Daniel 10

Ang Paliwanag

Si Daniel ay matanda na sa panahong ito, malamang mga walumpung taóng gulang, at nasa Persia pa rin siya kahit na ang ibang mga Judio ay nakauwi na sa Jerusalem. May dumating sa kaniyang isang mensahe tungkol sa isang malaking digmaan, at tatlong linggo siyang nagdalamhati, hindi kumain ng masarap na pagkain, hindi uminom ng alak, hindi nagpahid ng langis sa sarili. Ito ay tanda ng matinding pagluluksa at pananalangin, hindi lang simpleng pag-aayuno.

Habang nasa tabi siya ng ilog Tigris, may nakita siyang isang nilalang na hindi niya malilimutan. Isang lalaking nakadamit ng lino, may sinturon na purong ginto, ang katawan niya ay kumikinang tulad ng mamahaling bato, ang mukha niya ay parang kidlat, ang mga mata niya ay parang apoy, ang boses niya ay parang ingay ng libu-libong tao nang sabay-sabay magsalita. Ang mga kasama ni Daniel ay hindi nakakita ng pangitain, pero nakaramdam sila ng matinding takot at tumakbo silang magtago. Si Daniel ang nag-iisang nakasaksi, at ang epekto nito sa kaniya ay hindi biro. Nawalan siya ng lakas, nabago ang kaniyang anyo, at nahimbing siya nang mahimbing sa pagkakatulog na nakasubsob ang mukha sa lupa.

Hinawakan siya ng isang kamay, at ang anghel na nagsalita sa kaniya ay tinawag siyang "lalaking lubos na iniibig." Sinabi sa kaniya na huwag matakot, dahil mula pa noong unang araw na nagpakumbaba siya sa harap ng Diyos, narinig na ang kaniyang mga salita. Ngunit may isang kakaibang paliwanag kung bakit tatlong linggo bago siya dumating: may hinarang siyang "prinsipe ng kaharian ng Persia," at kailangan pang tulungan siya ni Miguel, isa sa pinakapunong prinsipe, bago siya nakarating kay Daniel.

Nahulog muli si Daniel, walang lakas, hanggang may humipo sa kaniyang mga labi at pinalakas siya. Sinabi sa kaniya na ang anghel ay babalik pa para labanan ang prinsipe ng Persia, at pagkatapos niyon, darating naman ang prinsipe ng Grecia. Pero bago siya umalis, sinabi niya kay Daniel ang nakasulat sa Aklat ng Katotohanan, at binanggit na walang ibang tumutulong sa kaniya laban dito kundi si Miguel lamang.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay nagbubukas ng isang bintana patungo sa isang katotohanang hindi natin karaniwang nakikita: may digmaan na nangyayari sa espirituwal na daigdig, sa likod ng mga pangyayari sa kasaysayan ng mundo. Kapag nananalangin si Daniel, hindi agad-agad dumarating ang sagot dahil may labanan sa espirituwal na mundo. Hindi ito nangangahulugang mahina ang Diyos o huli siya. Ipinapakita nito na ang panalangin ay hindi lang simpleng pakikipag-usap sa kawalan, kundi bahagi ng isang tunay na away sa pagitan ng kabutihan at kasamaan, sa pagitan ng mga layunin ng Diyos at ng mga puwersang sumasalungat dito.

Mahalaga rin ang tugon ng katawan ni Daniel. Hindi siya basta-basta natuwa nang makita ang kalangitan. Natakot siya, nanghina, nahimatay halos. Ganito talaga ang reaksiyon kapag nakaharap ang isang tao sa totoong kabanalan. Hindi ito dapat gawing pampalamig lang na karanasan. Ang Diyos ay hindi palakaibigan sa paraang basta-basta, dahil siya ay dakila, at kapag siya mismo o ang kaniyang mga mensahero ay dumating, kahit ang pinakamatapat na lingkod niya ay napapaluhod.

Ang Kaugnay na Kuwento

Ang digmaang ito sa likod ng tabing ay hindi bago sa kasaysayan ng kaligtasan. Mula sa Genesis, may paghihiwalay na sa pagitan ng binhi ng ahas at binhi ng babae, isang away na tatagal hanggang sa huli. Ang "mga huling araw" na binanggit sa pangitain ay tumutungo sa parehong direksiyon na tinutukoy ng buong Biblia: patungo kay Cristo, at sa huling tagumpay niya.

Si Jesus mismo, nang ipanganak, ay hindi lamang naipanganak sa isang pamilya, kundi sa gitna ng isang kaharian na kinamumuhian ng mga puwersang gustong sirain ang plano ng Diyos. Hindi nakakatawa ang digmaan laban sa kaniya mula sa simula pa lang. Ngunit sa krus, nagwagi na siya. Ang lahat ng "prinsipe" na sumasalungat, lahat ng kapangyarihan, ay sa huli ay patutunguhan ng kanilang pagkatalo. Si Miguel na tumulong kay Daniel ay bahagi lamang ng isang mas malaking katotohanan: kasama natin ang Diyos sa labanan, at hindi tayo nag-iisa sa espirituwal na digmaan na kinakaharap natin araw-araw.

Para Sa Iyo

May mga araw na parang walang sumasagot kapag nananalangin ka. Baka iniisip mong walang pakialam ang Diyos, o baka nagkamali ka lang nang buong-buo. Ang Daniel 10 ay nagsasabi ng ibang bagay: minsan, ang katahimikan ay hindi pagtanggi, kundi digmaan na nangyayari sa isang mundong hindi mo nakikita. Hindi ibig sabihin nito na walang bisa ang panalangin mo, kundi na ang panalangin mo ay mas malalim ang epekto kaysa inisip mo.

Isa pa, huwag mong isipin na ang pananampalataya ay dapat palaging komportable. Si Daniel, na isa sa pinakamatibay na tao sa Biblia, ay natumba sa lupa dahil sa harapan niya ang kabanalan. Kung minsan, ang tunay na pagkikita sa Diyos ay hindi magiging magaan sa pakiramdam. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong maging masaya tuwing nananalangin. Puwedeng magtaka, matakot, kahit mawalan ng lakas. Ang mahalaga ay manatili kang nakatuon, katulad ni Daniel, hanggang sa may dumating na humawak sa iyo at magsabing huwag kang matakot.

Pag-usapan Natin Ito

Naranasan mo na ba ang pakiramdam na walang sumasagot sa panalangin mo nang matagal? Paano mo haharapin ang katahimikang iyon kung isasaalang-alang mo ang Daniel 10?

Paano nagbabago ang iyong tingin sa "espirituwal na digmaan" kapag iniisip mong hindi lang ito simbolismo, kundi isang bagay na totoong nangyayari sa likod ng mga pangyayari sa buhay mo?

Manalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil hindi kami nag-iisa sa anumang labanan, kahit yaong hindi namin nakikita. Turuan mo kaming magtiyaga sa panalangin kahit tahimik ang langit, at bigyan mo kami ng lakas na hinahanap ni Daniel noon, ang lakas na nagmumula lamang sa iyo. Amen.