Mga Taga-Galacia 4

Ang Paliwanag

Isipin mo ang isang anak na may pangalan sa isang malaking kayamanan. Sa papel, lahat ay kaniya. Sa praktika, wala siyang mahawakan. May mga tagapangalaga, may mga katiwala, may mga oras na dapat sundan. "Wala siyang pinagkaiba sa isang alipin," sabi ni Pablo, "kahit na siya pa ang nagmamay-ari ng buong lupain." Hindi dahil hindi siya minamahal, kundi dahil hindi pa dumating ang panahong itinakda ng ama.

Iyon ang larawan na binuksan ni Pablo sa Galacia 4. At pagkatapos ay ibinaling niya iyon sa atin: "noong tayo ay mga bata pa, sakop tayo ng pagkaalipin sa mga alituntunin ng daigdig." Ang tinutukoy niya ay ang mga pangunahing panuntunan na nagpapatakbo sa buhay ng tao kapag hindi pa niya kilala ang Diyos. Mga panuntunan tungkol sa kung ano ang dapat, kung paano ka tinatanggap, kung ano ang kailangan mong gawin para maging may halaga.

Pagkatapos ay dumating ang linya na parang pumipihit sa buong kasaysayan: "Ngunit nang dumating ang takdang panahon, ipinadala ng Diyos ang kaniyang Anak, ipinanganak ng isang babae, ipinanganak sa ilalim ng kautusan." Walang drama sa pananalita, pero pansinin: ang Anak ng Diyos ay pumasok sa loob ng sistema. Hindi siya nanatili sa labas at nagsigaw ng mga pangaral. Ipinanganak siya sa ilalim ng parehong kautusan na hindi natin kayang tuparin, para tubusin ang mga nasa ilalim nito, at para tanggapin natin ang pagkukupkop bilang mga anak.

Ang salitang "pagkukupkop" ay hindi maliit. Sa panahon ni Pablo, ang inampon na anak ay may buong karapatan ng tagapagmana, hindi bisita, hindi utusan. At bilang katibayan na totoo ito, sinasabi niya: "ipinadala ng Diyos ang Espiritu ng kaniyang Anak sa ating mga puso, ang Espiritu na tumatawag ng, 'Abba, Ama.'" Ang Abba ay pang-araw-araw na tawag ng isang anak sa kaniyang ama. Hindi ito pormal na panalanging binasa sa papel. Ito ang tunog ng pag-uwi.

Pero hindi natatapos sa magandang doktrina ang kabanata. Sumusunod ang tanong na may sakit: "bakit kayo muling bumabalik sa mahina at walang silbing mga pasimulang tuntunin?" Ang mga taga-Galacia ay nagsimulang maging maingat na maingat sa mga natatanging araw, bagong buwan, panahon at taon. Mukhang malapit sa Diyos. Sa katunayan, isa itong pag-uurong pabalik sa pagkaalipin, dahil ang pinagkakatiwalaan nila ngayon ay ang sarili nilang pagsunod, hindi ang Anak na ipinadala.

At dito nagiging personal si Pablo. Naaalala niya kung paano siya nagpahayag ng ebanghelyo sa kanila noong may pisikal na sakit siya. Hindi maganda ang tingin, siguro nakabahala pa. Hindi nila siya hinamak. Tinanggap nila siya "tulad ng anghel ng Diyos." Ngayon ay tinatanong niya: "Saan, samakatuwid, na ngayon ang inyong kaligayahan?" at "naging kaaway na ba ninyo ako dahil sinasabi ko ang katotohanan sa inyo?" May mga taong bumibisita sa kanila, sabik at nagmamalasakit, "ngunit hindi sa ikabubuti." Gusto nilang ihiwalay ang mga Galacia kay Pablo para sumunod sa kanila. Alam mo ang dinamikang iyon. May mga tao na parang interesado sa iyo pero ang tunay na gusto ay ang loyalty mo.

