2 Mga Hari 11

Ang Paliwanag

Isang babaeng basang-basa sa dugo ng sarili niyang angkan ang bukas na eksena ng kabanatang ito. Namatay si Haring Ahazias, at sa halip na magluksa, ginamit ni Atalia ang pagkakataon para kamkamin ang trono. Pinapatay niya ang lahat ng mga anak ng hari, mga apo niya mismo, para walang makapagmana ng korona kundi siya. Ito ang kalupitan ng kapangyarihan kapag hindi na kinokontrol ng anumang takot sa Diyos. Pero may isang bata na nakaligtas: si Joas, bagong silang pa lamang, dinala ni Jehoseba palabas sa karnabal ng dugo at itinago sa loob ng templo. Anim na taon siyang nakatago doon, habang ang babaeng pumatay sa sarili niyang mga apo ang naghahari sa buong bansa.

Pagsapit ng ikapitong taon, gumalaw si Jehoiada ang pari. Hindi ito basta-basta kudeta. Maingat niyang inayos ang mga bantay sa iba't ibang pasukan ng templo at ng palasyo, binigyan sila ng matatandang sandata ni David na nakaimbak sa bahay ng Diyos, at pinaligiran ang batang hari para protektahan siya. Pagkatapos, inilabas niya si Joas, ipinatong sa kaniya ang korona, ibinigay ang kasulatan ng tipan, at pinahiran siya ng langis bilang hari. Sumigaw ang bayan, "Mabuhay ang hari!"

Narinig ito ni Atalia at dali-daling pumunta sa templo. Nakita niya ang bagong hari na nakatayo sa lugar na nakaugalian para sa hari, napapaligiran ng kagalakan ng buong bayan. Sumigaw siya, "Taksil! Taksil!" Ngunit ang totoo, siya mismo ang traydor sa simula pa lamang, dahil siya ang unang bumalewala sa linya ni David. Inutusan ni Jehoiada na ilabas siya sa templo para hindi madungisan ng dugo ang bahay ng Diyos, at pinatay siya sa labas, sa tarangkahan ng kabayo.

Pagkatapos noon, gumawa ng tipan si Jehoiada sa pagitan ng Diyos, ng hari, at ng bayan, na sila ay magiging bayan ni Yahweh. Winasak ng mga tao ang templo ni Baal, dinurog ang mga altar nito, at pinatay ang pari ni Baal. Si Joas, pitong taong gulang lamang, ay umupo sa trono. Natahimik ang lungsod.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang bagay na madalas kalimutan: ang tipan ng Diyos ay hindi nakasalalay sa kung gaano kabuti o kalakas ang mga tao, kundi sa katapatan ng Diyos mismo. Nangako ang Diyos kay David na may magmumula sa kaniyang lahi na maghahari magpakailanman. Sa kabanata 11, ang pangakong iyon ay halos mapuksa ng kalupitan ng isang tao. Isang buong henerasyon ng mga anak ni David ang maaaring napatay kung hindi dahil sa isang babae na handang manganib para sa isang sanggol, at isang pari na handang mag-plano nang maingat sa gitna ng panganib.

Hindi ito kwento tungkol sa marangal na bayani na kusang gustong maging bida. Ito ay kwento tungkol sa Diyos na gumagamit ng mga taong may tunay na lakas ng loob, pero mahina at kinakabahan din marahil, para ingatan ang kaniyang salita kahit kailan parang imposible na nang magtagumpay ito. Ang tipan sa pagitan ng Diyos, ng hari, at ng bayan sa dulo ng kabanata ay hindi basta-basta seremonya. Ito ay muling pagtatatag ng katotohanan na ang bansang ito ay pag-aari ng Diyos, hindi ng sinumang mangahas umangkin nito sa pamamagitan ng dahas.

Ang Nagdudugtong na Senyas

Kung mapapansin mo, ang buong kwento ay umiikot sa isang katanungan: mabubuhay ba ang lahi ni David, o mawawala ito magpakailanman? Kung namatay si Joas noong sanggol pa lamang siya, wala nang linya ni David na matitira. Pero hindi iyon ang nangyari. Isang bata ang iningatan, itinago sa loob mismo ng bahay ng Diyos, sa gitna ng kadiliman at kamatayan sa paligid niya.

Hindi ba kaparehong eksena ito ng kwentong mas malawak? Daan-daang taon pagkatapos nito, may isa pang mapanganib na kapanganakan, may isa pang mga kamay na naghahangad pumatay sa isang bata para maalis ang banta sa kapangyarihan. Si Herodes, tulad ni Atalia, ay nagpapatay ng mga sanggol para maingatan ang kaniyang trono. At muli, iniligtas ng Diyos ang kaniyang hinirang. Si Jesus, ang huling at pinakatunay na Hari mula sa lahi ni David, ang katuparan ng pangakong halos naputol sa 2 Hari 11. Kung hindi naligtas si Joas, walang magiging daan patungo kay Jesus. Ang isang maliit na kilos ni Jehoseba, ang pagtatago sa isang sanggol, ay isang hibla sa mahabang tela ng plano ng Diyos na dadalhin sa Betlehem.

Para sa Iyo

Baka pakiramdam mo kung minsan ay wala kang kontrol sa mga nangyayari sa buhay mo, na tulad ni Joas, itinago at walang boses sa gitna ng mga desisyong ginagawa ng iba. Pero ang kwentong ito ay nagsasabi na ang Diyos ay gumagalaw kahit sa mga sandaling tila wala nang pag-asa. Hindi mo kailangang maging ang bida ng sarili mong kwento para maging bahagi ka ng plano ng Diyos. Minsan ang pagiging tapat sa maliit na bagay, tulad ni Jehoseba na nagtago lang ng isang bata sa loob ng anim na taon nang walang palakpakan, ay mas mahalaga kaysa sa anumang dramatikong kilos.

Tanungin mo rin ang sarili mo: saan ka sa buhay mo kumikilos tulad ni Atalia, kumukuha ng kontrol sa pamamagitan ng takot o pagmamanipula dahil natatakot kang mawalan? At saan ka maaaring tumayo tulad ni Jehoiada, na matatag sa katotohanan kahit mapanganib, dahil alam mong may mas malaking bagay na nakataya kaysa sa sarili mong kaligtasan?

Pag-usapan Ito

Bakit kaya kailangan munang magtago si Joas sa loob ng templo mismo, sa halip na sa ibang lugar? Ano ang ibig sabihin nito tungkol sa relasyon ng kaligtasan at ng presensya ng Diyos?

Si Atalia ay sumigaw ng "Taksil" sa taong tumutol sa kaniyang pagnanakaw ng kapangyarihan. Saan sa mundo ngayon o sa sarili mong buhay makikita mo ang ganitong pagbaligtad, kung saan ang gumagawa ng mali ang unang sumisigaw ng "hindi makatarungan"?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil hindi mo hinahayaan ang iyong pangako na mapuksa kahit sa gitna ng pinakamadilim na kuwento. Salamat kay Jesus, ang Hari na dumating mula sa lahi na dapat sanang naputol. Turuan mo akong makita kung saan ka gumagalaw sa gitna ng aking sariling kalituhan, at bigyan mo ako ng lakas ng loob na tumayo sa katotohanan, tulad ni Jehoiada, kahit mapanganib. Amen.