Amos 5

Ang Paliwanag

Amos ay isang pastol ng tupa, hindi propesyonal na propeta, hindi anak ng pari. Isinugo siya ng Diyos sa kaharian ng Israel sa panahon ng kasaganaan. Umaandar ang ekonomiya, tumataas ang mga bahay na bato, may sariling ubasan ang mga mayayaman, at tuwing pista puno ang mga santuwaryo sa Bethel at Gilgal. Sa mata ng tao, mukhang pinagpapala ng Diyos ang bansa.

Sa gitna ng kasaganaan iyon, umawit si Amos ng isang lamentasyon. Isang taghoy. Hindi babala, hindi paalala: isang awit para sa patay. "Bumagsak na ang birheng Israel; hindi na siya muling makatatayo." Ang bansa ay nakatayo pa naman noong sinabi ito. Ganoon ka-tiyak ang darating. Mula sa isanlibong sundalong lumalabas, isandaan ang matitira. Mula sa isandaan, sampu. Siyam sa sampu ang mawawala.

Ngunit hindi nagsara ang pinto. Sa gitna ng taghoy pumasok ang pinakamaliwanag na linya ng buong kabanata: "Hanapin ako at mabuhay!" Nakakagulat kung saan sinabing huwag humanap: huwag sa Bethel, huwag sa Gilgal, huwag sa Beer-seba. Iyon ang mga templo, ang mga sentro ng relihiyon, ang mga lugar na pinupuntahan ng lahat. Doon mismo, sabi ng Diyos, hindi mo ako makikita. Hanapin ako, hindi ang institusyon na dala ang pangalan ko.

Sinasabi ni Amos kung bakit. "Ang mga taong ginagawang mapait na bagay ang katarungan at itinatapon sa lupa ang katuwiran." Sa tarangkahan ng lungsod, kung saan hinuhusgahan ang mga usapin at kung saan dapat protektado ang mahirap, doon nabibili ang hustisya. Kinukuha ang trigo ng mahirap. Tinatanggap ang suhol. At ang mga nagsasabi ng katotohanan? "Kinamumuhian nila ang sinumang magtuwid sa kanila sa tarangkahan ng lungsod." Sa panahong ganito, sabi ng talata 13, tatahimik ang matinong tao. Delikado nang magsalita.

Pagkatapos ay may isang sipi na parang biglang bumukas ang bubong. Ang Diyos na nagsasalita ay ang gumawa ng Pleyades at Orion, na gumagawa ng dilim na umaga at ng araw na gabi, na tumatawag sa tubig ng dagat at ibinubuhos ito sa mundo. Yahweh ang kaniyang pangalan. Hindi ito lokal na diyos ng isang maliit na bansa. Ito ang Diyos ng mga bituin, at hindi siya matatanggal sa upuan ng kahit anong tanggulan.

At sa dulo, ang bahaging pinakamasakit. Ang mga taong ito ay hindi ateista. Sila ay masugid sa pagsamba. Kaya ang sinabi ng Diyos ay katakot-takot: "Kinamumuhian ko, at kinasusuklaman ko ang inyong mga kapistahan." Ayaw niya sa mga handog. Ayaw niyang makinig sa mga awit at alpa. "Huwag ninyong iparinig ang ingay ng inyong mga awit." Sa halip, isa lang ang hinahanap niya: "paaagusin ninyo ang katarungan na tulad ng tubig na umaagos, at paaagusin ninyo ang katuwiran tulad ng batis na patuloy sa pag-agos."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Karaniwan nating iniisip na ang pagsamba ay isang bagay at ang etika ay iba. Ang unang bahagi ay para sa Diyos, ang pangalawa ay para sa kapwa. Hinihiwa ni Amos ang paghating iyon. Para sa Diyos, ang paraan ng pagtrato mo sa mahirap ay bahagi ng iyong pagsamba. Kapag mali iyon, ang buong pagsamba ay hindi na musika kundi ingay lamang.

