Mga Taga-Filipos 1

Ang Paliwanag

Si Pablo ay nasa bilangguan. Hindi ito parang isang silid-aralin na may mga bakal na rehas at maayos na kama. Ito ay pagkakakulong ng isang tao na inakusahan ng krimen na hindi niya ginawa, dahil lamang sa ipinangaral niya si Cristo. At sa gitna ng lahat ng iyon, sumulat siya sa mga taga-Filipos, mga tao na mahal niya, na tinawag niyang "mga nailaan kay Cristo Jesus."

Sa unang bahagi ng sulat, hindi reklamo ang tono ni Pablo. Nagpapasalamat siya. Ipinapanalangin niya sila nang may kagalakan, dahil nakikiisa sila sa ebanghelyo mula sa unang araw. Sinasabi niya na nagtitiwala siya na ang nagsimula ng mabuting gawain sa kanila ay ipagpapatuloy itong tapusin, hanggang sa araw ni Jesu-Cristo. Ibig sabihin, hindi bitin ang ginagawa ng Diyos sa buhay ng tao. Hindi siya nagsisimula ng isang bagay para lang iwanan ito sa kalahati.

Pagkatapos, ipinapaliwanag ni Pablo ang mga nangyari sa kanya. Ang kanyang pagkabilanggo, sa kabila ng kalungkutan nito, ay hindi nasayang. Nalaman ng mga bantay sa palasyo ang tungkol sa ebanghelyo dahil sa kanya. At mas naging matapang pa ang mga kapatid sa Panginoon na ipahayag ang salita nang walang takot. Kahit iyong ilan na nangangaral kay Cristo dahil sa inggit at alitan, hindi sila nakapigil sa kalooban ng Diyos. Sinabi ni Pablo, "Sa alinmang paraan maging sa pagkukunwari o sa katotohanan, naihahayag si Cristo, at dahil dito nagagalak ako."

Pagkatapos, may isang bahagi na mabigat at tapat. Sinasabi ni Pablo na naguguluhan siya sa dalawang pagpipilian: gusto niyang mamatay at makasama si Cristo, dahil iyon, sabi niya, ang pinakamabuti. Pero mas kinakailangan pa niyang manatili sa laman, dahil sa kapakanan ng mga taga-Filipos. Hindi ito palabas ng kabayanihan. Ito ay isang tao na tapat sa harap ng kamatayan, na hindi nagpapanggap na madali ang lahat.

Sa dulo ng kabanata, hinihimok niya sila na mamuhay nang karapat-dapat sa ebanghelyo, na tumayong matibay sa iisang espiritu, at huwag matakot sa kanilang mga kaaway. Sinabi niya na kaloob ito ng Diyos, hindi lamang ang maniwala kay Cristo, kundi maging ang magdusa alang-alang sa kanya.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang buong kabanatang ito ay tungkol sa isang tanong na tiyak na tinatanong mo rin: paano manatiling matatag kung ang buhay ay mahirap, at kung ang paniniwala mo ay nagdudulot ng gastos?

Si Pablo ay hindi nagpapanggap na okay lang siya dahil "positibo" siyang tao. Hindi ganoon ang Kristiyanismo. Aminado siya na naguguluhan siya, na mahirap ang piliin sa pagitan ng buhay at kamatayan. Pero sa kabila niyan, may isang bagay na hindi natitinag sa kanya: ang katiyakan na ang Diyos ay hindi umaalis sa gitna ng gawain. Ang mga bagay na nangyari sa kanya, kahit masakit, ay ginamit ng Diyos para sa mas malaking layunin.

Ito ang malaking punto: hindi kailangang perpekto ang sitwasyon mo para may silbi ang buhay mo. Kahit sa kalungkutan, kahit sa gitna ng mga taong may masamang motibo, gumagalaw ang Diyos. Hindi ito nangangahulugan na okay lang ang kasamaan. Malinaw na sinabi ni Pablo na may mga taong nangangaral dahil sa inggit at makasariling dahilan. Pero ang kalungkutan at kasamaan na iyon ay hindi nagiging huling salita. Ang huling salita ay ang paglaganap ng ebanghelyo.

Ang Kabuuang Kuwento

Ang lahat ng ito ay nakasentro kay Cristo. Sinabi ni Pablo, "Para sa akin, ang mabuhay ay kay Cristo at ang mamatay ay kapakinabangan." Iyan ay hindi isang tao na naghahanap lang ng kaginhawahan sa relihiyon. Iyan ay isang tao na natagpuan ang kanyang buong pagkatao sa isang Persona.

Sa buong Biblia, ang pangako ng Diyos ay hindi na ililigtas niya tayo sa lahat ng kahirapan sa mundo. Ang pangako ay hindi niya tayo iiwan sa gitna nito. Ang "mabuting gawain" na sinimulan ng Diyos sa mga taga-Filipos, at sa iyo, ay tinapos na sa krus. Doon nagpakita ang Diyos na siya mismo ang unang nagdusa, bago pa man niya hilingin sa atin na magdusa alang-alang sa kanya. Ang pagdurusa ni Pablo ay isang salamin, kahit maliit, ng pagdurusa ni Cristo na naging daan ng buhay para sa iba.

Para sa Iyo

Malamang wala ka sa bilangguan, pero alam mo ang pakiramdam ng pagkakaipit. Ang presyur na maging perpekto, ang pagdududa kung ang buhay mo may halaga, ang pakiramdam na wala kang boses sa gitna ng mga tao na parang mas malakas kaysa sa iyo. Sinasabi ni Pablo na hindi mo kailangang lampasan ang lahat ng iyon bago ka magsimulang magtiwala sa Diyos. Kaya mong sabay-sabay na maguluhan at magtiwala.

Ang tanong na kailangan mong itanong sa sarili mo ay hindi "paano ko iiwasan ang lahat ng kahirapan," kundi "kanino ba talaga akin ang buhay ko." Kung ang sagot ay kay Cristo, kung ganon pati ang mga bagay na hindi mo pinili, pati ang mga taong may hindi tapat na motibo sa paligid mo, hindi kayang tanggalin ang layunin ng Diyos sa iyo.

Pag-usapan Ito

Sa iyong palagay, bakit kaya nagalak si Pablo kahit may mga taong nangaral tungkol kay Cristo dahil sa inggit lang? Naranasan mo na bang may mabuting nagmula sa isang bagay na hindi maganda ang pinagmulan?

Kung kailangan mong sabihin nang tapat, tulad ni Pablo, kung "kay Cristo" o "kay sarili" ang iyong buhay, aling sagot ang mas totoo ngayon?

Manalangin Tayo

Panginoon, hindi madali ang buhay na kadalasan hindi ko pinili. Salamat na hindi mo hinihintay na maging perpekto ako bago ka gumalaw sa akin. Turuan mo akong magtiwala kahit sa gitna ng pagkalito, at tulungan mo akong makita na ikaw ay gumagawa, kahit hindi ko agad nakikita. Ikaw ang nagsimula sa akin, tapusin mo. Amen.