkakakilanlan nila bago siya magbigay ng kahit isang utos. Kapag alam mo kung saan ka talaga nakatira, nagbabago ang timbang ng bawat pang-aalipusta. Hindi ka nalilimutan. Naglalakbay ka pauwi.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa aklat ng 1 Pedro?

Sinimulan ni Pedro ang liham sa isang pangungusap na agad nagtatakda ng tono: ang mga tatanggap ay "mga hinirang ng Diyos na nangingibang-bayan at nagkawatak-watak" sa limang lalawigan ng Asia Minor, ang Ponto, Galacia, Capadocia, Asia, at Bitinia (1 Pedro 1:1). Dalawang salita na nagbabanggaan: hinirang, pero nangingibang-bayan. Minamahal ng Diyos, pero tagalabas sa mata ng kapwa. Ito ang buong tensyon ng aklat.

At kung paano niya niresolba ang tensyon ay ang himala ng liham. Hindi siya nagsimula sa payo. Nagsimula siya sa papuri:

"Purihin ang Diyos at Ama ng ating Panginoong Jesu-Cristo! Sa kanyang masaganang habag, tayo'y binigyan niya ng panibagong buhay sa pamamagitan ng muling pagkabuhay ni Jesu-Cristo. Ito ang nagbibigay sa atin ng buhay na pag-asa" (1 Pedro 1:3).

Pansinin ang pariralang "buhay na pag-asa." Hindi ito positibong pag-iisip. Hindi ito pangarap na baka sakaling matupad. Ang pag-asa sa 1 Pedro ay may petsa, lugar, at libingang naiwang walang laman. Buhay ito dahil buhay si Jesus. At dahil nakaangkla ang pag-asang ito sa isang bagay na nangyari na sa labas natin, hindi ito kayang hubugin ng kalagayan natin ngayon.

Doon lamang, pagkatapos ng pundasyong ito, hinawakan ni Pedro ang sakit:

"Dahil dito'y nagagalak kayo, kahit na kinakailangang magdanas ninyo ng sari-saring pagsubok sa maikling panahon. Ang mga pagsubok na ito ay dumarating upang mapatunayang tunay ang inyong pananampalataya. Kahit ang ginto na nasisira ay dumadaan sa apoy; gayundin naman, ang inyong pananampalataya na higit na mahalaga kaysa ginto ay kailangang subukin upang ito'y maging dahilan ng papuri, kaluwalhatian, at karangalan sa araw na mahayag si Jesu-Cristo" (1 Pedro 1:6-7).

Hindi sinabi ni Pedro na mabuti ang pagdurusa. Sinabi niyang may ginagawa ang Diyos sa loob nito. Ang apoy ay hindi panlilinlang ng kaaway lamang; ito ay pagawaan ng ginto. At ang "maikling panahon" ay hindi pagmamaliit sa haba ng paghihirap; ito ay paghahambing sa isang "mana na hindi nasisira" (1 Pedro 1:4) na inilalaan sa langit.

Mula sa pundasyong ito ay umakyat ang liham sa isa sa pinakamagandang pahayag ng pagkakakilanlan sa buong Bibliya: "Ngunit kayo'y isang lahing hinirang, mga paring tagapaglingkod ng Hari, isang bansang banal, bayang pinili ng Diyos upang maghayag ng kanyang mga kahanga-hangang gawa. Tinawag niya kayo mula sa kadiliman tungo sa kanyang kahanga-hangang liwanag" (1 Pedro 2:9). Sinasabi ito sa mga taong walang kapangyarihan sa lipunan: mga alipin, mga babaeng may hindi mananampalatayang asawa, mga dayuhan. Walang estado sila sa Roma. May trono sila sa Diyos.

At dahil may pag-asa silang hindi maipaliliwanag ng kanilang kalagayan, aasahan na may magtatanong. Kaya ang utos: "Sa halip, ipagtapat ninyo sa inyong puso na si Cristo ay banal at siya ang Panginoon. Humanda kayong lagi na magpaliwanag sa sinumang magtatanong sa inyo tungkol sa inyong pag-asa, ngunit gawin ninyo ito nang may kaamuan at paggalang" (1 Pedro 3:15). Hindi debate ang hinihingi rito. Ang hinihingi ay paliwanag sa isang bagay na napansin ng iba: bakit hindi ka natitinag?

