EZRA 4

Ang Paliwanag

Ezra 4 ay tungkol sa oposisyon. Ang mga Judiong bumalik mula sa pagkakatapon sa Babilonia ay nagsisimulang itayo ang templo ni Yahweh sa Jerusalem. Pero hindi lahat natutuwa. Lumapit sa kanila ang mga taong tumatawag sa kanilang sarili na "kapwa sumasamba sa inyong Diyos", mula pa noong panahon ni Esar-haddon. Mukhang mabuting alok: sumali kami, tumulong kami magtayo. Pero tumanggi si Zerubabel at Josue nang tuwiran. Sinabi nilang sila lang, ang mga taga-Judea, ang magtatayo ng tahanan ng Diyos, ayon sa utos ni Ciro.

Pagkatanggi, nagbago ang tono. Mula sa mapanuksong alok, naging bukas na oposisyon. Pinahina nila ang mga kamay ng mga taga-Judea, tinakot sila, sinuhulan pa nila ang mga tagapayo. Ito ay tumagal ng matagal, sa buong panahon ni Ciro hanggang sa paghahari ni Dario.

Pagkatapos, ang teksto ay lumundag pasulong sa panahon, sa paghahari ni Assuero at Artaxerxes, para ipakita na ang oposisyong ito ay hindi lang isang insidente kundi patern. Sinulat ni Rehum at Simsai, kasama ang kanilang mga kasamahan, ang isang liham kay Haring Artaxerxes. Sa liham, inakusahan nila ang mga Judio ng paghihimagsik: kung matapos ang pagtatayo ng lungsod at pader, sabi nila, hindi na magbabayad ng buwis ang mga Judio at pipinsalain nila ang hari. Ginamit nila ang kasaysayan bilang armas, sinabing ang Jerusalem ay dating sentro ng paghihimagsik.

Naniwala si Artaxerxes. Nag-utos siya ng pagsisiyasat, at sa kanyang tugon, pinahinto niya ang gawain. Ang mga kalaban, kapag nabasa ang utos, ay dali-daling pumunta sa Jerusalem at sapilitang pinahinto ang mga Judio. Ang paggawa sa tahanan ng Diyos ay nahinto, hanggang sa ikalawang taon ng paghahari ni Dario.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ito ang totoong mukha ng paglaban laban sa gawain ng Diyos: hindi laging dramatiko, hindi laging sa pamamagitan ng tuwirang pananakot. Kadalasan, nagsisimula ito bilang isang mukhang mabuting alok. "Sumali kami sa inyo." Kung sinang-ayunan nila iyon, maaaring naging kompromiso ang templo, hinaluan ng ibang pananampalataya. Kaya ang pagtanggi nina Zerubabel at Josue ay hindi katigasan ng ulo, ito ay kalinisan ng puri. Alam nila kung sino ang dapat magtayo ng tahanan ng Diyos, at para kanino.

Pero pagkatapos ng tuwirang pagtanggi, dumating ang mas malubhang paglaban: legal na oposisyon, pulitika, liham sa hari. Ito ay nagpapakita na ang paglaban sa gawain ng Diyos ay hindi lamang panlabas na dahas, ito ay maaaring dumaan sa sistema, sa burukrasya, sa mga taong may kapangyarihan. At kung minsan, tila nagtagumpay ang paglaban. Ang templo ay natigil, hindi lang ng ilang araw, kundi ng mga taon. Walang instant na kabayaran dito. Wala ring mensahe na "at pagkatapos, biglang naayos ang lahat." Sa katunayan, ang kabanata ay nagtatapos sa paghinto, hindi sa tagumpay.

Ang Kabuuang Kuwento

Ang templo na sinusubukan nilang itayo ay hindi lang isang gusali. Ito ang lugar kung saan naninirahan ang presensya ng Diyos sa gitna ng kaniyang bayan, ang sentro ng pagsamba at pag-aalay. Kaya ang pagharang sa pagtatayo nito ay higit pa sa isang pulitikal na hamon, ito ay pagsalungat sa balak ng Diyos na manirahan sa piling ng kaniyang bayan.

Ang kuwentong ito ay nagturo sa atin ng isang bagay na paulit-ulit sa Bibliya: ang mga plano ng Diyos ay hindi natatapos sa unang balakid. Ang templo ay natigil sa Ezra 4, pero hindi ito ang wakas ng kwento, sa mga susunod na kabanata, itinuloy ang pagtatayo. At mas malalim pa, ang templong bato ay isang anino lamang ng mas dakilang templo na darating: si Jesus mismo, na tinawag ang kaniyang katawan na "templo," na siyang tunay na lugar kung saan nakikilala ang Diyos ng tao. Sa kaniya, hindi na kailangan pa ng bato at pundasyon para makaharap ang Diyos. At tulad ng templo sa Jerusalem, si Jesus mismo ay hinarap ng oposisyon, hindi mapanuksong alok lamang, kundi paratang, kasinungalingan, at kapangyarihan ng estado laban sa kaniya. At tulad ng templo, ang kaniyang gawain ay tila natigil, patay sa isang libingan sa loob ng tatlong araw. Pero ang paghinto ay hindi ang wakas.

Para sa Iyo

Marahil hindi mo kailanman haharapin ang isang liham sa isang emperador, pero maranasan mo ang parehong dinamika. May mga oras na ang paglaban sa iyong pananampalataya ay dumarating bilang mapanuksong alok: "sumali ka lang, walang problema kung haluan mo ang iyong paniniwala ng ibang bagay, mas madali iyon." At may mga oras naman na ang paglaban ay dumarating bilang tunay na presyon, panlilibak, pagkawala ng pagkakataon, kahit pagbabago ng batas o kultura na tila lumalaban sa iyong paniniwala. Ang tanong ay hindi kung mararanasan mo ito, kundi kung ano ang gagawin mo kapag dumating ito.

Ang halimbawa nina Zerubabel at Josue ay hindi tungkol sa pagiging matigas sa lahat ng bagay, kundi tungkol sa paglilinaw kung ano talaga ang mahalaga. Alam nila kung ano ang kanilang tinatayo at para kanino. Ganito rin dapat ang iyong pundasyon: alam mo ba kung ano ang tunay mong pinaninindigan, bago dumating ang presyon? Kung hindi, ang mabuting oportunidad ang unang mangwawasak sa iyo, hindi ang malinaw na paglaban.

Pag-usapan Natin

Sa iyong buhay, mas madalas bang dumarating ang paglaban sa iyong pananampalataya bilang mapanuksong "kompromiso" o bilang tuwirang panlilibak? Ano ang mas mahirap harapin?

Kung nabasa mong natigil ang gawain ng Diyos sa loob ng mga taon, ano ang sinasabi nito sa iyo tungkol sa paghihintay at pagtitiwala kapag tila hindi kumikilos ang Diyos sa iyong buhay?

Manalangin Tayo

Panginoon, marami kaming harap na oposisyon, mapanuksong alok at tuwirang presyon, at kung minsan tila natitigil ang gawain mo sa aming buhay. Turuan mo kaming makilala kung ano talaga ang mahalaga, at bigyan mo kami ng lakas na magtiis kahit tumagal ang paghihintay. Salamat na ang huling salita ay hindi sa mga kumakalaban, kundi sa iyo. Amen.