2 Pedro 3

Ang Paliwanag

Ito ang ikalawang liham ni Pedro, at malinaw niyang sinasabi kung bakit siya sumulat: gusto niyang gisingin ang tapat nilang pag-iisip, para hindi nila makalimutan ang sinabi noon ng mga propeta at ng mga apostol tungkol kay Cristo. May dahilan siya para magmadali. May mga taong darating, sabi niya, na tatawaging mangungutya, mga taong mamumuhay ayon lang sa sarili nilang gusto, at magtatanong nang may pangungutya: "Nasaan na ang pangako niyang babalik siya? Patay na ang mga ninuno natin, pero pareho pa rin ang lahat ng bagay simula pa nang likhain ang mundo." Sa madaling salita, sinasabi nila: wala namang nagbago, kaya siguro walang darating.

Sinagot ni Pedro ang argumentong ito nang direkta. Sinasadya raw nilang kalimutan na ang mundo ay hindi laging nanatiling pareho. Nilikha ito ng Diyos sa pamamagitan ng kaniyang salita, at sa pamamagitan din ng salitang iyon, winasak niya ito noon gamit ang tubig, ang baha noong panahon ni Noe. Ngayon, ang langit at lupa ay itinatago para sa apoy, para sa araw ng paghuhukom. Hindi ito walang katapusang kuwento. May dulo ito, at ang dulong iyon ay tiyak.

Pagkatapos, ipinaliwanag ni Pedro kung bakit tila natatagalan ang pagdating: sa Panginoon, ang isang araw ay parang isang libong taon, at ang isang libong taon ay parang isang araw. Hindi siya mabagal, matiyaga lang siya, dahil ayaw niyang may mapahamak. Pero darating din ang araw na iyon, biglaan, gaya ng pagdating ng magnanakaw. At dahil malapit na ito, tinatanong ni Pedro: anong klaseng tao dapat tayo? Ang sagot niya: mabuhay nang banal at malapit sa Diyos, habang hinihintay ang bagong langit at bagong lupa, kung saan mananahan ang katuwiran.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay tungkol sa isang bagay na malamang naranasan mo na rin: pagdududa. Hindi ito bagong tanong. May mga tao noon, ilang dekada pagkatapos mamatay si Jesus, na tumitingin sa nakapaligid sa kanila at nagsasabi, "wala namang nagbabago, siguro peke lang itong pangako." Ang kawili-wili, hindi tinanggihan ni Pedro ang tanong bilang bobo o walang kabuluhan. Sinagot niya ito nang matino: hindi mo masusukat ang katapatan ng Diyos gamit ang sarili mong panahon. Ang paghihintay na para sa iyo ay parang selyado na, ay para sa Diyos ay bahagi pa rin ng kaniyang matiyagang pagbibigay ng pagkakataon.

Ang pangako ng Diyos ay hindi natatago sa katatagalan. Nakatago ito sa katiyakan. May darating na araw ng katarungan, kung saan malilinaw ang lahat ng bagay na nagtatago ngayon sa dilim. At may darating din na bagong paglikha, kung saan wala nang bahid ang katuwiran, kundi doon na ito nananahan. Iyan ang balanse ng buong sulat: hindi lamang wasak, kundi bagong simula.

Ang Iisang Kuwento

Ang lahat ng ito ay umiikot kay Jesu-Cristo. Ang "pangako ng kaniyang pagbabalik" na kinukutya ng mga mangungutya ay ang parehong pangako na binitawan ni Jesus mismo, at inulit ng mga apostol. Ang baha noong panahon ni Noe ay hindi lamang isang kasaysayan tungkol sa tubig, ito ay larawan ng kung paano talaga humahatol ang Diyos, at kung paano rin siya nagliligtas sa gitna ng paghatol na iyon. Ang apoy na darating ay hindi kabaligtaran ng pag-ibig ng Diyos, ito ay ang kabuuan ng katarungan niya, na hindi maaaring hindi seryosohin kung talagang mahal niya ang katotohanan at ang mga taong sinasaktan ng kasamaan.

Pero ang pinakamahalagang parte, marahil, ay ang bagong langit at bagong lupa. Iyan ang pangako na hindi nagsisimula kay Pedro, nagsisimula ito sa Genesis, tumutuloy sa mga propeta, at nagtatapos sa Pahayag: isang paglikhang muli, kung saan wala nang luha, wala nang kasamaan, kundi katuwiran lamang ang naninirahan. Si Jesus ang siyang gumagawa nito posible, hindi lamang bilang guro na nagturo ng magandang moralidad, kundi bilang siyang mamamatay at babangon upang gawing tunay ang pangakong iyon. Ang pananampalataya mo, kung gayon, ay hindi paghihintay sa wala, ito ay paghihintay sa taong nangako na, at siyang unang gumawa nito, sa muling pagkabuhay niya.

Para sa Iyo

Malamang, may naririnig ka ring mga tinig ngayon, sa paligid mo o sa loob mismo ng iyong isipan, na katulad ng mga mangungutya na binanggit ni Pedro. "Kung tunay ngang may Diyos, bakit ganito pa rin ang mundo? Bakit walang nagbabago?" Hindi mo kailangang takutan ang tanong na iyan. Kahit si Pedro hindi natakot dito. Ang hamon sa iyo ay huwag hayaang ang pagdududa ang siyang huling salita. Suriin mo ang basehan nito. Kadalasan, ang pagdududa ay hindi galing sa katibayan, kundi sa pagod, sa kawalan ng pasensya, sa gusto nating malaman lahat ngayon din.

Ang tanong ni Pedro para sa iyo ngayon ay hindi "gaano ka na katiyak sa pagbabalik ni Cristo," kundi "anong klaseng tao ka habang naghihintay." Kung totoo ang lahat ng ito, kung may hinaharap na katarungan at bagong paglikha, ano ang ibig sabihin niyan sa mga desisyon mong ginagawa ngayon, sa kung paano mo ginagamit ang oras mo, sa kung paano mo tinitingnan ang iyong katawan, ang iyong salita, ang iyong pagnanasa? Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto. Tungkol ito sa direksyon. Lumalago ka ba, o nakatigil ka lang, umaasa na lang na may magbabago balang araw nang wala kang ginagawa?

Pag-usapan Natin Ito

May mga tao o boses ba sa buhay mo na nagtatanim ng pagdududa gaya ng mga "mangungutya" sa talatang ito? Paano mo ito sinasagot, o pinapansin?

Kung totoo na darating ang isang araw ng ganap na katarungan at bagong simula, may bagay ka bang kailangang baguhin ngayon habang naghihintay?

Manalangin Tayo

Panginoon, minsan mahirap maghintay, lalo na kung tila wala namang nagbabago. Turuan mo akong tingnan ang oras ayon sa iyong pananaw, hindi ayon sa pagod ko o pagdududa ko. Salamat sa pasensya mong hindi nagmamadaling sumuko sa akin. Tulungan mo akong mamuhay nang tapat habang naghihintay sa bagong langit at bagong lupa na ipinangako mo. Sa pangalan ni Jesus, amen.