Sa huli, hinawan ni Pedro ang ilusyon na pansamantalang aberya lamang ang hirap: "Mga minamahal, huwag kayong magtaka sa mabibigat na pagsubok na dumarating sa inyo na parang kakaibang bagay. Sa halip, magalak kayo sa pagbabahagi ninyo sa mga pagdurusa ni Cristo, upang lubos ang inyong kagalakan sa araw na mahayag ang kanyang kaluwalhatian" (1 Pedro 4:12-13). Hindi ligaw ang landas. Ganito talaga ang daan pauwi.

Ang sumulat, ang panahon, at ang mga tatanggap

Si Simon Pedro ang nagpakilala sa sarili sa unang talata bilang "apostol ni Jesu-Cristo." Siya ang mangingisda mula sa Galilea na iniwan ang lambat, ang unang nagpahayag na si Jesus ang Cristo, ang nagtangkang lumakad sa tubig, ang umiyak nang mapait pagkatapos ikailang ang kanyang Panginoon, at ang pinanumbalik sa dalampasigan nang tatlong ulit tanungin, "Iniibig mo ba ako?" Ang kamay na nagsulat ng liham na ito ay dumaan sa pagkabigo at biyaya. Doon nagmumula ang lambot ng sulat.

May tumutulong sa kanya. "Isinulat ko ang maikling liham na ito sa tulong ni Silas," sabi sa 1 Pedro 5:12. Si Silas o Silvanus ay kasamahan din ni Pablo, at malamang siya ang tumulong sa pagsasalin ng isip ni Pedro sa mahusay na Griyego ng liham. Kaya walang kontradiksiyon sa magandang pagkakasulat nito at sa pinagmulang mangingisda. Ganito ang ministeryo noon: magkakasama, hindi solo.

Isinulat ito "mula sa Babilonia," at kasama niya ang anak niya sa pananampalataya na si Marcos (1 Pedro 5:13). Malamang na hindi ito ang literal na Babilonia sa Mesopotamia kundi isang sagisag para sa Roma, ang imperyong nagbabanta sa bayan ng Diyos gaya ng dating Babilonia na nagdala ng Israel sa pagkabihag. Napakaangkop ng sagisag sa buong tema: pagkatapon, pansamantalang paninirahan, at pag-asang may tahanang naghihintay.

Ang panahon? Malamang sa pagitan ng mga taong 62 at 64, bago o sa pinakasimula ng malupit na pag-uusig ni Nero, kung kailan ayon sa matandang tradisyon ay namatay si Pedro bilang martir sa Roma. May bigat ito: ang taong sumulat ng "huwag kayong magtaka sa mabibigat na pagsubok" ay nagsusulat nang may mata sa sariling katapusan. Hindi teorya ang kanyang tinuturo.

Anong uri ng pag-uusig ang pinagdadaanan ng mga tatanggap? Hindi pa ito ang ganap na sistematikong pag-uusig na dumating sa mga susunod na dekada. Ang mas nakikita sa liham ay panlilibak, paninirang-puri, pagtsitsismis, pagtataboy sa lipunan. "Inaalipusta ninyo kayo" (ayon sa 1 Pedro 4:4) dahil hindi na sila sumasama sa dating paraan ng pamumuhay. Nawalan sila ng kaibigan, kliyente, dangal, kapanatagan sa komunidad. Sa 1 Pedro 4:16 lumitaw ang salitang "Kristiyano," isang pangalang panlait noon. Marami sa kanila ay dating Hentil, mahahalata sa 1 Pedro 1:14 at 1 Pedro 1:18 at 1 Pedro 4:3, kaya ang pagsunod kay Cristo ay literal na pag-alis sa sariling kultura.

Kung ikaw ay isang Pilipinong naninilbihan sa ibang bansa, o isang nag-iisang mananampalataya sa pamilyang hindi naniniwala, o isang kabataang pinagtatawanan sa paaralan dahil sa pananampalataya, ang 1 Pedro ay hindi tungkol sa ibang panahon. Sulat ito sa iyong sitwasyon.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang mga dayuhang may tahanan sa Diyos ay hindi bagong ideya sa 1 Pedro. Dumadaloy ito sa buong Kasulatan.

