Mga taga-Efeso 4

Ang Paliwanag

Si Pablo ay sumusulat mula sa bilangguan. Hindi siya nakatira sa komportableng silid na may oras para magmuni-muni. May kadena sa kaniyang paa, at sa gayong kalagayan pa rin, sinabi niyang "nakikiusap ako sa inyo na lumakad kayo ng karapat-dapat sa pagkatawag sa inyo ng Diyos." Ibig sabihin, ang pagiging Kristiyano ay hindi lamang paniniwala sa isip. Ito ay isang buhay na dapat tumugma sa kung sino ang tumawag sa iyo.

Pagkatapos niyon, inilarawan ni Pablo kung ano ang hitsura ng pagkakaisa ng mga mananampalataya: iisang katawan, iisang Espiritu, iisang pananampalataya, iisang bautismo, iisang Diyos at Ama ng lahat. Hindi ito pagkakaisa na nagmumula sa pagsang-ayon sa lahat ng bagay, kundi pagkakaisa na nakaugat sa kung sino ang Diyos at kung ano ang ginawa niya. Bawat isa ay binigyan ng kaloob ayon sa sukat na ibinigay ni Cristo, mula sa kaniya na bumaba hanggang sa kailaliman at umakyat sa itaas ng lahat. May mga apostol, propeta, ebanghelista, pastor, at guro, hindi para magkaroon ng maraming pinuno, kundi para ihanda ang mga mananampalataya sa paglilingkod, hanggang umabot sila sa ganap na pagkatao na katulad ni Cristo.

Pagkatapos, binago ni Pablo ang tono. Mula sa pagkakaisa, tinutukan niya ang pang-araw-araw na buhay. Sinabi niyang huwag na silang lumakad tulad ng mga Gentil na nawalan ng karamdaman dahil sa katigasan ng puso, na ibinigay ang sarili sa kahalayan nang walang kahihiyan. Ang katotohanan tungkol kay Cristo ay dapat baguhin ang kanilang buong buhay, kaya kailangan nilang "hubarin ang dating pagkatao" at "isuot ang bagong pagkatao."

Mula doon, naging praktikal si Pablo. Huwag magsinungaling, sabihin ang katotohanan. Magalit kung kailangan, ngunit huwag hayaang lumubog ang araw na may dalang galit, dahil iyon ay pagbibigay-pagkakataon sa diyablo. Huwag magnakaw, sa halip magtrabaho para may maibigay sa nangangailangan. Huwag magsalita ng masama, kundi ng mga salitang nagbibigay-pakinabang. At huwag bigyan ng kalungkutan ang Espiritu Santo, dahil sa pamamagitan niya sila ay tinatakan para sa araw ng katubusan. Nagtatapos ang kabanata sa isang malinaw na utos: alisin ang sama ng loob, poot, at insulto, at sa halip, maging mabuti, mahabagin, at magpatawad sa isa't isa, tulad ng pagpapatawad ng Diyos sa kanila sa pamamagitan ni Cristo.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi isang listahan ng mga patakaran na kailangan mong sundin para maging "mabuting Kristiyano." Ito ay paglalarawan kung ano ang nangyayari kapag talagang naniniwala ka na si Cristo ay bumaba at umakyat para sa iyo. Kung totoo iyon, hindi maaaring manatili ang buhay mo sa dati nitong anyo. Ang pagbabago na hinihiling ni Pablo, ang paghubad at pagsuot, ay hindi pagpapanggap na maging mabuti. Ito ay resulta ng totoong pagbabago sa loob, "sa espiritu ng inyong pag-iisip," sabi niya.

Interesante rin na pinagsama ni Pablo ang teolohiya at etika sa iisang hininga. Hindi niya hiniwalay ang "matataas na katotohanan tungkol kay Cristo" mula sa "kung paano ka nagsasalita sa iyong kapatid kapag galit ka." Sa totoong Kristiyanismo, walang hiwalayan iyan. Ang paraan mo ng pakikitungo sa tao, ang iyong galit, ang iyong salita, ay sagot sa tanong kung sino talaga ang Diyos na iyong pinaniniwalaan.

Ang Nag-uugnay na Sinulid

Sa buong kabanata, ang sentro ay hindi ang mga patakaran, kundi si Cristo. Siya ang bumaba sa kailaliman ng mundo at umakyat sa itaas ng kalangitan, upang punuin ang lahat ng bagay. Ang kaniyang pagbaba at pag-akyat ay hindi lamang isang makasaysayang pangyayari, ito ang dahilan kung bakit may kaloob, kung bakit may Iglesia, kung bakit may pag-asang umabot sa pagkakaisa at kaganapan. Ang buong istruktura ng buhay-Kristiyano, mula sa pagkakaisa hanggang sa pagpapatawad, ay umiikot sa isang katotohanan: pinatawad ka ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo. Kaya nga sinabi sa huling talata, "patawarin ang isa't isa, katulad ng pagpapatawad sa inyo ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo." Hindi mo kayang patawarin nang ganito kung hindi mo pa naranasan ang ganitong uri ng pagpapatawad.

Para sa Iyo

Isipin ang mga salitang ginamit ni Pablo: huwag hayaang lumubog ang araw na dala mo ang galit, huwag bigyan ng kalungkutan ang Espiritu Santo, magsalita ng totoo kahit mahirap. Ito ay partikular na mahirap sa panahon ngayon, kung saan mas madali kang magsalita nang walang-ingat sa likod ng screen, kung saan ang galit ay maaaring tumagal nang ilang araw sa chat group dahil wala kang kausap nang mukhaan. Si Pablo ay hindi nagsasalita tungkol sa pagiging perpekto. Nagsasalita siya tungkol sa pagiging tapat: tapat sa salita, tapat sa damdamin, tapat sa pakikitungo sa kapwa. Marahil ang pinaka-matapang na bagay na magagawa mo ngayon ay tingnan ang isang relasyon kung saan may sama ng loob pa, at tanungin ang sarili mo kung hinahayaan mo pa ring lumubog ang araw dala iyon.

Pag-usapan Ito

May kaugnayan ka ba ngayon kung saan may galit o sama ng loob na hindi mo pa inililinis? Ano ang pumipigil sa iyo?

Sa talata 29, sinabi ni Pablo na dapat lamang mga salitang nagbibigay-pakinabang ang lalabas sa iyong bibig. Paano mo ito isasapraktika sa iyong paraan ng pakikipag-usap online?

Nananalangin Tayo

Panginoon, salamat dahil bumaba ka hanggang sa kailaliman para marating mo ako, at umakyat ka para punuin ang lahat ng bagay. Tulungan mo akong mamuhay nang karapat-dapat sa pagkatawag mo sa akin. Kapag galit ako, turuan mong huwag akong magkasala. Kapag may dapat kong patawarin, ipaalala mo sa akin kung paano mo ako pinatawad. Baguhin mo ang aking isip at puso, upang hindi na ako mabuhay sa lumang paraan, kundi sa bagong buhay na kaloob mo. Amen.