Zefanias 3

Ang Paliwanag

Nagsisimula ang Zephaniah 3 na parang isang malungkot na tula tungkol sa Jerusalem. Iniisip mo siguro na papurihan ng Diyos ang lungsod na ito, dahil doon nakatayo ang templo. Pero hindi. Sinabi ni Yahweh na ang lungsod ay marumi at mapanghimagsik. Ayaw niyang makinig, ayaw niyang magtiwala, ayaw niyang lumapit sa Diyos.

At tingnan mo kung sino ang binanggit ni Zephaniah: ang mga prinsipe, ang mga hukom, ang mga propeta, ang mga pari. Ang mga taong dapat sana ay tumutulong sa bayan na makilala ang Diyos. Pero ginawa nilang parang mga umaatungal na leon at mga gutom na lobo. Kinakain nila ang mga mahihina sa halip na ipagtanggol sila. Nakakasakit itong isipin, dahil kung ang mga pinuno ang masama, kanino pa magtitiwala ang mga karaniwang tao?

Pagkatapos ay nagsasalita ang Diyos mismo. Sinabi niya na matuwid siya, at hindi siya nagkakamali. Umaasa siyang matututo ang bayan sa nakita nilang nangyari sa ibang bansa. Pero hindi. Sabik pa nga silang gumawa ng masama tuwing umaga.

Sa gitna ng bahaging ito, may nangyaring kakaiba. Sa talata 8 ay nagsalita ang Diyos tungkol sa galit at apoy. Pero pagkatapos, biglang nagbago ang tono. Sinabi niya na maglilinis siya ng mga labi ng mga tao. Bibigyan niya sila ng dalisay na pananalita para magkakaisa silang tumawag sa kaniyang pangalan. Hindi na sila magmamataas. Hindi na sila magsisinungaling. Kakain sila at hihiga nang walang takot.

At tapos ay may awit. "Umawit ka anak ng Zion! Sumigaw ka Israel!" Bakit? Dahil inalis na ng Panginoon ang parusa. Ang Diyos mismo ang magiging hari sa gitna ng bayan. At may isang linya sa talata 17 na napakaganda: magdiriwang ang Diyos sa kaniyang bayan nang may kagalakan, at aawit siya dahil sa pag-ibig niya sa kanila. Isipin mo: ang Diyos na umaawit dahil masaya siya sa iyo.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Sa kabanatang ito ay may dalawang bahagi na parang hindi magkatugma. Sa umpisa, galit ang Diyos. Sa dulo, umaawit siya. Paano nangyari iyon?

Malinaw sa teksto na hindi tinatanggihan ng Diyos ang katotohanan ng kasalanan. Hindi niya sinasabing, "Ay, okay lang iyan." Sinasabi niya na masama nga ang ginagawa nila. Pero hindi rin siya tumitigil doon. May inihahanda siyang bagong simula. Isang bayan na malinis, mababa ang puso, tapat, at hindi na natatakot.

Malungkot dapat itong kabanata, pero natapos ito sa isang awit. Iyan ang paraan ng Diyos.

Ang Karaniwang Sinulid

Ang talata 17 ay parang isang bintana kung saan makikita natin si Jesus. "Nasa iyong kalagitnaan si Yahweh na iyong Diyos, isang makapangyarihang magliligtas." Sino ang Diyos na lumapit at nakisama sa gitna ng kaniyang bayan? Si Jesus. Ang pangalan ngang Jesus ay nangangahulugang "ang Panginoon ay nagliligtas."

Sa Zephaniah, pangako pa lang ito. Pero nang dumating si Jesus, natupad ito. Naparito siya sa isang mundong parang Jerusalem sa unang bahagi ng kabanata: mapanghimagsik, marumi, mga pinunong parang mga lobo. At doon mismo, sa gitna ng kagulo, dumating ang Hari.

Ang mahirap tanungin ay ito: bakit kinailangan pang magalit muna ang Diyos bago siya umawit? Hindi ko lubos na maipaliwanag iyan. Pero alam kong sa krus, tinanggap ni Jesus ang galit na iyon para sa atin, para makarating tayo sa awit.

Para Sa Iyo

May isang bagay sa kabanatang ito na madalas kalimutan ng mga tao. Iniisip natin minsan na kailangang perpekto tayo bago tayo tanggapin ng Diyos. Pero tingnan mo ang talata 12. Sinabi ng Diyos na iiwan niya ang mga "mababa at mahihirap." Iyon ang bayan niya. Hindi ang mga mayabang, kundi ang mga alam na kailangan nila ng Diyos.

Kung minsan kang nakakaramdam na maliit ka, o may nagawa kang mali, o ayaw mong isipin kung ano ang tingin ng Diyos sa iyo, basahin mo ulit ang talata 17. Umaawit ang Diyos dahil sa iyo. Hindi iyan tungkol sa kung gaano ka kagaling. Tungkol iyan sa kung gaano ka niya kamahal.

Sa buong linggong ito, subukan mong isipin tuwing gagabihin ka na: ang Diyos, sa langit, ay natutuwa dahil sa akin.

Pag-usapan Natin

Bakit kaya nagsimula ang kabanata sa galit ngunit nagtapos sa awit? Ano ang binago ng Diyos?

Ano ang pakiramdam mo kapag naisip mong umaawit ang Diyos dahil sa iyo? Naniniwala ka ba dito, o mahirap paniwalaan?

Manalangin Tayo

Panginoong Diyos, salamat po dahil hindi kayo tumitigil sa galit. Salamat po dahil sa dulo ng kuwento ay may awit. Turuan po ninyo akong maging mababa ang puso, tapat, at hindi matakot. At tulungan po ninyo akong maniwala na masaya kayo sa akin. Sa pangalan ni Jesus, amen.