Sa huling bahagi, gumamit si Pablo ng isang matinding paghahalintulad. Dalawang anak ni Abraham: ang isa sa aliping babae, ang isa sa malayang babae. Ang isa ipinanganak "sa laman," ang isa "sa pamamagitan ng isang pangako." Ipinapaliwanag niya ito bilang talinghaga: si Hagar ay tumutugma sa Bundok ng Sinai, sa kasunduan ng kautusan, at sa isang relihiyon na nagbubunga ng mga alipin. Si Sara ay tumutugma sa "Jerusalem na nasa taas," na malaya, "ang ating ina." Kaya sinipi niya ang propeta: "Magalak ka, ikaw na babaeng baog." Kung saan walang inaasahan, doon nagbibigay ang Diyos ng buhay.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang buong kabanata ay tumatalakay sa isang tanong: alipin ka ba o anak? At ang nakakalokong bagay ay maaari kang mabuhay bilang alipin sa isang bahay kung saan anak ka na pala.

Nangyayari ito kapag ang relihiyon ay naging sistema ng pagsukat. Kapag ang panalangin ay nagiging pagsusulit. Kapag iniisip mo na ang tanong ng Diyos sa iyo tuwing umaga ay "ano ang naabot mo?" Sabi ni Pablo, hindi iyon pananampalataya, iyon ay pag-uurong. Hindi ka tinatanggap dahil sa iyong record. Tinatanggap ka dahil ipinadala ng Diyos ang kaniyang Anak, at ngayon may Espiritu sa iyong puso na sumisigaw ng Abba.

Pansinin din ang pagbabaligtad sa talata 9. Nagsimula si Pablo sa "kilala na ninyo ang Diyos," pero agad niyang itinama: "o higit na mabuting sabihin, ngayon na kilala na kayo ng Diyos." Hindi mo hinawakan ang Diyos. Hinawakan ka niya. Iyon ang pinakamatatag na pundasyon na mayroon ka sa mga araw na parang manipis ang iyong pananampalataya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang kabanata ay puno ng malalayong hibla na pinagtagpo sa isang puntos. Si Abraham na binigyan ng pangako. Si Isaac na ipinanganak nang imposible na. Ang Sinai na may kautusan. Ang mga propeta na umawit sa baog na babae. At pagkatapos, sa takdang panahon, ang Anak.

Wala nang ibang paraan para maging anak ng Diyos maliban sa daan na kaniyang ginawa. Pumasok siya sa ilalim ng kautusan para hindi na tayo mabuhay sa ilalim nito bilang mga takot na alipin. Ang buong kasaysayan ng pangako ay bumagsak sa isang salita na maaari mong sabihin ngayon: Ama.

Para sa Iyo

Tanungin mo ang sarili mo kung anong sistema ang pinaninirahan mo. Marka. Timbang. Followers. Ang tahimik na listahan ng mga bagay na kailangan mong tuparin bago mo isipin na okay ka. Sinasabi ni Pablo na ang mga ito ay "mahina at walang silbi." Hindi sila makakapagbigay ng identity. Kaya nilang magbigay ng presyon.

May isa pang bahagi sa kabanata na hindi komportable. Sabi ni Pablo, "naging kaaway na ba ninyo ako dahil sinasabi ko ang katotohanan sa inyo?" Kilalanin mo ang mga tao sa buhay mo na nagsasabi ng totoo kahit hindi ito nakakatuwa. Huwag mo silang layuan. Sila ang mas mahalaga kaysa sa mga nagpapa-ganda sa iyo para masundan ka.

At kung ngayon ay nasa panahon ka kung saan tuyo ang pananampalataya mo, tandaan ang talata 19: si Cristo ay bubuo sa loob mo, at may sakit iyon, parang panganganak. Ang paglago ay hindi laging maganda ang pakiramdam. Hindi ibig sabihin na hindi ito totoo.

Pag-usapan Natin

Sa anong paraan mas nakikilala mo ang sarili mo bilang alipin kaysa anak, at saan galing ang panuntunan na sinusukat mo sa sarili?

Kilala mo ba ang isang tao na nagsabi ng katotohanan sa iyo na ayaw mong pakinggan? Ano ang ginawa mo sa kaniya, at ano ang gusto mong gawin ngayon?

Sama-samang Panalangin

Ama, hindi ako naghanap sa iyo, ikaw ang unang nakakilala sa akin. Salamat na ipinadala mo ang iyong Anak, at hindi ka nag-antay na maging maayos ako. Alisin mo sa akin ang panuntunan na hindi galing sa iyo. Bigyan mo ako ng tapang na tanggapin ang katotohanan, at ng loob na tawagin kang Ama kahit sa mga araw na tuyo ang aking dasal. Amen.