Levitico 21

Ang Paliwanag

Ang Leviticus 21 ay tungkol sa mga pari, ang mga anak na lalaki ni Aaron. Sinabi ng Diyos kay Moises na dapat sundin ng mga pari ang mga espesyal na patakaran na hindi ipinapataw sa ordinaryong Israelita. Hindi sila dapat lumapit sa isang bangkay para gawing "hindi malinis" ang kanilang sarili, maliban kung ito ay para sa pinakamalapit na kamag-anak: ama, ina, anak, kapatid, o isang kapatid na birhen na wala pang asawa. Hindi sila dapat mag-ahit ng ulo o balbas bilang tanda ng pagdadalamhati, at hindi sinugatan ang kanilang katawan, gawi na karaniwan sa mga bansang paganong nakapaligid sa Israel.

Higit pa rito, hindi sila dapat mag-asawa ng babaeng bayaran o isang babaeng hiwalay sa asawa. Ang punong pari, na hinirang sa pamamagitan ng langis, ay may mas mahigpit pang mga patakaran: hindi siya dapat magpahayag ng dalamhati kahit para sa kaniyang sariling ama o ina, at hindi siya dapat iwan ang santuwaryo. Dapat siyang mag-asawa lamang ng isang birhen mula sa kaniyang sariling bayan.

Sa huling bahagi ng kabanata, may isa pang uri ng patakaran: sinuman sa mga kaapu-apuhan ni Aaron na may kapansanan sa katawan, bulag, pilay, kuba, o may ibang pisikal na kondisyon, ay hindi dapat lumapit upang maghandog sa altar. Puwede pa rin siyang kumain ng banal na pagkain, kasama sa piging ng mga pari, pero hindi siya papayagang pumasok sa loob ng kurtina o lumapit mismo sa altar. Sinabi ni Moises ang lahat ng ito kay Aaron, sa kaniyang mga anak, at sa buong Israel.

Ano ang Kahulugan Nito?

Sa unang tingin, mukhang malupit ang mga patakarang ito. Bakit dapat mabawal sa isang taong may kapansanan na lumapit sa altar? Hindi ito dahil mas mababa siya bilang tao sa mata ng Diyos, dahil kumakain din siya ng banal na pagkain kasama ang ibang mga pari. Ang punto ay ibang bagay: ang paghahandog sa altar ay isang larawan, isang senyales na ibinigay ng Diyos para ipakita ang perpekto niyang kabanalan. Ang bawat detalye sa paglapit sa Diyos, ang kawalan ng kapintasan sa hayop na inihahandog, ang kawalan ng kapansanan sa pari na naghahandog, ay sadyang gawa para ituro ang isang katotohanan: ang Diyos ay ganap na banal, at walang bahagyang bahid ang maaaring dumapo malapit sa kaniya.

Ito ay hindi tungkol sa halaga ng tao. Ito ay tungkol sa katangian ng Diyos. Ang mga patakaran tungkol sa pagdadalamhati, pag-aahit, pag-aasawa, ay lahat nagsasabi ng parehong bagay sa iba't ibang paraan: ang mga taong lumalapit sa Diyos ay dapat magpakita, kahit sa panlabas nilang buhay, ng isang bahagyang repleksyon ng kabanalang iyon. Hindi dahil kailangan nilang "kumita" ng lugar sa harap ng Diyos, kundi dahil sila ang tanda, ang larawan, ng isang Diyos na iba sa lahat.

Ang Common Thread

Ganito rin ang problema natin ngayon: sino ang sapat na malinis para lumapit sa isang banal na Diyos? Sa Lumang Tipan, ang sagot ay pinaghirapan sa pamamagitan ng mga hangganan, mga patakaran, mga limitasyon. Walang taong may kapintasan na maaaring maglapit ng handog, dahil ang handog mismo ay dapat na perpekto bilang larawan ng Diyos na banal.

Pero doon mismo, sa gitna ng lahat ng mga hangganang ito, may isang bagay na hindi mababago ng mga pari: sila mismo, gaano man sila maging malinis, hindi talaga sapat. Ang dugo ng mga hayop, ang mga banal na kasuotan, ang mga taunang ritwal, lahat ay panandalian, isang paalala na hindi pa naayos ang problema. Kaya naman kinakailangan ang isang mas malaking sagot.

Si Jesus ay ang punong pari na hindi lang nagsusuot ng banal na kasuotan, kundi mismo ganap na banal sa kaniyang sarili. Hindi siya nangailangan ng mga hangganan tungkol sa kaniyang laman dahil walang bahid ng kasalanan sa kaniya. At ang kakaiba, ito ang lalim ng ebanghelyo: siya mismo ang naging handog, ang perpektong walang-kapintasang alay, para hindi na kailangan pa nating pagsikapan na maging sapat bago tayo makalapit sa Diyos. Sa Kristo, tayo, na may sariling mga kapintasan at kapansanan, hindi pisikal lang kundi moral, ay pinapahintulutang makalapit dahil siya ang naghandog ng kaniyang sarili para sa atin.

Para Sa Iyo

Marahil may bahagi sa iyo na nakaka-ramdam katulad ng taong "may kapansanan" sa kabanatang ito, hindi sapat, hindi kwalipikado, hindi karapat-dapat na lumapit sa Diyos. Baka may kasalanan sa nakaraan mo, o isang bahagi ng buhay mo na iniisip mong hindi kaya nang tanggapin ng Diyos. Mahalagang maintindihan mo na ang buong punto ng kabanatang ito ay hindi para sabihin sa iyo na dapat kang maging perpekto bago ka makalapit sa Diyos. Ang buong punto ay ipakita na walang taong perpekto, at kaya nagpadala ang Diyos ng isang punong pari na perpekto para sa atin.

Sa halip na patunayan ang iyong sarili, tanungin: naniniwala ka ba na sapat ang ginawa ni Kristo? Kung oo, hindi mo na kailangang magtago ng iyong mga kapintasan bago lumapit sa Diyos sa panalangin. Ang katapatang iyon, ang pag-amin ng kabahagyaan mo, ay hindi hadlang. Ito ang unang hakbang tungo sa tunay na pagsamba.

Pag-uusapan Natin Ito

Bakit kaya kinailangan ng Diyos na maging perpekto, walang bahid, ang lahat ng lalapit sa altar? Ano ang sinasabi nito tungkol sa kaniyang katangian?

May bahagi ka ba sa buhay mo na iniisip mong "diskwalipikado" ka na sa Diyos? Paano nagbabago ang tingin mo rito kung isasama mo si Kristo bilang punong paring naghandog ng sarili niya para sa iyo?

Manalangin Tayo

Panginoon, kilala mo ang bawat kapintasan namin, ang mga bahaging itinatago namin dahil natatakot kaming baka hindi na kami sapat sa harap mo. Salamat na hindi ka naghihintay ng aming perpeksyon bago kami tinanggap. Salamat kay Jesus, ang punong pari na naghandog ng kaniyang sarili para maging malapit kami sa iyo. Turuan mo kaming lumapit sa iyo hindi dahil karapat-dapat kami, kundi dahil sapat ang ginawa niya. Amen.