Si Abraham ay tinawag palabas ng Ur at namuhay sa mga tolda sa lupaing ipinangako pero hindi pa niya naangkin. Si Jose ay naging alipin at bilanggo sa Ehipto bago naging tagapagligtas ng mga bansa. Ang Israel ay nanirahan nang apat na raang taon sa lupaing hindi kanila, inilabas sa pamamagitan ng dugo ng kordero, at tinawag sa Sinai: "kayo'y magiging kaharian ng mga pari at banal na bansa" (Exodo 19:6). Hindi aksidente na eksaktong ito ang mga salitang binuhay ni Pedro sa 1 Pedro 2:9. Ang sinabi sa Israel sa paanan ng bundok ay sinabi ni Pedro sa isang grupong halo-halo ng mga Hudyo at Hentil na kumakapit kay Jesus sa Asia Minor.

Ganoon din ang hiram niya mula kay Hosea. Sa Hosea 1 at 2, ang bayang tinawag na "hindi ko bayan" ay ipinangakong muling tatawaging bayan ng Diyos. Sinipi iyon ni Pedro: "Noong una'y hindi kayo isang bayan, ngunit ngayo'y bayan na kayo ng Diyos" (1 Pedro 2:10). Paborito niyang gawin ito: kinukuha niya ang pangako sa Israel at ipinapatong sa mga nagtitiwala kay Cristo, hindi para palitan ang pangako, kundi para ipakita kung saan ito dumating.

Nasa gitna ng lahat ang Isaias 53. Nang ilarawan ni Pedro ang pagdurusa ni Jesus, hindi siya gumawa ng bagong tula; isinalin niya ang propeta: "Siya'y hindi nagkasala, ni nagsinungaling kahit minsan... Siya mismo ang nagdala ng ating mga kasalanan sa kanyang katawan doon sa krus... sa kanyang mga latay kayo'y pinagaling" (1 Pedro 2:22-24). Ganito ang lohika ni Pedro: ang Lingkod na nagdusa ay nauna sa atin, kaya ang landas ng tapat na pagdurusa ay hindi kahihiyan kundi pagkahubog sa larawan ng Panginoon.

At pati ang mga Awit ay pumapasok. Ang "lasapin at tingnan ninyo na mabuti ang Panginoon" ng Awit 34 ay umaalingawngaw sa 1 Pedro 2:3, at sinipi niya nang mas mahaba ang parehong awit sa 1 Pedro 3:10-12. Awit ito ni David nang siya ay takas, walang bahay, umiiwas sa hari. Tamang-tama para sa mga dayuhan.

Sa Bagong Tipan, kapatid ng Hebreo ang 1 Pedro, kung saan ang mga tapat ay "naghahanap ng lunsod na itinatag ng Diyos." Kapatid rin ito ng Pahayag, kung saan ang Babilonia ay babagsak at ang Bagong Jerusalem ay bababa. Lahat ay sumasalubong sa isang katotohanan: si Cristo, na siyang "batong buhay" na itinakwil ng mga tao pero pinili ng Diyos (1 Pedro 2:4), ang tunay na tahanan ng mga walang tahanan.

Ang pag-asa ay may pangalan, at Jesus ang pangalan niya.

Balangkas at pangunahing tema

Binuo ni Pedro ang liham sa isang paraang sadyang hindi mababaligtad: pagkakakilanlan muna, pagkatapos ang pamumuhay. Kapag nabaligtad ito, nagiging listahan ng pagsisikap ang Kristiyanismo. Sa pagkakasunod-sunod ni Pedro, pagsunod ito na umaagos mula sa pasasalamat.

Ang 1 Pedro 1:1-2 ay pambungad na pagbati, at agad binansagan ang mga mambabasa bilang hinirang at nakikipamayan. Mula 1 Pedro 1:3 hanggang 1:12 ay isang mahabang papuri na nagtatambak ng mga katotohanan: bagong kapanganakan, buhay na pag-asa, mana sa langit, pananampalatayang nasusubok sa apoy, kagalakang hindi kayang ilarawan, at kaligtasang pinangarap pa ng mga propeta at tinititigan ng mga anghel.

Mula sa 1 Pedro 1:13 hanggang 2:3 pumasok ang unang "kaya nga." Dahil sa pag-asa, magtalaga ng isip, maging banal, mamuhay nang may takot sa Diyos, mag-ibigan nang taos sa puso, at magnasang-magnasa sa salita ng Diyos gaya ng sanggol sa gatas. Sumunod ang 1 Pedro 2:4-10, ang sentro ng pagkakakilanlan: mga batong buhay na itinatayo sa Batong buhay, ang lahing hinirang at bansang banal.

