Daniel 10

Ang Teksto

Sa ikatlong taon ni Ciro, tatlong linggong nagluluksa at nag-aayuno si Daniel sa tabi ng Ilog Tigris. Nakita niya ang isang lalaking nakadamit ng lino, nagniningning na parang topaz at kidlat, at bumagsak siya na parang patay. Isang anghel ang dumampi sa kaniya, nagpalakas, at nagsabi na dalawampu't isang araw siyang hinarang ng "prinsipe ng Persia" hanggang tumulong si Miguel, at ngayon ay naparito upang ipaliwanag kung ano ang mangyayari sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

Ang Konteksto

Nasa ikatlong taon na ni Ciro si Daniel, na ibig sabihin mga 536 BC. Bumalik na ang unang alon ng mga Judio sa Jerusalem, gaya ng utos ni Ciro dalawang taon bago nito. Pero si Daniel, matanda na, malamang mahigit walumpung taong gulang, ay nanatili sa Babilonya. Ang Ilog Tigris ay hindi lugar na romantiko; ito ang buhay-dugo ng imperyo, punong-puno ng barko, sundalo, mangangalakal. Doon nakatayo si Daniel, payat sa ayuno, sa gilid ng isang ilog na dumadaloy sa gitna ng kapangyarihang dayuhan. Habang nagdiriwang na sana ang bayan sa pagbabalik, siya ay nagluluksa. May balitang mahirap ang nangyayari sa Jerusalem, nahihinto ang pagtatayo ng templo dahil sa pagsalungat ng mga karatig-bansa. Kaya ang tatlong linggong pagluluksa ay hindi personal na depresyon; ito ay pananalangin ng lingkod na hindi tumitigil kahit alam niyang hindi na siya makakauwi.

Ang Puso

Ang teksto ay biglang bumukas: may digmaan sa likod ng digmaan. Ang mga bansa sa mundo, ang Persia, ang paparating na Grecia, ay hindi lamang politika ng tao. May "prinsipe ng Persia" na humaharang sa mensahero ng Diyos sa loob ng dalawampu't isang araw. Ito ay nakakagulat na tanawin: hindi agad-agad nakakarating ang sagot sa panalangin, hindi dahil hindi narinig ng Diyos, kundi dahil may tunggalian sa mundo ng mga espiritu. Ngunit pansinin: mula sa unang araw, narinig na ang panalangin ni Daniel (talata 12). Ang pagkaantala ay hindi katahimikan ng Diyos. Iyon ang puso: ang tapat na panalangin ay may bigat sa isang realidad na hindi natin nakikita.

Ang Konteksto ng mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga Judiong nakarinig nito noong panahon ng Griyego, marahil sa panahon ni Antioco IV, na dumumi sa templo. Nakikita nila ang mga kalabang imperyo bilang lubhang malakas, halos hindi matalo. Ang aklat ng Daniel ay parang isang sulat mula sa mataas na tanawan: "Hindi kayo nag-iisa. Ang inaakala ninyong walang lamang, malamig na kapangyarihan ng Persia at Grecia ay may kalabang hindi ninyo nakikita. Si Miguel ang nakatayo sa inyong panig." Para sa isang tao sa ilalim ng pang-aapi, ang katotohanang ito ay hindi pilosopiya kundi hangin sa mga baga. Nabuhay silang muli sa pag-asa na ang kasaysayan ay hindi tinatakbo lamang ng mga hari sa lupa.

Ang Salamin

May bagay dito na sumasagi sa atin: ang pagitan ng dalangin at sagot. Nagdadasal ka para sa asawa mong nawalan ng gana sa Diyos, para sa anak mong nasa maling landas, para sa trabahong hindi mo alam kung tama pa. Tatlong linggo, tatlong buwan, tatlong taon, tila walang kumikilos. Ang tukso ay isipin: baka hindi ako nariringgan. O baka masyado akong maliit. Sinasabi ng talata 12: mula sa unang araw, narinig ka na. Ang katahimikan sa itaas ng lupa ay hindi katahimikan sa langit. May kabahagi ka sa isang mas malaking labanan kaysa alam mo. Ang tanong ay hindi kung nakakarinig ang Diyos, kundi kung mananatili kang nakatayo, nagluluksa, nag-aayuno, gaya ni Daniel, hanggang matapos ang tatlong linggo.

Ang Pangunahing Sanga

Ang paglalarawan sa talata 5 at 6, lalaking nakadamit ng lino, mukhang kidlat, matang parang ningas, tinig na parang ingay ng maraming tao, ay muling lumitaw sa Pahayag 1, kung saan ganito rin ang paglalarawan sa nabuhay na Kristo sa gitna ng mga kandelero. Hindi ito aksidente. Kung ano ang natanaw ni Daniel sa Tigris, iyon din ang natanaw ni Juan sa Patmos: ang Panginoon ng kasaysayan sa tabi ng bayang api. Bukod pa dito, may isang detalye na madaling makaligtaan. Bumagsak si Daniel na parang patay, hindi nakayang tumayo, hanggang may humipo sa kaniya at nagsabi, "Huwag kang matakot." Ito ang hugis ng ebanghelyo: dumadampi ang Diyos sa taong bumagsak, at binibigyan siya ng lakas para tumayo at makinig.

Ang Detalye

Tatlong beses tinawag si Daniel na "lalaking lubos na iniibig" (talata 11, 19). Sa Hebreo, ito ay salitang "hemudot," na may kahulugang minimithi, pinakamamahal, pinakamahalaga. Pansinin kung kailan ito sinabi: sa isang matandang lalaki na nagluluksa, walang lakas, nakabaluktot sa lupa, walang natirang hininga. Hindi siya tinawag na "malakas," "matagumpay," o "matapat na lingkod," bagaman lahat iyon ay totoo. Tinawag siyang minamahal. Ito ang salitang ipinatong ng langit sa taong pinaka-mahina sa buong Aklat ng Daniel. At ganito rin marahil ang naririnig ng Diyos na sinasabi sa kaniyang bayan sa panahon ng pagkabalisa: hindi kung gaano ka epektibo, kundi kung gaano ka minahal.

Pagninilay

Kung mula sa unang araw ay narinig na ng Diyos ang panalangin mo, paano mababago ang paraan ng iyong paghihintay sa mga bagay na tila hindi pa sinasagot?

Sa anong bahagi ng iyong buhay ka nangangailangang marinig, hindi na "magpakabuti ka pa," kundi "lalaking lubos na iniibig, huwag kang matakot"?