2 Samuel 19

The Explanation

Pagkatapos ng digmaan, matalo ang pinoprotektahan ni David, patay si Absalom, ang anak niyang nagrebelde laban sa kaniya. Ngunit sa kabila ng tagumpay, hindi tagumpay ang nadarama ng mga sundalo. Umiiyak si David nang malakas, "Anak kong Absalom, Absalom, anak ko, anak ko!" Ang buong hukbo, na dapat ay masaya dahil nanalo sila, ay natahimik, nahihiya, tulad ng mga taong tumatakbo palayo mula sa labanan. Pumasok si Joab at diretsong sinabi sa hari ang totoo: pinahiya mo ang mga taong nagligtas ng buhay mo at ng pamilya mo, dahil mas mahal mo ang anak na gumawa sa iyo ng masama kaysa sa mga taong tapat sa iyo. Si Joab ang nagpaalala kay David na tumayo, lumabas, at magsalita ng mabuti sa mga sundalo, kung hindi, aalis silang lahat sa gabing iyon.

Pagkatapos nito, nagsimula ang mahabang proseso ng pagbabalik ni David bilang hari. Hindi iyon simpleng usapin. May negosasyon sa mga pinuno ng Juda, may pagbabago sa posisyon ni Amasa bilang kapitan, may mga taong dali-daling sumalubong sa kaniya sa Jordan: si Simei na humingi ng tawad dahil sa pagmumura niya kay David noon, si Mefiboset na hindi naligo o nag-ayos mula nang umalis ang hari, at si Barzilai na matanda na, walumpung taon na, na tumulong kay David habang nagtatago siya. Bawat isa sa mga taong ito ay hinarap ni David nang iba: pinatawad niya si Simei, binigyan ng awa si Mefiboset, at iginalang niya ang pagtanggi ni Barzilai sa gantimpala. Sa katapusan ng kapitulo, lumitaw ang alitan sa pagitan ng kalalakihan ng Juda at Israel, nagtatalo tungkol sa kung sino ang mas may karapatan sa hari. Hindi ito maayos na pagtatapos. Ang salita ng Juda ay "mas marahas" kaysa sa Israel. Ang kapitulo ay nagtatapos sa tensyon, hindi sa pagkakasundo.

What Does This Mean?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa isang perpektong hari na gumagawa ng tamang desisyon sa lahat ng pagkakataon. Si David ay totoong ama na nawalan ng anak, at ang pagdadalamhati niya, kahit lehitimo, ay nagdulot ng pinsala sa mga taong umasa sa kaniya bilang lider. May isang mahirap na katotohanan dito: ang personal na sakit mo, kung paano mo ito hinahawakan, ay nakakaapekto sa mga taong nasa paligid mo. Hindi ito pagsasabing bawal kang magdalamhati. Ito ay paggigiit na ang pagiging responsable sa ibang tao ay kasabay ng pagproseso ng sarili mong dusa.

Pero ang kabanata ay tungkol din sa awa. Tingnan mo si Simei, na walang karapatang asahan ang pagpapatawad, at tingnan mo si Mefiboset, na inaalagaan ni David kahit hindi niya kailangan gawin iyon. Walang nararapat sa dalawa, at kahit papaano, binigyan sila ni David ng kabutihan na hindi nila sinikap kamtin. Ganito talaga gumagana ang biyaya: hindi ito bayad para sa magandang gawa, ito ay regalo na hindi mo hinihintay.

At tingnan mo si Barzilai, isang matandang lalaki na tapat na sinabi ang katotohanan tungkol sa kaniyang sariling buhay: hindi na siya magtatagal, ayaw niyang maging pabigat, at mas gusto niyang mamatay malapit sa libingan ng kaniyang mga magulang. Walang drama, walang pagpilit, tanging katotohanan tungkol sa kung ano ang mahalaga sa huling bahagi ng buhay.

The Common Thread

Si David ay hari na kumikilos nang hindi perpekto, kung minsan mapagmahal, kung minsan mapagsamantala sa pulitika, kung minsan marupok. Ngunit sa gitna ng kaguluhang ito, patuloy na kumikislap ang biyaya: ang taong nagkasala (Simei) ay pinatawad, ang taong hindi karapat-dapat (Mefiboset, anak ng kaaway na pamilya) ay inampon sa mesa ng hari. Ito ay larawan ng mas malaking kuwento na matutuklasan natin sa buong Bibliya: ang Diyos ay laging bumababa sa mga taong walang karapatan, laging ibinibigay ang kabutihan na hindi hinihingi.

Si Hesus ang perpektong Hari na hindi lamang nagpatawad gamit ang kapangyarihan, ngunit siya mismo ang nagbayad para sa kasalanan natin sa krus. Kung si David, isang hari na may sariling kahinaan, ay kayang magbigay ng awa sa mga hindi karapat-dapat, gaano pa kaya ang Hari na walang kasalanan, na handang mamatay para sa mga kaaway niya? At ang alitan sa pagitan ng Juda at Israel sa dulo ng kapitula ay nagpapakita na ang sangkatauhan, kahit may mabuting hari, ay hindi kayang magkaisa nang tuluyan sa sariling kakayahan. Kailangan natin ng mas malaki pa sa isang David. Kailangan natin ng Hari na magbubuklod sa atin hindi sa pulitika, kundi sa pag-ibig.

For You

Isipin mo ang sarili mo bilang si Mefiboset o Simei, hindi bilang si David. Madali ang pagtanggap sa biyaya kung alam mong karapat-dapat ka. Ang hamon ay tanggapin ang biyaya kahit alam mong hindi ka karapat-dapat, at pagkatapos ay gawin ang parehong bagay para sa iba na hindi mo kayang pairalin ang hustisya sa kanila sa sarili mong sukatan. Isipin mo rin kung paano mo pinoproseso ang sakit mo. May mga pagkakataon na nararapat kang magdalamhati nang buo, ngunit hindi mo maiwawaksi ang responsibilidad mo sa mga taong umaasa sa iyo. At tungkol kay Barzilai, isang tanong na dapat mong itanong sa sarili mo kahit bata ka pa: ano talaga ang mahalaga sa huli? Hindi gantimpala, hindi karangyaan, kundi ang pagmamahal na tunay.

Talk About It

Kung ikaw ang nasa sitwasyon ni Simei, maninigurado kang alam ng ibang tao na nagkasala ka, paano mo ito humihinging tawad nang hindi ikinahihiya?

Bakit mahirap ibigay ang tunay na biyaya sa taong hindi karapat-dapat, kahit alam mo na ikaw mismo ay nakatanggap ng ganiyang biyaya mula sa Diyos?

Praying Together

Panginoon, salamat dahil hindi mo hinihintay na maging karapat-dapat ako bago mo ako yakapin. Tulungan mo akong maging matapat sa sarili kong sakit nang hindi ko ito ipinapasan sa iba, at bigyan mo ako ng lakas na ibigay ang awa na natanggap ko mula sa iyo. Amen.