Mula 1 Pedro 2:11 hanggang 3:12 ay ang seksiyong tinawag kong "paano maging dayuhan nang may dangal." Dito nagsalita si Pedro tungkol sa pamahalaan, sa mga alipin at kanilang amo, at sa mag-asawa. Hindi ito pagpayag sa inhustisya. Ito ay estratehiya ng mga walang kapangyarihan: ang mabuting gawa bilang testimonya sa lipunang handang maghusga. At sa gitna ng seksiyon ay ang modelo, ang 1 Pedro 2:21-25, si Jesus na hindi nanlait nang laitin, hindi nanakot nang pahirapan, kundi "ipinagkatiwala ang kanyang sarili sa Diyos na humahatol nang matuwid."

Mula 1 Pedro 3:13 hanggang 4:19 lumalim ang pakikitungo sa pagdurusa. Nandito ang utos na magpaliwanag tungkol sa pag-asa sa 1 Pedro 3:15, ang mahirap pero maluwalhating bahagi tungkol sa tagumpay ni Cristo sa 1 Pedro 3:18-22, ang panawagang talikuran ang dating paraan ng pamumuhay, at ang matinding paalala sa 1 Pedro 4:12-13 na huwag magtaka sa apoy.

Nagtapos ang katawan ng liham sa 1 Pedro 5:1-11, kung saan nagsalita si Pedro sa mga pinuno hindi bilang nakatataas kundi bilang "kapwa pinuno" na nakasaksi sa pagdurusa ni Cristo: mag-alaga ng kawan nang hindi sapilitan, hindi dahil sa salapi, hindi nang mapang-api. Pagkatapos ang pagpapakumbaba, ang pagsasalya ng kabalisahan, ang pagbabantay sa diyablo, at ang pangakong ang "Diyos ng lahat ng kagandahang-loob" ang magbubuo sa kanila.

Pinagtahi ang buong aklat ng tatlong sinulid: biyaya, pag-asa, at pagdurusa. Pansinin lamang kung paano niya tinapos ang lahat sa 1 Pedro 5:12, nang sabihin niyang sumulat siya upang patunayan "na ito ang tunay na kagandahang-loob ng Diyos. Manindigan kayo rito." Hindi pagtitiis ang huling salita. Biyaya.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang nagbubuod ng buong liham, at bawat isa ay dapat basahin nang mabagal.

Ang 1 Pedro 1:3 ay nagsisimula sa papuri at hindi sa problema: "Purihin ang Diyos at Ama ng ating Panginoong Jesu-Cristo! Sa kanyang masaganang habag, tayo'y binigyan niya ng panibagong buhay sa pamamagitan ng muling pagkabuhay ni Jesu-Cristo. Ito ang nagbibigay sa atin ng buhay na pag-asa." Tatlong bagay ang nakatago dito. Una, ang pinagmulan ay habag, hindi ang galing natin. Ikalawa, ang paraan ay bagong kapanganakan, ibig sabihin hindi ito pagpapabuti ng lumang buhay kundi pagsisimula ng bago. Ikatlo, ang katiyakan ay ang muling pagkabuhay ni Jesus, isang pangyayaring hindi maaaring bawiin ng anumang balita, diagnosis, o pagkawala. Kaya nga buhay ang pag-asa: hindi ito nakasandal sa pakiramdam mo ngayong gabi.

Ang 1 Pedro 2:9 ang nagbibigay ng pangalan sa mga walang pangalan sa lipunan: "Ngunit kayo'y isang lahing hinirang, mga paring tagapaglingkod ng Hari, isang bansang banal, bayang pinili ng Diyos upang maghayag ng kanyang mga kahanga-hangang gawa. Tinawag niya kayo mula sa kadiliman tungo sa kanyang kahanga-hangang liwanag." Apat na titulo, at lahat ay hiram sa Israel. Lahi, kaya may pamilya ka. Pari, kaya may lapit ka sa Diyos nang walang tagapamagitan maliban kay Cristo. Bansang banal, kaya may hangganan ang pamumuhay mo, iba ka sa paligid. Bayang pinili, kaya may misyon ka. At pansinin ang layunin sa dulo: hindi para magmalaki, kundi upang "maghayag ng kanyang mga kahanga-hangang gawa." Ang pagkakakilanlan ay ibinigay para sa pagsasalita.

