Hagai 2

The Explanation

Makalipas ang ilang buwan mula sa unang mensahe ni Hagai, muling nagsalita ang Diyos, at ngayon ay may bagong problema. Nagsimula na ang mga tao sa muling pagtatayo ng templo, pero may mga matatanda sa kanila na nakaalala pa sa dating templo ni Solomon, yung isang tunay na kahanga-hanga. Kumpara dito, ang bagong templo ay parang wala lang, mukhang mahirap, hindi kaimpressive. Kaya sinabi ng Diyos kay Hagai na tanungin sila nang tapat: "Paano ninyo ito nakikita ngayon? Parang wala lang ba ito sa inyong paningin?" Hindi ito panlalait. Kinikilala ng Diyos ang totoong nararamdaman nila, ang disappointment, ang pakiramdam na hindi na ito kasing dating ganda.

Pero pagkatapos ng tanong, dumating ang utos: magpakatatag kayo, gumawa kayo, sapagkat kasama ninyo ako. Hindi ipinangako ng Diyos na magiging maganda agad ang lahat, kundi na siya mismo ang sasama sa kanila, tulad noong lumabas sila sa Egipto. At mayroon pa siyang mas malaking pangako: yayanigin niya ang langit at lupa, ang mga bansa, at dadalhin sa templong iyon ang kanilang mga kayamanan, hanggang mas dakila pa ang huling kaluwalhatian nito kaysa sa una.

Pagkatapos, dalawang buwan pa ang lumipas, at may bagong itinuro si Hagai gamit ang mga pari. Tinanong niya sila tungkol sa kautusan: kung may hawak ka ng banal na karne, at nasagi mo ang ibang pagkain, magiging banal din ba ito? Sagot: hindi. Ngunit kung ikaw ay marumi dahil sa patay, at nasagi mo ang isang bagay, magiging marumi ba ito? Sagot: oo. Ginamit ito ni Hagai bilang larawan: ang kabanalan ay hindi kumakalat sa pagsagi, pero ang karumihan ay kumakalat. Kaya kahit gumagawa na ang mga tao ng templo, kung marumi pa rin ang puso nila, marumi rin ang kanilang mga alay at trabaho. Dahil dito, hindi pa umuunlad ang kanilang pananim, kulang sa inaasahan. Pero mula sa araw na iyon, sabi ng Diyos, pagpapalain na niya sila.

Sa huling bahagi, dumating muli ang salita ng Diyos, ngayon para kay Zerubabel mismo, ang gobernador. Sinabi ng Diyos na yayanigin niya ang langit at lupa, pababagsakin ang mga kaharian ng mundo, at sa gitna ng lahat ng iyon, pipiliin niya si Zerubabel bilang lingkod niya, tulad ng isang selyo sa singsing niya. Ibig sabihin: hindi siya kalimutan ng Diyos, siya ay mahalaga, siya ay pinili.

What Does This Mean?

Marami sa atin ang nakakaranas ng kung ano ang nararamdaman ng mga taong iyon: tumitingin sa nakaraan o sa ibang tao at nararamdaman na kulang tayo, na hindi kasing husay, kasing ganda, kasing tibay ng iba. Sinasabi ng Diyos dito na hindi niya sinisisi tayo dahil sa nararamdaman natin, pero ang solusyon niya ay hindi bagong ambisyon o mas magandang plano. Ang solusyon niya ay ang sarili niya: "kasama ninyo ako." Hindi kasingganda ang templo pero mas mahalaga ang katotohanan na naroon ang Diyos.

At ang bahagi tungkol sa kabanalan ay hindi tungkol sa ritwal lang, kundi tungkol sa katapatan. Puwede kang gumawa ng mga "banal" na bagay, sumamba, mag-alay, at magmukhang relihiyoso, pero kung marumi ang puso mo, hindi awtomatikong napapadalisay ang iyong ginagawa dahil lang ikaw ay nasa harap ng Diyos. Kabaligtaran pa nga: ang karumihan mo ang kumakalat, hindi ang kabanalan mo. Ito ay babala laban sa relihiyon na puro porma lamang, walang laman.

The Common Thread

Si Zerubabel, na tinawag na "selyo sa singsing" ng Diyos, ay bahagi ng lahi na siyang magdadala sa dugo ni David hanggang sa dumating si Jesus. Ang templong pinaghihirapan nilang itayo, kahit hindi kasingganda ng una, ay tinawag ng Diyos na uupuan ng mas dakilang kaluwalhatian kaysa dati. Hindi ito natupad lang sa gusaling bato at kahoy. Nang dumating si Jesus, dinala niya ang presensiya ng Diyos, hindi na sa gusali, kundi sa tao mismo. Ang katawan niya ang naging bagong "templo," at doon nanahan nang lubusan ang kaluwalhatian ng Diyos.

Ang pangako na yayanigin ng Diyos ang langit at lupa, ang mga kaharian ng mundo, ay isang pangako na darating ang panahon na wawasakin ng Diyos ang lahat ng bulok, at itatayo ang isang bagay na hindi mayayanig. Ito ang kabuuang kuwento ng Bibliya: mula sa isang kahoy na templo sa Jerusalem, hanggang sa katawan ni Jesus, hanggang sa pangako ng isang kaharian na walang katapusan.

For You

Marahil ikaw rin ay nakakaranas ng ganitong feeling: kulang, hindi kasingganda ng dati, hindi kasingtatag ng ibang tao sa iyong buhay-espiritwal, pamilya, o kahit sa social media kung saan lahat parang mas maganda. Ang sagot ng Diyos dito ay hindi self-improvement o pagkukunwari na okay lang ang lahat. Ang sagot niya ay ang kaniyang presensiya, kahit sa gitna ng pagkukulang. Pero tandaan din ang babala tungkol sa kabanalan: huwag mong ipagpalit ang tunay na pagbabalik-loob sa Diyos ng mga ritwal o "spiritual acts" na wala namang totoong pagbabago sa puso. Mas madali kasing magpanggap na relihiyoso kaysa talagang harapin ang mga bagay sa buhay mo na kailangan mong dalhin sa Diyos nang totoo.

Talk About It

Bakit sa palagay mo mas madaling magmukhang "malapit sa Diyos" kaysa talagang maging malapit sa kaniya?

Anong bahagi ng buhay mo ang parang "hindi kasingganda ng dati" o kulang, at paano mo dinadala ito sa harap ng Diyos?

Praying Together

Panginoon, minsan mas nakikita ko ang mga kakulangan kaysa sa presensiya mo. Turuan mo akong tumigil sa paghahambing at magtiwala sa iyong pangako na kasama mo ako. Linisin mo ang puso ko, hindi lang ang mga porma ko sa labas. Salamat dahil kahit ako'y hindi perpekto, tinuturing mo pa rin akong mahalaga sa iyong paningin. Amen.