Mga Taga-Colosas 4

Ang Paliwanag

Papasok na tayo sa huling kabanata ng liham ni Pablo sa mga taga-Colosas, at kapansin-pansin ang laki ng pagbabago ng tono. Pagkatapos ng mabibigat na teolohikal na katotohanan tungkol kay Cristo bilang Panginoon ng lahat, biglang naging personal at praktikal ang lahat. Nagsisimula si Pablo sa isang tagubilin sa mga panginoon na magbigay ng makatarungang pakikitungo sa kanilang mga alipin, dahil may Panginoon din sila sa langit na masusi silang titingnan.

Pagkatapos, hinihikayat niya ang mga mananampalataya na taimtim na manalangin, hindi paminsan-minsan kundi bilang patuloy na estilo ng buhay, kasabay ng puso ng pasasalamat. Hinihiling niya rin na ipanalangin siya, hindi para sa kaginhawaan niya sa bilangguan, kundi para magkaroon siya ng pagkakataong ipahayag ang lihim na katotohanan tungkol kay Cristo, at maipahayag ito nang malinaw.

May isang tagubilin din tungkol sa kung paano makitungo sa mga taong wala pang pananampalataya, na may karunungan at may pagpapahalaga sa bawat pagkakataon. Ang kanilang pananalita ay dapat may biyaya, gaya ng may lasang asin, ibig sabihin ay may lasa, may bigat, hindi tabang o walang saysay.

Pagkatapos noon, nagbabanggit si Pablo ng mga pangalan. Marami. Si Tiquico, si Onesimo, si Aristarco, si Marcos, si Jesus na tinatawag na Justo, si Epafras, si Demas, si Lucas, si Nimfas, si Arquipo. Bawat isa ay may kasaysayan, may relasyon kay Pablo, may partikular na gawain sa iglesia. Nagtatapos ang liham sa isang personal na paalala mula sa sariling kamay ni Pablo, na hinihiling sa kanila na alalahanin ang kaniyang mga tanikala.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Madaling laktawan ang kabanatang ito kapag nagbabasa ng Bibliya, dahil parang listahan lamang ito ng mga pangalan at pabalik-balik na pagbati. Pero kung babagalan mo ang pagbasa, may malalim na katotohanan dito: ang pananampalataya kay Cristo ay hindi abstrakto. Hindi ito nabubuhay sa isip lamang, sa magagandang teorya tungkol sa Diyos. Ito ay nabubuhay sa relasyon, sa trabaho, sa pananalita, sa kung paano mo tinuturingan ang taong nasa ilalim mo o katabi mo.

Pansinin: hindi sinabi ni Pablo na "manalangin lamang kayo at hintayin ang himala." Sinabi niyang manalangin sila para may pagkakataon siyang magsalita, at pagkatapos ay lakaran niya ang pagkakataon na iyon nang may karunungan. Panalangin at pagkilos, magkasama. Hindi ito alinman sa dalawa lamang.

Pansinin din ang detalye tungkol sa mga kadena ni Pablo, binanggit niya ito ng dalawang beses sa kabanatang ito. Nakabilanggo siya habang isinusulat ito. At sa gitna ng pagkakabilanggo, ang una niyang iniisip ay hindi ang sarili niyang kalayaan, kundi kung paano magpapatuloy ang gawain ng ebanghelyo, at kung sino ang mga tao na dapat niyang pasalamatan at unahin.

Ang Karaniwang Sinulid

Ang buong kabanata ay puno ng tao, mga taong nagtatrabaho, nagpapagal, naglalakbay, nagpapadala ng pagbati. Ito mismo ang larawan ng iglesia: hindi isang institusyon o isang set ng doktrina, kundi isang katawan ng mga taong magkakaugnay dahil sa isang Panginoon. Si Cristo ang dahilan kung bakit sila magkasama. Siya ang naghatid kay Onesimo pabalik kay Filemon bilang kapatid, hindi lamang alipin. Siya ang naghatid kay Epafras sa pananalangin nang tuluy-tuloy para sa mga taong hindi niya nakikita.

Ang kalayaan na dinadala ni Cristo ay hindi kalayaan mula sa lahat ng pananagutan, kundi kalayaan para maglingkod sa isa't isa nang may pag-ibig. Iyan ang dahilan kung bakit kahit ang usapin ng mga panginoon at alipin ay hindi basta-basta itinapon ni Pablo, kundi binigyan niya ito ng bagong kahulugan: may Panginoon kayo sa langit, kaya't ang bawat relasyon sa lupa ay dapat sumasalamin sa katotohanang iyon.

Para Sa Iyo

Marahil ay wala kang liham na sinusulatan mo ng listahan ng mga pangalan tuwing linggo. Pero may mga tao rin sa buhay mo na tulad ni Tiquico, taong tapat, taong pinagkakatiwalaan mong magdala ng mahahalagang bagay. May mga taong tulad ni Epafras, na patuloy na nagsisikap manalangin para sa iyo kahit hindi mo alam. At may mga taong tulad ni Onesimo, na dating may kasalanan o kabiguan, pero binago ng biyaya.

Tanungin mo ang sarili mo: paano ba ang iyong pananalita sa araw-araw? May asin ba ito, may lasa, may bigat na nagpapakita ng karunungan? O nagiging tabang na lang ito, walang kwenta, walang pagkakaiba sa nilalaman ng feed sa telepono mo? Ang mga taong wala pang pananampalataya ay nakamasid sa iyo, hindi lamang sa mga salitang binibigkas mo tungkol sa Diyos, kundi sa kung paano mo hinahawakan ang pagkakataon na binibigay sa iyo araw-araw.

At isa pang tanong na mas mahirap: sino ang iyong pinapanalanginan nang taimtim, hindi lang kapag naaalala mo, kundi bilang patuloy na gawain? Si Pablo, sa gitna ng kaniyang bilangguan, ay may lugar sa puso niya para sa iba. Ano ang hadlang mo?

Pag-usapan Ito

Kung ikaw ang susulat ng "kabanata 4" ng sarili mong buhay, sino ang mga taong babanggitin mo, at bakit sila mahalaga sa iyong paglalakbay kay Cristo?

Sa anong bahagi ng iyong buhay kailangan mong ipahayag ang iyong pananalita nang may higit na "asin," may lasa at may karunungan, kaysa sa kasalukuyan?

Nananalangin Nang Sama-sama

Panginoon, salamat sa mga taong inilagay mo sa aking buhay na tapat, mapagmahal, at nagsusumikap para sa iba kahit hindi ko nakikita. Turuan mo akong maging tulad nila, gamitin ang bawat pagkakataon nang may karunungan, at magsalita nang may lasa at biyaya. Sa gitna ng mga tanikala kong personal, ang mga bagay na kumukulong sa akin, ipaalala mo sa akin na tumingin sa labas ng sarili ko, at manalangin para sa iba. Amen.