Ang 1 Pedro 5:7 ang pinakamalapit sa lupa: "Ipagkatiwala ninyo sa kanya ang lahat ng inyong kabalisahan, sapagkat siya ang kumakalinga sa inyo." Sa orihinal, ang talatang ito ay hindi nakatayong mag-isa; kasunod ito ng utos na magpakumbaba sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos sa 1 Pedro 5:6. Ibig sabihin, ang pag-aalala ay madalas may kaugnayan sa pagmamalaki: ako ang dapat humawak sa lahat, ako ang magbubuo ng lahat. Ang ihagis ang alalahanin sa Diyos ay pagtanggap na hindi ako ang Diyos. At ang dahilan ay hindi pilosopiya kundi pagmamahal: kumakalinga siya sa iyo. Hindi "kaya niya." Hindi "malaki siya." Kundi: mahalaga ka sa kanya.

Ang Salamin

Kilala kita nang bahagya, kahit hindi tayo nagkakita. Alam ko ang isa sa mga tanong na madalas dumaan sa isip mo: "Kung tama ang landas ko, bakit ganito kahirap?" Sinabi sa iyo ng iba na kapag tapat ka sa Diyos ay lalago ang negosyo, titino ang asawa, magkakasundo ang pamilya, at magiging maganda ang pakiramdam mo. Tahimik mong tinanong kung sino ang may mali, sila, ang Diyos, o ikaw.

Ganito sinasagot ka ng 1 Pedro: walang mali. Nagigising ka lamang sa katotohanang dayuhan ka sa mundong ito, at normal na hindi komportable ang dayuhan.

Pakiramdaman mo kung saan ito dumadaiti. Sa trabaho, kung kailangan mong maging tapat kahit may katabing kumikita sa pagsisinungaling. Sa pamilya, kung ikaw ang nag-iisang nananalangin at tinatawag kang panatiko. Sa pera, kung pakiramdam mo ay naiiwan ka ng mga kaedad mo. Sa katawan, kung inaalagaan mo ang sarili pero mabagal pa rin ang paggaling. Sa oras, kung wala kang maibigay sa sarili dahil lahat ay ibinibigay sa iba. Sa kalungkutan, kung Linggo ng gabi at ang tanging kasama mo ay ang ilaw ng telepono.

Hindi ipinapangako sa iyo ni Pedro ang pagtatapos ng mga ito ngayon. Sinasabi niya kung kanino ka. At hinihingi niya ang pinakamahirap: huwag mong gamitin ang sakit mo para maging mapait. "Huwag ninyong gantihin ng masama ang masama, ni ng masamang salita ang masasamang salita," sabi sa 1 Pedro 3:9, sa halip ay magbasbas. Ito ang bahaging nakakakiliti ng kaluluwa, dahil mas gusto nating sumagot. Ngunit ang Kristiyanong nagpapala sa tumutuya sa kanya ay nagpapatunay na siya nga ay may Haring hindi kailangang ipagtanggol gamit ang karahasan.

Kaya hayaan mong tanungin kita nang tuwiran: sa linggong ito, nasaan ang lugar kung saan pinipilit ka ng Diyos na magtiwala sa kaniya at huwag gumanti? Doon isinusulat sa buhay mo ang 1 Pedro.

Hindi ka nawawala; naglalakbay ka pauwi.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Para sa mga bata, mas mabuting simulan ang 1 Pedro hindi sa salitang "pag-uusig" kundi sa larawan ng pag-uwi. Maaari mong sabihin: "Alam mo ba ang pakiramdam kapag nasa bahay ng ibang tao ka at bisita ka lang? Masaya, pero iba pa rin. Hindi mo kilala kung nasaan ang mga gamit, at may oras na nasasabik ka nang umuwi. Sinabi ng isang lolo sa pananampalataya na si Pedro na ganoon ang mga anak ng Diyos sa mundong ito. Mga bisita tayo rito. Totoo at maganda ang mundo, pero may tahanan tayong hinahanda ni Jesus. Kaya kapag may nangyaring masakit, hindi ibig sabihin na nalimot tayo ng Diyos. Hawak niya tayo habang nasa daan."

Puwede ring ikuwento ang buhay ni Pedro mismo: ang mangingisdang nagkamali nang malaki, umiyak, at pinatawad ni Jesus. Para sa isang batang nahihiya sa isang nagawa, ito ang pinakamagandang balita sa aklat na ito.

Magandang panimulang talata para sa pamilya ang 1 Pedro 5:7, dahil maikli at kayang isaulo kahit ng maliliit: ang lahat ng kabalisahan, ibinibigay natin sa Diyos na kumakalinga sa atin. Maaari kang magtanong pagkatapos: "Ano ang pinaka-iniisip mo bago matulog?" Pagkatapos, ipanalangin ito nang kasama ng bata.

