2 Mga Cronica 29

Ang Paliwanag

May isang batang hari na nagngangalang Ezequias. Siya ay dalawampu't lima lang noong nagsimula siyang maghari. Pero hindi siya katulad ng ibang hari bago siya.

Nang buksan ni Ezequias ang pintuan ng templo ng Diyos, nakita niya ang isang nakakalungkot na tanawin. Madilim ang loob. Sarado ang mga pintuan ng templo sa loob ng mahabang panahon. Ang mga lampara, hindi na sinindihan. Walang insenso na umaalingasaw, walang handog na inihahandog kay Yahweh. Ang mga ninuno nila ay tumalikod sa Diyos, at ito ang nangyari dahil doon.

Tinawag ni Ezequias ang mga pari at mga Levita, ang mga taong itinalaga upang maglingkod sa templo. "Makinig kayo sa akin!" sabi niya. "Italaga ninyo ang inyong mga sarili kay Yahweh. Linisin ninyo ang banal na lugar."

Nagtaka ba sila? Natakot ba sila sa laki ng gawain? Hindi natin alam, pero ito ang alam natin: sila ay tumayo, at pumasok sila sa templo.

Isa-isa nilang dinala palabas ang mga maruming bagay sa loob ng templo. Dinala nila ang mga ito hanggang sa batis ng Kidron. Walong araw silang naglinis, tapos walo pang araw silang nagtalaga ng bawat sulok ng templo. Labing-anim na araw, buong-buo, hanggang sa muling kumikinang ang templo ni Yahweh.

Pagkatapos, nagdala sila ng mga hayop, mga baka, mga tupa, mga kordero, mga kambing, bilang handog. Ipinatong ng mga tao ang kanilang mga kamay sa mga kambing bago ito inialay, parang sinasabi nila, "Dalhin mo ang aming kasalanan." Umawit ang mga Levita gamit ang mga pompyang at mga alpa, habang umiihip ang mga trumpeta ng mga pari. Ang tunog nito ay umabot sa buong lambak.

Yumuko si Ezequias at ang buong bayan. Sumamba sila. At ang pinakamagandang bahagi? Ang mga tao mismo ang nagdala ng sarili nilang mga handog, hindi dahil pinilit sila, kundi dahil gusto nila. "Lahat ng may pusong nagnanais ay nagdala ng mga alay," sabi ng Kasulatan. Napakarami pa nilang dinala, kaya ang mga pari ay hindi na kayang tapusin mag-isa, tinulungan sila ng mga Levita.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang templo ay dating madilim at sarado dahil tumalikod ang mga tao sa Diyos. Pero may isang hari na nagsabi, "Hindi na puwede ito. Babalik tayo kay Yahweh." At nang sinunod ng mga tao ang kaniyang tawag, biglang nagliwanag ang lahat. May awit, may trumpeta, may saya.

Ipinapakita nito na mahalaga sa Diyos kung paano tayo lumalapit sa kaniya. Hindi sapat na alam lang natin ang tama. Kailangan nating gawin ito, kahit mahirap, kahit matagal, kahit may kailangang linisin muna.

Ang Kaugnay na Kuwento

Si Ezequias ay naglinis ng templo gamit ang dugo ng mga hayop, para matakpan ang kasalanan ng bayan. Pero ang dugo ng mga baka at tupa ay hindi talaga nakakaalis ng kasalanan magpakailanman, kailangan itong ulitin palagi. Mas matagal pa sa hinaharap, dumating si Jesus, ang tunay na Kordero. Isang beses lang siya nag-alay ng sarili niya, at sapat na ito magpakailanman. Hindi na kailangan pang linisin at linisin ang templo, dahil si Jesus mismo ang naging daan papunta sa Diyos.

Para Sa Iyo

Minsan ang ating puso ay parang madilim na templo, puno ng mga bagay na hindi dapat naroon: galit, kasinungalingan, kayabangan. Pero ang Diyos ay naghihintay, gaya ng paghihintay niya kay Ezequias, na sabihin natin, "Gusto ko nang linisin ito." Puwede kang magsimula ngayon, sa isang maliit na bagay: humingi ng tawad, magsabi ng totoo, o magpasalamat sa Diyos nang may buong puso.

Pag-usapan Ito

Bakit kaya matagal nilang nilinis ang templo bago sila nagsimulang sumamba?

May bahagi ba ng iyong puso na kailangang linisin, gaya ng templo ni Ezequias?

Panalangin Natin

Panginoon, salamat dahil hindi mo kami iniiwan sa dilim. Linisin mo ang aming puso, gaya ng templo noon. Salamat kay Jesus na naging daan para kami ay muling makalapit sa iyo. Turuan mo kaming sumamba sa iyo nang may tunay na saya. Amen.