Mga Awit 23

Ang Kuwento

Ang Awit 23 ay isinulat ni David. Bago siya naging hari, si David ay isang pastol. Alam na alam niya kung ano ang trabaho ng isang pastol: gabayan ang mga tupa, hanapan sila ng damo at tubig, at ipagtanggol sila laban sa mga mababangis na hayop. Kaya nang sabihin niya, "Si Yahweh ang aking pastol," alam niya kung ano ang sinasabi niya. Hindi niya sinasabi na siya ay parang tanga na tupa. Sinasabi niya na siya ay ligtas, dahil may isang mabuting pastol na nag-iingat sa kaniya.

Sa unang mga taludtod, pinapakita ni David ang isang tahimik na larawan. Berdeng damuhan. Payapang tubig. Ang tupa ay nakahiga, hindi natatakot, kumakain nang mabuti. Ang Diyos ang gumagabay kay David sa tamang landas, hindi dahil karapat-dapat si David, kundi "alang-alang sa kaniyang pangalan," ibig sabihin, dahil ganoon talaga ang Diyos.

Pero pagdating sa taludtod 4, biglang nagbago ang tanawin. Naglalakad na si David sa "napakadilim na anino ng lambak." Iyon ay isang makipot na daanan sa pagitan ng mga bundok, madilim, mapanganib, kung saan maaaring may nakatagong hayop o kaaway. Pero pansinin: hindi sinabi ni David na hindi na siya dinadala ng Diyos doon. Pumapasok pa rin siya sa madilim na lugar. Ang pinagkaiba: hindi siya nag-iisa. "Ikaw ang kasama ko."

Sa taludtod 5, muling nagbago ang larawan. Ngayon ay hindi na tupa si David, kundi panauhin sa isang malaking hapunan. Ang Diyos mismo ang naghahanda ng mesa para sa kaniya, at nakikita ito ng mga kaaway. Binuhusan ng langis ang kaniyang ulo, isang tanda ng karangalan. Ang tasa niya ay umaapaw, sobra-sobra, hindi lang sapat.

At sa dulo, sinabi ni David: "kabutihan at katapatan sa tipan ang hahabol sa akin." Ang salitang "tipan" ay isang seryosong pangako sa pagitan ng Diyos at ng kaniyang bayan. Hindi lang basta pagmamahal, kundi tapat na pagmamahal na hindi bumibitaw.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang awit na ito ay hindi nagsasabi na palaging maganda ang buhay kung kasama mo ang Diyos. Kitang-kita natin ang madilim na lambak sa gitna ng awit. May mga kaaway pa nga sa taludtod 5. Kaya hindi ito pangakong wala kang problema kailanman.

Ang pangako ay ibang klase: hindi ka mag-iisa. Kahit sa pinakamadilim na parte ng buhay mo, kasama mo ang Diyos. At ang pamalo at tungkod, iyon ang mga gamit ng pastol para itaboy ang panganib at gabayan ang mga tupa. Hindi iyon parusa. Iyon ay proteksyon.

Ang Pangunahing Ugnayan

Maraming taon pagkatapos ni David, sinabi ni Jesus tungkol sa kaniyang sarili: "Ako ang mabuting pastol." Alam ni Jesus ang Awit 23. At sinasabi niya: ang pastol na inaawitan ni David, iyon ay ako.

At mas higit pa. Si Jesus ay naglakad mismo sa napakadilim na lambak. Sa krus, dinaanan niya ang kadiliman at kamatayan, para nang maglakad tayo doon, may kasama na tayo na alam ang daan palabas. Ang mesang inihanda ng Diyos, iyon ay para sa lahat ng nagtitiwala sa kaniya. At ang pangakong "mananahanan ako sa tahanan ni Yahweh habang buhay," iyon ang katuparan na ipinangako ni Jesus: isang lugar sa bahay ng kaniyang Ama, magpakailanman.

Para Sa Iyo

Baka may mga sandali sa buhay mo na parang madilim na lambak. Isang lolo na may sakit. Isang gulo sa pamilya. Isang problema sa paaralan na hindi mo alam paano lulutasin. Baka nag-iisa kang natutulog sa gabi at may kinatatakutan ka.

Ang Awit 23 ay hindi nagsasabing "huwag kang matakot, wala namang mangyayari." Sinasabi nito: kahit may nangyari, hindi ka nag-iisa. Puwede mong basahin ang awit na ito nang malakas, taludtod-taludtod, at hilingin sa Diyos: "Panginoon, ikaw ang pastol ko rin ba? Kasama mo rin ba ako?"

At isa pang bagay: kapag umaapaw ang tasa mo, kapag may masaya at magandang nangyayari, huwag mo itong kalimutan. Iyon din ay galing sa parehong Pastol.

Pag-usapan Natin

Bakit kaya hindi inilalayo ng Diyos si David sa madilim na lambak, kundi sinasamahan lang siya doon? Ano ang pinagkaiba nito para sa iyo?

Kung isusulat mo ang sarili mong Awit 23 tungkol sa buhay mo ngayon, ano ang isasama mo sa berdeng damuhan, at ano sa madilim na lambak?

Manalangin Tayo

Panginoong Jesus, salamat po at ikaw ang mabuting pastol. Salamat po at kilala mo ako sa pangalan. Kapag naglalakad ako sa madilim na lugar, ipaalala mo po sa akin na kasama kita. At kapag umaapaw ang tasa ko, tulungan mo po akong magpasalamat. Amen.