Mga Panaghoy 1

Ang Paliwanag

Ang Panaghoy ay hindi isang kuwento. Ito ay isang serye ng mga tula na isinulat matapos ang isa sa pinakamadilim na pangyayari sa kasaysayan ng Israel: ang pagbagsak ng Jerusalem sa kamay ng Babilonia, mga 586 taon bago si Cristo. Sinunog ang templo. Giniba ang mga pader. Dinala ang mga tao sa ibang bansa. At may isang taong umupo sa mga guho at sumulat.

Ang unang kabanata ay isang lamentasyon, isang awit ng pagluluksa. Sa Hebreo, ito ay isang acrostic: bawat talata ay nagsisimula sa sunod-sunod na titik ng alpabeto. Kakaiba iyon. Ang isang taong sumusulat ng ganito kaayos habang wasak ang kaniyang mundo ay nagsasabi ng isang bagay: kahit ang pinakamalalim na sakit ay may porma, may hangganan, may pagkakataong maisalita nang buo, mula A hanggang Z.

Ang lungsod mismo ang ipinakilala bilang isang babae. "Ang lungsod na minsan ay puno ng mga tao ay nakaupo ngayong ganap na malungkot! Naging katulad siya ng isang balo." Dati siyang prinsesa, ngayon ay alipin. Sa gabi siya humahagulgol, at basa ang kaniyang mga pisngi. Ang mga kaibigan niya, ang mga bansang dati niyang kaalyado, ay tumalikod at naging kaaway.

Pansinin ang mga detalye. Tahimik ang mga daan patungong Zion dahil walang dumarating sa mga pista. Ang mga tarangkahan ay walang tao. Ang mga pari ay naghihinagpis. Naghahanap ng tinapay ang mga tao at ipinagpapalit ang kanilang mga alahas para sa pagkain. Pumasok ang mga dayuhan sa santuwaryo, sa lugar na dapat ay sagrado. At paulit-ulit, parang refrain sa isang kanta, ang isang linya: walang umaaliw sa kaniya.

Pero ang pinakamahirap na bahagi ay hindi ang pagdurusa. Ito ay ang paliwanag para dito. "Pinahirapan siya ni Yahweh sa kaniyang maraming kasalanan." Hindi si Babilonia ang pangunahing aktor sa kabanatang ito. Ang Diyos. At sa talata 18 ay inaamin ito ng lungsod: "Matuwid si Yahweh, sapagkat naghimagsik ako laban sa kaniyang kautusan."

Nagtatapos ang kabanata nang hindi malinis. Walang kasiguruhan, walang liwanag sa dulo. Ang huling mga salita ay isang hiling na maranasan din ng mga kaaway ang parehong sakit, at isang pag-amin: "mahina ang aking puso."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

May isang buong aklat sa Biblia na walang ginawa kundi umiyak. Isipin mo iyon.

Marami sa atin ang natutong isipin na ang pananampalataya ay tungkol sa pagpapanatili ng maayos na mukha. Na kapag tinanong ka kung kumusta ka, ang tamang sagot bilang Kristiyano ay "okay lang, blessed." Sinisira ng Panaghoy ang ideyang iyon. Pinapayagan ng Diyos na mapasama sa kaniyang Salita ang isang tulang walang solusyon, walang happy ending, walang moral sa dulo. Dahil minsan iyon talaga ang totoo, at ayaw ng Diyos na magsinungaling ka sa kaniya.

Pero may pangalawang bagay dito na hindi kasingdali. Hindi lang basta malas ang nangyari sa Jerusalem. May kinalaman ang kanilang mga pinili. Hindi ito ang uri ng katotohanang gusto nating marinig, lalo na sa kultura kung saan ang pinakamalaking kasalanan ay ang paghusga sa iba. Pero tingnan mong mabuti: hindi ito hinuhusgahan ng ibang tao. Ang lungsod mismo ang nagsasabi nito tungkol sa sarili niya. Iyon ang pinakamatapang na sandali sa buong kabanata. Nagawa niyang huminto sa pagsisisi sa iba at sabihing, matuwid ang Diyos, ako ang naghimagsik.

Ang panaghoy at ang pag-amin ay hindi magkalaban. Magkasama sila.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Daan-daang taon pagkatapos nito, may isang lalaking tumayo sa harap ng parehong lungsod at umiyak. Nakita ni Jesus ang Jerusalem at tumangis dahil dito. Alam niya ang aklat na ito. Alam niya kung ano ang mangyayari ulit.

At pagkatapos ay pumasok siya sa lungsod, at doon nangyari sa kaniya ang lahat ng nasa Panaghoy 1. Pinagtaksilan siya ng kaniyang mga kaibigan. Iniwan siya. Hinamak. Hinubaran sa harap ng lahat. Sa krus ay may isang sandali kung kailan wala nang umaliw sa kaniya, at sumigaw siya sa isang Diyos na hindi sumagot.

Ang pagkakaiba: ang Jerusalem ay nagdusa dahil sa sarili niyang paghihimagsik. Si Jesus ay nagdusa nang wala siyang kasalanan. Kinuha niya ang pamatok na hindi sa kaniya. Iyon ang ebanghelyo, hindi na hindi ka na iiyak, kundi na may isang Tagapag-aliw na dumaan mismo sa loob ng iyong kadiliman at hindi ka iniwan doon.

Kaya nga sa Juan 14, ang pangalang ibinigay ni Jesus sa Espiritu Santo ay Parakletos, ang Tagapag-aliw. Ang eksaktong salitang wala sa Panaghoy 1 ay ang pangalang ibinigay ng Diyos sa kaniyang sarili.

Para sa Iyo

Malamang ay may bagay kang hindi pa naisasalita nang malakas. Isang pagkabigo, isang relasyong nasira, isang bahagi ng buhay mo na hindi mo mailalagay sa isang caption.

Ganito ang hamon: sumulat ka ng sarili mong panaghoy. Hindi status, hindi journal entry na maganda ang pagkakasulat. Isang panalangin na hindi mo ipapakita kaninuman. Sabihin mo sa Diyos ang totoo, kahit ang bahaging galit ka sa kaniya. Ginawa iyon ng talata 21 at 22 at hindi tinanggal ng Diyos sa Biblia.

At pagkatapos, gawin mo ang mas mahirap na bahagi. Tanungin mo ang sarili mo kung mayroong bahagi ng sitwasyon na sa iyo talaga nagmula. Hindi para lunurin ka sa pagkakasala. Ang taong nagsulat nito ay hindi tumigil sa pag-iyak nang aminin niya ito. Pero hindi ka makakabalik sa isang lugar na hindi mo inaamin na nilisan mo.

Hindi mo kailangang ayusin muna ang sarili mo bago ka lumapit. Umupo ka sa mga guho at magsalita ka. Nandoon siya.

Pag-usapan Natin

Bakit sa palagay mo isinama ng Diyos sa Biblia ang isang kabanatang nagtatapos nang walang pag-asa? Ano ang mawawala sa iyo kung wala ito?

May sakit ka bang dinadala na mas madaling isisi sa iba kaysa harapin nang tapat? Ano ang pumipigil sa iyo?

Sabay-sabay na Panalangin

Panginoon, hindi ko palaging alam kung paano magsalita kapag masakit. Turuan mo akong maging tapat sa harap mo, sa lungkot ko at sa kasalanan ko. Salamat na hindi ka natatakot sa mga luha ko. Salamat kay Jesus, na dumaan sa dilim na iyon at hindi ako iniwan doon. Amen.