2 Mga Hari 19

Ang Paliwanag

Isipin mo ito: isang hari ng pinakamalakas na imperyo sa mundo noon, ang Asiria, ay nagpadala ng liham kay Haring Hezekias. Ang mensahe ay simple at nakakatakot: sumuko ka, dahil wala kahit isang diyos ang nakapagligtas sa alinmang bansa laban sa amin, at ang Diyos mo, hindi rin siya kakaiba. Ito ay hindi lang pampulitikang banta. Ito ay direktang paghamak sa Diyos ng Israel, parang sinasabi, ikaw rin, hindi ka iba kaysa sa mga diyus-diyosang kahoy at bato na pinabagsak na namin.

Si Hezekias, ang hari, ay gumawa ng isang bagay na hindi inaasahan mula sa isang pinuno sa panahon ng krisis. Hindi siya nagmartsa papunta sa digmaan, hindi rin siya nagsulat ng kasunod na liham na puno ng amoy-takot na diplomasya. Pinunit niya ang damit niya, nagsuot ng sako, at pumunta sa templo. Ipinadala niya rin ang liham mismo ni Senaquerib, ang hari ng Asiria, kay propeta Isaias. Pagkatapos, sa loob ng templo, inilatag niya ang liham sa harap ng Diyos, parang sinasabi, Panginoon, basahin mo ito. Ikaw ang kinukutya nito, hindi ako.

Ang panalangin ni Hezekias sa talata 15-19 ay hindi isang listahan ng mga hinihingi. Nagsisimula ito sa pagkilala kung sino ang Diyos, siya na nakaluklok sa ibabaw ng kerubim, ang tanging Diyos ng lahat ng kaharian, ang lumikha ng langit at lupa. Pagkatapos, bago pa man humingi ng kaligtasan, inamin muna niya ang totoong dahilan kung bakit dapat sila iligtas: para malaman ng lahat ng kaharian sa mundo na ikaw, Yahweh, ang nag-iisang Diyos.

Ang sagot ng Diyos sa pamamagitan ni Isaias ay matindi. Hindi lang pangako ng kaligtasan ang ibinigay, kundi isang tula ng paghamak laban kay Senaquerib mismo, na parang sinasabi, iniisip mong malaki ka, pero sinong sumuway at kumutya? Ang Banal ng Israel. Sinabi rin ng Diyos na ang hangin na iyong ikinayayabang, na puno ng mga karwahe at pananakop, ay nasa ilalim na pala ng kontrol niya buong panahon. Siya ang nagtakda nito noon pa man.

At pagkatapos, sa gabing iyon, dumating ang pagwasak. Hindi sa pamamagitan ng digmaan ni Hezekias, kundi sa pamamagitan ng Diyos mismo. Ang 185,000 kawal ng Asiria ay namatay sa isang gabi. Umuwi si Senaquerib na nagtatagumpay sa pangalan pero wasak sa totoo lang, at kalaunan ay pinatay ng sarili niyang mga anak sa loob mismo ng templo ng kaniyang diyos na si Nisroc, isang diyos na hindi nagligtas sa kaniya.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi lang tungkol sa isang himala ng digmaan noong unang panahon. Ito ay tungkol sa isang tanong na hindi nawawala sa bawat henerasyon: sino talaga ang may huling salita sa mundong ito? Ang kapangyarihan, ang bilang ng mga sundalo, ang pananalita ng mga makapangyarihan? O ang Diyos na kadalasan ay tahimik, tila malayo, pero hindi kailanman wala?

Interesante na hindi sinabi ni Hezekias sa Diyos, iligtas mo kami dahil deserve namin ito. Hindi rin niya ikinubli ang katotohanang mahina sila, tulad ng isang babaeng malapit nang manganak pero walang lakas pa para isilang ang sanggol, iyan ang paraan niyang ilarawan ang kanilang kalagayan. Ang kaniyang panalangin ay nakaugat sa kung sino ang Diyos, hindi sa kung gaano sila katatag. Iyan ang pagkakaiba ng tunay na pananampalataya at pakikipagsapalaran lang.