Sa Faith.network ay may mga hiwalay na pagpapaliwanag na akma sa bawat edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taon, para sa mga batang pitong hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawa pataas na handa nang pag-usapan ang tunay na bigat ng pag-uusig at ng pag-asa. Piliin ang antas na bagay sa anak mo, at huwag mangambang bumalik sa parehong aklat taon-taon. Lumalaki ang bata, lumalalim ang mga tanong, at kasya ang 1 Pedro sa lahat ng iyon.

Gabay sa pagbabasa ng 1 Pedro

Limang kabanata lamang ang aklat, kaya kayang basahin nang buo sa loob ng dalawampung minuto. Simulan mo nga sa ganoon: isang upuan, isang basa, kung maaari ay malakas. Hindi mo makikita ang daloy ng liham kung paputol-putol ang pagbabasa mo nito.

Pagkatapos, magbasa nang limang araw sa linggo. Sa unang araw, ang 1 Pedro 1:1-12, at hanapin ang lahat ng sinasabi ni Pedro tungkol sa kung sino ka na sa Diyos. Sa ikalawang araw, ang 1 Pedro 1:13 hanggang 2:10, at pansinin kung ilang beses lumitaw ang salitang "kaya nga" o ang hugis nito, dahil doon nakikita kung paano sumusunod ang pagsunod sa biyaya. Sa ikatlong araw, ang 1 Pedro 2:11 hanggang 3:12, at huwag mong laktawan ang 2:21-25 kahit mahirap; ihambing mo ito sa Isaias 53 at makikita mo kung ano ang pinapakain ni Pedro sa kanyang isip. Sa ikaapat na araw, ang 1 Pedro 3:13 hanggang 4:19, at isulat mo kung anong uri ng pagdurusa ang pinag-uusapan, ang pagdurusa dahil sa katuwiran at hindi dahil sa kahangalan. Sa ikalimang araw, ang 1 Pedro 5, at ipanalangin mo ito talata-talata.

Habang nagbabasa, tatlong tanong ang panatilihin: Ano ang itinuturo nito tungkol kay Cristo? Ano ang itinuturo nito tungkol sa pagkakakilanlan ko? Ano ang unang bagay na gagawin ko dahil dito? Magandang markahan din ang mga paulit-ulit na salita: pag-asa, banal, biyaya o kagandahang-loob, pagdurusa, kaluwalhatian. Sa paulit-ulit nakikita ang puso ng sumulat.

Kung may grupo kayo, pag-usapan ang kongkreto. Hindi "ano ang pagdurusa," kundi "saan ako tinatawanan dahil sa pananampalataya ko, at paano ako sumagot?" Isang buwan lamang ang kailangan para lumalim ang aklat na ito sa isang komunidad, at mas mabuting basahin ito nang kasama ng ibang naghihirap kaysa mag-isa.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na dapat maiuwi mo sa aklat ng 1 Pedro, ito: hindi mali ang pakiramdam mong hindi ka bagay sa mundong ito. Dayuhan ka. Pero hindi ka ulila, hindi ka nalimutan, at hindi ka nasa daan nang walang patutunguhan. Ang unang hakbang ni Pedro ay hindi ang pagbibigay ng mga tuntunin kundi ang pagbibigay sa iyo ng bagong pangalan: hinirang, bagong ipinanganak, bato sa bahay ng Diyos, pari ng Hari, bayan niya. Mula sa pangalang iyon ay posible nang mamuhay nang banal, magpakumbaba, magpala sa lumalait, at ihagis sa kaniya ang bigat na hindi mo kayang dalhin.

Mabigat ang pagdurusa, ngunit may hugis at katapusan ito.

Kaya ganito ang mungkahi ko. Buksan mo ang Bibliya at basahin ang limang kabanata sa isang upuan ngayong linggo. Pagkatapos, bumalik sa 1 Pedro 1:3 at sa 1 Pedro 5:7 at isaulo ang dalawa, isa para sa pag-asa mo at isa para sa pag-aalala mo. Pagkatapos ay basahin ang Isaias 53 at ang Hebreo 11 kasama nito, at makikita mo ang buong kawan ng mga naunang naglakad bilang dayuhan at nakarating pa rin. Nananatili ang kanilang testimonya, at nananatili ang biyayang nagbuhat sa kanila. Dito manindigan ka.