2 Mga Cronica 5

The Explanation

Pagkatapos ng pitong taon ng pagtatayo, tapos na ang templo. Si Solomon, anak ni David, ang gumawa nito, pero hindi niya ito itinuturing na sarili niyang tagumpay. Ang unang ginawa niya ay dalhin doon ang mga bagay na inilaan na ng kaniyang ama na si David, ang pilak, ginto, at mga kasangkapan. Ibig sabihin, ang templong ito ay hindi lang proyekto ni Solomon, ito ay pagpapatuloy ng isang pangarap na mas matanda pa sa kaniya.

Pagkatapos, tinawag niya ang lahat ng pinuno ng Israel papuntang Jerusalem para sa isang sandaling hindi basta-basta: ang paglipat ng kaban ng tipan mula sa lungsod ni David papunta sa bagong templo. Ang kaban ng tipan ay hindi lang isang kahon. Dito nakalagay ang dalawang tapyas na bato na sinulatan ni Yahweh mismo sa Bundok Horeb, ang mga utos na nagpapaalala sa Israel kung sino sila bilang bayan ng Diyos. Sa loob ng ilang daang taon, itong kaban ang naging tanda ng presensiya ng Diyos kasama ng kaniyang bayan, kahit saan sila magpunta sa disyerto o sa digmaan.

Ang mga Levita ang nagbuhat sa kaban, gaya ng iniutos noon kay Moises. Habang dinadala ito, may hindi mabilang na tupa at baka ang inihahandog, hindi bilang ritwal lamang kundi bilang pagsasabi: "Ito ay seryoso, ito ay banal." Inilagay ng mga pari ang kaban sa pinakaloob na silid, ang Dakong Kabanal-banalan, sa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin na nakabuka, na parang yumayakap sa kaban mula sa itaas.

At pagkatapos, may nangyari na hindi plano ng tao. Habang kumakanta ang mga mang-aawit at mga Levita, sama-sama, iisang tunog, iisang papuri, "Sapagkat siya ay mabuti, sapagkat ang kaniyang katapatan sa kaniyang kasunduan ay nananatili magpakailanman," bigla na lang napuno ng ulap ang buong templo. Hindi na makatayo ang mga pari sa loob para maglingkod. Hindi dahil sa takot, kundi dahil literal na pinuno ng kaluwalhatian ni Yahweh ang kaniyang tahanan. Walang espasyo para sa kanila kasi puno na ng Diyos ang lugar.

What Does This Mean?

Narito ang isang bagay na madalas nating kalimutan: ang Diyos ay hindi abstraktong idea lamang. Hindi lang siya konsepto sa teolohiya o paksa sa talakayan. Sa 2 Cronica 5, pumasok ang presensiya ng Diyos sa isang espasyo na ganoon kadama na hindi na kayang tumayo roon ang mga pari. Walang sapat na salita, walang sapat na ritwal na kayang i-kontrol o i-manage ang nangyari. Ang Diyos mismo ang dumating, at walang tao ang nag-utos sa kaniya kung kailan at paano.

Pansinin din: bago dumating ang ulap, nagkaisa muna ang lahat. Ang mga pari, ang mga mang-aawit, ang mga trumpetero, lahat sila sama-samang gumawa ng "iisang tunog." Walang nag-iisang performance, walang nagpapakita lamang ng galing. Ang pagsamba dito ay hindi tungkol sa indibidwal na talento kundi sa pagkakaisa ng puso sa paghahandog ng papuri. At dumating ang Diyos hindi sa gitna ng perpektong sistema kundi sa gitna ng tapat na pagsamba.

Ito rin ang nagpapakita na ang relasyon sa Diyos ay hindi lang paniniwala sa ulo. May presensiya siyang totoo, at kapag seryoso ang bayan niya sa paghahanap sa kaniya, may tugon siya.

The Common Thread

Ang templong ito, kasing-ganda at kasing-seryoso man, ay hindi ang huling salita ng Diyos. Libong taon pagkatapos nito, pumunta ang Diyos mismo sa mundo, hindi sa anyo ng ulap kundi bilang tao, si Jesus. Sinabi niya tungkol sa sarili niya, "Gibain ninyo ang templong ito, at sa tatlong araw ay itatayo ko ulit ito," tinutukoy ang kaniyang sariling katawan. Ang templo sa Jerusalem ay larawan lamang, anino ng isang mas malaking katotohanan: na balak ng Diyos na manirahan nang direkta kasama ng kaniyang bayan, hindi sa isang gusali kundi sa gitna ng mga tao.

Nang mamatay si Jesus sa krus, napunit ang tabing na humahati sa Dakong Kabanal-banalan, ang parehong lugar kung saan inilagay ang kaban sa kabanatang ito. Ibig sabihin, ang daan papunta sa presensiya ng Diyos, na dati ay para lang sa pinakabanal na pari minsan sa isang taon, bukas na ngayon para sa lahat ng sumasampalataya kay Kristo. Hindi na kailangan ng kaban o templong bato. Ang Espiritu Santo mismo ang naninirahan ngayon sa bawat mananampalataya. Ang kaluwalhatiang pumuno sa templo ni Solomon, iyon din ang kaluwalhatiang naninirahan ngayon sa puso ng sinumang nagtitiwala kay Jesus.

For You

Malamang hindi ka pa nakaranas ng literal na ulap na pumupuno sa kuwarto mo habang sumasamba ka. Pero ang tanong na iniiwan ng kabanatang ito sa iyo ay totoo pa rin: seryoso mo ba talaga ang pagharap sa Diyos, o palagi na lang itong nagiging ritwal, nakasanayan, mabilis na dasal bago matulog?

Sa edad mo ngayon, madaling maging performance ang faith, parang isa pang bagay na kailangan mong gawin nang maayos para mapatunayan sa iba na mabuti kang Kristiyano. Pero hindi ganoon ang nakita natin dito. Nagkaisa sila bago dumating ang presensiya ng Diyos, at hindi sila nag-alala kung tama ba ang galaw nila o kung ano ang iisip ng iba. Nag-focus sila sa Diyos mismo.

Subukan mo itong tanungin sa sarili mo: kung bigla kang nag-iisa sa kuwarto mo, walang social media, walang audience, sasamba ka ba kay Jesus dahil gusto mo talaga siyang makilala, o natatakot ka lang na baka hindi ka maging "spiritual" sa paningin ng iba? Ang Diyos na pumuno sa templo noon ay siya ring Diyos na gustong pumasok sa totoong buhay mo ngayon, hindi para patunayan ang sarili sa iba, kundi dahil gusto niyang kilalanin ka.

Talk About It

Sa iyong palagay, ano ang pinagkaiba ng "pagsamba bilang performance" at "pagsamba na totoong tapat sa Diyos"? Saan ka mas madalas napupunta?

Kung ang presensiya ng Diyos ay hindi na nakatali sa isang gusali o ritwal kundi nananahan sa puso ng mananampalataya sa pamamagitan ng Espiritu Santo, ano ang ibig sabihin nito para sa pang-araw-araw mong buhay, hindi lang sa simbahan tuwing Linggo?

Praying Together

Panginoon, kadalasan ang pananampalataya ko ay kasing linis ng isang gawain lang, isang gawi, hindi isang pagharap sa iyo. Patawarin mo ako kung mas gusto kong magmukhang maganda sa paningin ng tao kaysa talagang hanapin ka. Gusto kong makilala ka, hindi lang pag-usapan ka. Puspusin mo ang buhay ko ng presensiya mo, hindi para sa kapakinabangan ko, kundi dahil ikaw ang Diyos na totoo at buhay. Amen.