At may isang mas malalim na bagay dito: ang Asiria ay hindi lamang kumuwestiyon sa militar na kapangyarihan ng Juda. Kinutya nila ang Diyos mismo. Minsan, ang pinakamabigat na laban na haharapin natin ay hindi ang takot sa bagsak, kundi ang tanong kung ang Diyos ba na ating sinasambahan ay totoo at may kakayahang kumilos.

Ang Pangkalahatang Kwento

Ang pangako ng Diyos kay David, ang lingkod niya, ay binanggit mismo sa talata 34: ipagtatanggol ko ang lungsod na ito, para sa aking sariling kapakanan at para sa kapakanan ng lingkod kong si David. Ito ay bahagi ng mas malaking pangako na mula sa angkan ni David ay may haring maghahari magpakailanman, isang pangakong matutupad hindi kay Hezekias kundi kay Jesus.

Ang paghamak na dinanas ni Hezekias, kinukutya ang kaniyang Diyos, pinagtatawanan ang kaniyang pananampalataya, ay isang anino ng mas malaking paghamak na dadanasin ni Cristo sa krus. Doon rin, kumutya ang mga tao, nagsabing kung totoo ka ngang Anak ng Diyos, bakit hindi ka pa iniligtas? At tulad ng kaligtasan ng Jerusalem na dumating hindi sa pamamagitan ng digmaan ni Hezekias kundi sa salita at kapangyarihan ng Diyos, ang ating kaligtasan ay dumating hindi sa pamamagitan ng ating sariling lakas, kundi sa pamamagitan ng isa na nagpaubaya mismo sa kamatayan, at nabuhay muli.

Para Sa Iyo

Marahil wala kang Asiria na humaharap sa iyo, pero may mga boses sa buhay mo na parehong may parehong mensahe: ang pananampalataya mo ay hangal, ang Diyos mo ay hindi totoo, at ikaw mag-isa lang sa laban na ito. Minsan ang boses na iyon ay galing sa labas, minsan sa loob ng sarili mong isip tuwing gabi.

Ang tanong ay hindi kung may takot ka. Si Hezekias ay takot din, pinunit niya ang kaniyang damit. Ang tanong ay kung saan mo dadalhin ang takot na iyon. Dinala niya ito sa templo, inilatag sa harap ng Diyos, hindi inilihim o kinimkim mag-isa. Marahil ito ang hamon para sa iyo: huwag kang gumawa ng teoryang relihiyoso tungkol sa Diyos na malayo. Dalhin mo ang totoong takot mo, ang totoong liham na kumukutya sa pananampalataya mo, at ilatag ito sa harap niya. Hindi dahil garantisado ang himala ayon sa iyong oras, kundi dahil siya pa rin ang tanging Diyos, kahit sa pinakamadilim na gabi.

Pag-usapan Ito

Kung may "liham" sa buhay mo ngayon, isang boses, takot, o katotohanan na parang kumukutya sa pananampalataya mo, ano ito, at ano ang nagagawa mo dito?

Bakit sa tingin mo mahalaga na nagsimula ang panalangin ni Hezekias sa pagkilala kung sino ang Diyos, bago pa man siya humingi ng tulong? Paano mo ito mailalapat sa sarili mong panalangin?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, ikaw na lumikha ng langit at lupa, minsan ang mga boses sa paligid namin at sa loob ng isip namin ay mas malakas kaysa sa paniniwala namin sa iyo. Katulad ni Hezekias, dalhin namin sa iyo ang mga totoong takot naming hindi namin kayang ayusin mag-isa. Ipaalala mo sa amin kung sino ka talaga, hindi lamang kapag kami ay matatag, kundi lalo na kapag kami ay mahina. Sa pangalan ni Jesus, amen.