2 Samuel 18

The Explanation

Ang kabanatang ito ay ang dulo ng isang mahabang trahedya sa pamilya ni David. Si Absalom, ang anak niya, ay naghimagsik laban sa kaniya, gustong agawin ang trono. Ngayon dumating na ang labanan. Binilang ni David ang kaniyang hukbo, hinirang ang mga kapitan, at gusto niyang sumama mismo sa digmaan. Pinigilan siya ng kaniyang mga tauhan. Sinabi nila nang tapat: kung mamatay sila, walang masyadong mawawala, pero kung mamatay si David, parang sampung libong tao ang namatay. Kaya naiwan siya sa tarangkahan, at habang palabas ang hukbo, nagbigay siya ng isang utos na naririnig ng lahat: “Makitungo nang malumanay alang-alang sa akin sa binata, kay Absalom.” Isipin mo iyon. Ang taong naghimagsik, gustong patayin ang sariling ama, at ang ama, sa halip na hingin ang dugo niya, hinihingi ang buhay niya.

Ang labanan ay nagaganap sa kagubatan ng Efraim, at ang teksto mismo ay may kakaibang detalye: mas maraming kalalakihan ang “nilamon ng kagubatan” kaysa sa espada. Hindi lamang tao ang kalaban, kundi pati ang lupain mismo. Sa gitna ng kaguluhang ito, nakasalubong ni Absalom ang mga sundalo ni David. Nakasakay siya sa isang mola, at napasabit ang ulo niya sa sanga ng isang puno habang tumatakbo pa rin ang hayop sa ilalim niya. Naiwan siyang nakabitin, walang magawa, sa pagitan ng langit at lupa. Isang eksena na halos simboliko: ang taong gustong umangat sa kapangyarihan ay literal na nakabitin sa hangin, walang lupang mapapanindigan.

Sinabihan si Joab, ang kumander ni David. Alam niya ang utos ng hari, pero dinala niya ang tatlong sibat at sinaksak si Absalom sa puso habang buhay pa ito, nakabitin sa kahoy. Pagkatapos siniksik pa siya ng sampung tagadala ng armas ni Joab. Walang pakundangan ang pagkamatay niya, at itinapon na lang ang kaniyang bangkay sa isang hukay, tinakpan ng mga bato. Walang bantayog ng paggalang. Kaawa-awa ang kaibahan: nagtayo na pala si Absalom ng sarili niyang alaala, isang haligi, dahil wala siyang anak na magdadala ng kaniyang pangalan. Ngunit ang itinayo niyang alaala ay hindi nakatulong sa kaniya nang dumating ang kamatayan.

Pagkatapos, may dalawang mananakbo na pupunta kay David dala ang balita: si Ahimaaz at ang Cusita. Nakasalalay ang buong kabanata sa huling eksena: nang malaman ni David na patay na ang anak niya, hindi siya sumigaw ng tagumpay kahit nanalo siya sa digmaan. Umakyat siya sa itaas ng tarangkahan at umiyak, “Absalom anak ko, anak ko, anak kong si Absalom! Ako nalang sana ang namatay sa halip na ikaw.”

What Does This Mean?

Ang kabanatang ito ay hindi kuwento ng isang bayani na nagtagumpay. Ito ay kuwento ng isang ama na nanalo sa digmaan pero natalo sa puso. Walang kasiyahan sa huli, kundi iyak. Ipinapakita nito kung gaano kalalim ang pagmamahal ng isang magulang, kahit sa anak na gumawa ng kasalanang halos hindi matanggap-tanggap. Si Absalom ay hindi biktima lang, siya ay naghimagsik, gustong kunin ang trono at ang buhay ng sarili niyang ama. At gayon pa man, sa sandaling mamatay siya, ang tanging gusto ni David ay bumalik ang oras, na siya na lang sana ang namatay.

Mahalaga rin ang papel ni Joab dito. Hindi niya sinunod ang utos ng hari. May sariling lohika siya: kailangang matapos ang banta. Ipinapakita nito kung gaano kahirap ang pagitan ng hustisya at awa, lalo na kapag kasangkot ang buhay at kapangyarihan. Minsan ang tao sa paligid natin ay gumagawa ng “praktikal” na desisyon na lumalabag sa pagmamahal na gusto nating ipakita.

The Common Thread

Ang hiyaw ni David, “Ako nalang sana ang namatay sa halip na ikaw,” ay isa sa pinakamadamdaming linya sa buong Lumang Tipan. At kakaiba, sa buong Bibliya, may isa pang Ama na may anak, at ang Ama na iyon ay hindi lang nagwiwika ng gayong pagnanasa, kundi ginawa niya talaga iyon. Si Jesus, ang Anak ng Diyos, ay namatay sa krus para sa mga taong naghimagsik laban sa Diyos, mga taong gustong kunin ang trono na hindi sa kanila. Hindi tulad ni Absalom na walang muwang sa pagsisisi, tayo ay inaanyayahang magbalik-loob. At hindi tulad ni David na walang kapangyarihang iligtas ang anak niya kahit anong sakripisyo niyang gusto, ang Diyos Ama ay nakayang ibigay ang Anak niya, at nakaya ng Anak na bumangon muli. Ang pagmamahal ni David ay larawan lamang, kulang at maputla, ng pagmamahal na ipinakita ng Diyos sa krus.

For You

Marahil hindi ka naghihimagsik laban sa iyong mga magulang sa paraang literal na gaya ni Absalom. Pero marahil may bahagi sa iyo na patuloy na naghahanap ng sariling kapangyarihan, sariling pagkakakilanlan, sariling “bantayog” katulad ng ginawa ni Absalom, dahil natatakot kang makalimutan. Ang tanong na dapat mong harapin ay ito: saan ka humahanap ng alaala at kahalagahan, sa sariling pagsikap o sa pagmamahal ng isang Diyos na handang magbigay ng sarili niya para sa iyo? Hindi ka kailangang magtayo ng sariling haligi. May isa nang nagtayo ng krus.

Talk About It

Bakit kaya mas naantig tayo sa pag-iyak ni David kaysa sa pagkamatay ni Absalom mismo? Ano ang sinasabi nito tungkol sa kung paano gumagana ang pagmamahal ng magulang?

Kung iko-compare mo ang hiyaw ni David sa pagsasakripisyo ng Diyos sa krus, ano ang kaparehas, at ano talaga ang mas malalim at mas tunay sa ginawa ng Diyos?

Praying Together

Panginoon, salamat dahil hindi mo lang ginusto ang aming kaligtasan, kundi inialay mo rin ang Anak mo para dito. Turuan mo kaming makita ang sarili naming pagnanasa ng kapangyarihan at alaala, at ituro mo kaming lumapit sa iyo imbes na magtayo ng sarili naming haligi. Amen.