Nakakadisturbo rin ang talata 18. May mga taong naghahangad sa "araw ni Yahweh," ang araw na darating ang Diyos at ilalagay sa tama ang lahat. Inaasahan nila iyon dahil inaakala nilang sila ang panig ng Diyos. Sabi ni Amos: kadiliman iyon at hindi liwanag. Para kang tumatakbo palayo sa leon at nakasalubong ng oso, o nakatakas ka sa bahay at may ahas sa dingding. Ang pag-asang, "kasama namin ang Diyos, kaya ligtas kami," ay maaaring maging pinakamapanganib na kasinungalingan na sinasabi mo sa sarili mo.

At ang pinakamahalaga: hindi ito pananakot. Sa loob mismo ng lamentasyon, tatlong beses na nag-abot ang Diyos. Hanapin ako at mabuhay. Hanapin ang mabuti at hindi ang masama. Kamuhian ang kasamaan, ibigin ang mabuti, magtatag ng katarungan. "Baka sakaling mahabag si Yahweh." Iyong "baka sakaling" ay hindi kawalan ng kasiguruhan sa awa ng Diyos, kundi paggalang sa kaniyang kalayaan. Hindi mo mabibili ang kaniyang habag. Maaari mo lang itong hanapin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tinig ni Amos ay hindi natapos sa Amos. Nang pumasok si Jesus sa templo at itinaob ang mga mesa ng mga nagpapalit ng salapi, ginagawa niya ang ginawa ni Amos sa Bethel: sinasabi niya na ang isang sistema ng relihiyon na kumikita sa mahirap ay hindi na tahanan ng Diyos. Nang sabihin ni Jesus sa mga relihiyosong lider na nakalimutan nila ang katarungan at habag habang binibilang nila ang bawat detalye, si Amos ang naging tinig niya.

At may isa pang koneksyon. Ang araw ni Yahweh ay kadiliman at hindi liwanag. Sa krus, tanghaling tapat, nagdilim ang araw. Ang Diyos na "pinagdidilim niya ang araw na maging gabi" ay nagpadaan sa kaniyang Anak sa gitna ng gabing iyon. Ang hatol na dapat ay atin ay dumaan sa kaniya. Kaya may pintong bukas pa rin. Ang "hanapin ako at mabuhay" ay tumayo bilang tao at nagsabi na siya ang daan.

Para sa Iyo

Isang tanong na hindi komportable: kung tinanggal ng Diyos ang lahat ng musika, mga camp, mga worship night at mga post mo tungkol sa pananampalataya, at tiningnan niya lang kung paano ka tumitrato sa taong walang maibibigay sa iyo, ano ang matutuklasan niya?

Ang "tarangkahan ng lungsod" ay ang lugar kung saan napagdedesisyunan kung sino ang naiiwan. Sa iyong mundo, iyon ang group chat, ang pasilyo, ang team, ang mesa sa kantina. Doon nagpapasya kung sino ang tinatawanan at sino ang tinatanggihan. Doon ang huling salita ay hindi ang worship service. Kadalasan may isang taong alam ang katotohanan, at "kinamumuhian nila ang sinumang magtuwid sa kanila." Baka ikaw ang taong iyon. Baka mas madali ang tumahimik, tulad ng talata 13.

Isang bagay lang ngayong linggo. Hanapin ang isang tao na napapabayaan, at gawin ang isang konkretong bagay na wala kang mapapala. Hindi upang isulat sa post. Iyon ang unang patak ng batis na hinahanap ng Diyos.

Pag-usapan Natin

Ano sa pananampalataya mo ang naging ugali na lang o "aesthetic," at ano ang nagkakahalaga sa iyo ng isang tunay na bagay?

Kung sasabihin ng Diyos sa iyo, "Ayaw ko sa mga awit mo, ipakita mo sa akin ang katarungan mo," ano ang unang matutuklasan niya sa buhay mo ngayong linggo?

Sama-samang Panalangin

Panginoon, hindi ko gustong maging tao na kumakanta tungkol sa iyo habang tinatalikuran ang tao sa tabi ko. Suriin mo ako. Ipakita mo sa akin kung saan ako tahimik dapat akong magsalita, at kung saan ako nakikinabang sa isang bagay na sumasakit sa iba. Hinahanap kita, hindi lang ang pangalan mo. Bigyan mo ako ng lakas na magsimulang paagusin ang katarungan, kahit isang patak lang muna. Amen.