Levitico 21

Ang Paliwanag

May mga tao noon na tinawag na mga pari. Sila ang mga katulong sa tolda ng Diyos, ang tabernakulo. Doon sila naghahandog, parang nagluluto sila ng handog para sa Diyos.

Sinabi ng Diyos kay Moises na may mga tuntunin ang mga pari. Hindi sila pwedeng lumapit sa isang patay na katawan at madungisan ang sarili, maliban kung iyon ay talagang malapit na kamag-anak nila, tulad ng ama, ina, anak, o kapatid. Para sa iba, hindi pwede.

Hindi rin pwedeng ahitin ng mga pari ang kanilang ulo o balbas, o sugatan ang sarili. Dapat silang maging iba, ibukod para sa Diyos. Hindi rin sila pwedeng mag-asawa ng kahit sinong babae, may mga tuntunin din doon.

Pagkatapos, mas mahigpit pa ang tuntunin para sa punong pari, ang pinakamataas sa lahat ng pari. Hindi niya pwedeng guluhin ang buhok niya o punitin ang damit niya kahit sa sobrang lungkot. Hindi rin siya pwedeng pumunta malapit sa patay, kahit sa sariling ama o ina niya. Hindi rin siya pwedeng umalis sa tabernakulo. Dapat siyang mag-asawa ng birhen, hindi balo, hindi babaeng hiniwalayan.

Bakit ba napakahigpit? Dahil ang punong pari ang pumapasok sa pinakabanal na bahagi ng tabernakulo, kung saan naroon ang Diyos. Kailangan siyang maging malinis, tulad ng paglapit mo sa isang hari na nakasuot ng pinakamagandang damit mo, hindi ang gusot at marumi.

May isa pang tuntunin. Kung ang isang lalaki mula sa pamilya ni Aaron ay may kapansanan sa katawan, bulag, pilay, kuba, o may sakit sa balat, hindi siya pwedeng maghandog sa altar. Pero maaari pa rin niyang kainin ang banal na pagkain ng Diyos. Hindi siya itinapon, hindi siya kinalimutan. Sinabi lang na hindi siya ang maglilingkod sa harap ng altar.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Marahil iisipin mo, bakit kailangan ng ganito karaming tuntunin? Ito ang dahilan: ang Diyos ay banal. Ibig sabihin, siya ay dalisay, walang bahid, hiwalay sa lahat ng masama. Kapag lalapit ka sa isang hari, maglilinis ka, magsusuot ng magandang damit. Mas lalo pa sa Diyos, ang Hari ng lahat ng hari.

Ang mga pari ay larawan ng kabanalan ng Diyos sa harap ng mga tao. Kaya kahit anong gawin nila, kahit ang buhok nila, dapat nagsasabi iyon sa lahat: "Ang Diyos namin ay banal."

Ang Iisang Kuwento ng Diyos

Ngayon, isipin mo ito. Kung napakahigpit ng tuntunin para sa mga pari, paano kaya tayo makakalapit sa Diyos? Tayo na hindi perpekto, minsan nagsisinungaling, minsan nagagalit nang walang dahilan?

Dito pumapasok si Hesus. Siya ang Dakilang Pari na hindi kailanman nagkasala. Hindi niya kailangang mag-alala tungkol sa pagiging banal, dahil siya mismo ay banal. At dahil kay Hesus, kahit tayong may kapintasan, kahit tayong "may sugat" sa puso dahil sa kasalanan, ay maaari nang lumapit sa Diyos. Hindi na tayo sinasarhan sa labas ng altar. Binuksan ni Hesus ang daan.

Para Sa Iyo

Minsan iniisip natin na kailangan muna tayong maging perpekto bago tayo makalapit sa Diyos. Hindi totoo iyan. Dahil kay Hesus, maaari ka nang manalangin ngayon, kahit anuman ang nangyari sa araw mo. Pero may isang maliit na bagay kang maaaring gawin: kapag ikaw ay papasok sa simbahan, o magdarasal, alalahanin mong ikaw ay papalapit sa Diyos na banal. Hindi mo kailangang matakot, pero igalang mo siya, tulad ng paggalang mo sa isang hari.

Pag-usapan Natin Ito

Bakit kaya gusto ng Diyos na maging iba ang mga pari kaysa sa ibang tao?

Paano tayo nakakalapit sa Diyos ngayon, gayong hindi tayo perpekto?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil banal ka at makapangyarihan. Salamat dahil dahil kay Hesus, hindi na kami natatakot lumapit sa iyo. Tulungan mo kaming igalang ka sa aming puso araw-araw. Amen.