Mga Hebreo 6

The Explanation

Ang sumulat ng sulat sa mga Hebreo ay nag-uusap sa mga taong matagal na nang naniniwala kay Cristo. Sinasabi niya: huwag na nating balik-balikan ang mga pangunahing bagay na natutunan na natin, gaya ng pagsisisi, pananampalataya, pagbabautismo, pagpapatong ng kamay, muling pagkabuhay, at paghuhukom. Oras na para lumago tayo, gaya ng isang bata na dapat lumaki, hindi na lang laging nagbabalik sa gatas.

Pagkatapos, may mabigat na babala siya. Sinasabi niya na kung sinuman ang naranasan na ang liwanag ng Diyos, natikman na ang mabuting salita niya, at pagkatapos ay tuluyang tumalikod, mahirap nang ibalik ang taong iyon sa pagsisisi. Inihambing niya ito sa lupa. May lupang umiinom ng ulan at tumutubo ng mabuting pananim, at pinagpapala ito. Pero may lupa namang tumutubo ng tinik at dawag lamang, walang pakinabang, at natatapos sa pagkasunog.

Gayunman, biglang nagbago ang tono ng sumulat. Sinabi niyang hindi niya naman akalain na ganito talaga sila, ang kaniyang mga minamahal na kaibigan. Naniniwala siya sa mas mabuting bagay tungkol sa kanila, dahil nakita niya ang kanilang pag-ibig at paglilingkod sa ibang mananampalataya. Hinihiling niya lamang na magpatuloy sila sa ganoong kasipagan hanggang sa huli, hindi tumatamad, kundi tumutulad sa mga nagmana ng pangako dahil sa pananampalataya at pagtitiis.

Pagkatapos, binanggit niya si Abraham. Nangako ang Diyos kay Abraham na pagpapalain siya at pararamihin ang kaniyang mga apo, at dahil wala nang hihigit sa Diyos na kaniyang maisusumpa, nanumpa siya sa kaniyang sarili. Si Abraham ay naghintay nang matagal, kasama ang pagtitiis, hanggang sa natanggap niya ang ipinangako. Sa ganitong paraan, sinabi ng sumulat, ipinakita ng Diyos nang malinaw na hindi siya nagbabago at hindi siya nagsisinungaling. Ang pag-asang ito, sabi niya, ay tulad ng isang angkla, matatag at maaasahan, na nagpapasok sa atin sa pinakaloob na bahagi, sa likod ng tabing, kung saan si Jesus mismo ang nauna upang maging Punong Pari magpakailanman, ayon sa pagkapari ni Melquisedec.

What Does This Mean?

Ang kabanata na ito ay may dalawang bahagi na parang kontrast. Una, isang malakas na babala: mabigat palang bagay ang tumalikod sa pananampalataya matapos matikman ang kabutihan ng Diyos. Hindi ito sinabi para takutin tayo araw-araw, kundi para ipaalala na ang pananampalataya ay hindi isang laruan na pwedeng iwan at balikan basta-basta.

Pero kaagad pagkatapos ng babala, sinabi ng manunulat na hindi niya iniisip na ganito sila. Nakikita niya ang kanilang pag-ibig, ang kanilang paglingkod sa iba. Kaya hindi lang babala ang mensahe ng kabanatang ito. Pag-asa rin ito. Ang Diyos ay matapat. Hindi niya kinakalimutan ang anumang mabuting gawa natin para sa kaniyang pangalan.

The Common Thread

Ang buong kabanata ay umiikot sa isang salita: pangako. Nangako ang Diyos kay Abraham, at tinupad niya ito, kahit matagal maghintay. Ngayon, ang pangako ng Diyos sa atin ay konektado kay Jesus. Siya ang nauna sa atin, parang gabay na unang tumawid sa ilog bago tayo. Siya ang Punong Pari na laging naroon, hindi tulad ng mga pari noong una na namamatay at nagbabago. Si Jesus ay walang hanggan. Kaya ang ating pag-asa ay hindi nakasalalay sa kung gaano tayo matibay maghintay, kundi sa Diyos na hindi nagsisinungaling at kay Jesus na laging buhay para sa atin.

For You

Minsan may mga sandali kapag ang pananampalataya ay parang nagiging gawi lang, parang nakaka-sanay ka na lang, at nakakalimutan mo kung gaano ito mahalaga. Ang kabanatang ito ay tanong sa iyo: lumalago ka ba, o nananatili ka lang sa simula simula? Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto. Tungkol ito sa pagtitiis, gaya ni Abraham na naghintay nang matagal bago niya nakita ang kaganapan ng pangako. Kung minsan hindi agad makikita ang sagot sa panalangin, o hindi agad naiintindihan kung bakit tumatagal ang paghihintay. Tama lang na itanong mo iyan sa Diyos. Ang mahalaga, huwag mong bitawan ang iyong angkla, dahil nakadaupang-palad ito sa isang taong hindi nagbabago: si Jesus.

Talk About It

Bakit kaya binanggit ng sumulat ang parehong babala at pag-asa sa isang kabanata? Alam mo bang may mga bagay sa pananampalataya na mahirap talagang maintindihan, kahit matanda na tayo?

Paano mo mailalarawan ang pananampalataya bilang isang "angkla"? Ano ang pinagkaiba nito sa isang bagay na madaling matangay ng agos?

Praying Together

Panginoon, salamat dahil ikaw ay matapat, kahit kami kung minsan ay nahihirapang maghintay o magtiwala. Tulungan mo kaming lumago sa pananampalataya, hindi manatili sa simula lamang. Ipaalala mo sa amin na si Jesus ay laging nauna sa amin, buhay at nananalangin para sa amin. Sa kaniyang pangalan, amen.