Habakuk 2

Ang Pagpapaliwanag

Sa unang bahagi ng kabanatang ito, nakikita natin si Habakkuk sa isang tao na hindi na alam kung ano pang gagawin. Umakyat siya sa toreng bantayan, parang gustong sabihin, "Hindi ako aalis dito hangga't hindi sumasagot ang Diyos." Tapos na ang pagrereklamo, panahon na para makinig. At sumagot nga ang Diyos, pero hindi ang sagot na baka inaasahan niya.

Sinabi ng Diyos na isulat niya ang pangitain nang malinaw, sa tapyas ng bato, para agad mabasa ng sinumang dadaan. Bakit? Kasi may takdang panahon ang pangitaing ito. Maaantala ito, pero tiyak na darating. May isang linya rito na naging sentro ng buong teolohiya ng Bibliya, na babanggitin ni Pablo mismo sa kalaunan: "Ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya." Hindi sa kaniyang tagumpay, hindi sa kaniyang lakas, kundi sa pananalig niya sa Diyos na tapat sa Kaniyang salita kahit matagal ang paghihintay.

Pagkatapos, biglang lumipat ang tono. Sinimulan ng Diyos na ilarawan ang taong kabaligtaran ng matuwid: ang hambog, ang taong parang walang kabusugan, gaya ng libingan na kailanman ay hindi mapupuno. At sumunod ang limang "aba" o babala, parang mga kanta ng panunuya na ihahagis ng mga bansa laban sa kaniya. Aba sa nag-iimbak ng yaman sa pamamagitan ng pandaraya. Aba sa nagtatayo ng bahay o bayan sa pamamagitan ng dugo at karahasan. Aba sa nagpapalasing sa kapwa para lantarang mahiya ito. Aba sa sumasamba sa mga diyus-diyusang gawa lamang ng sariling kamay, mga bagay na walang hininga.

At sa dulo, isang bagay na kabaligtaran ng lahat ng ingay at kayabangan: "Si Yahweh ay nasa loob ng kaniyang banal na templo. Manahimik ka sa harapan niya, lahat ng lupain."

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang Habakkuk 2 ay tungkol sa dalawang paraan ng pamumuhay. Sa isang banda, ang taong nagtitiwala sa sarili niyang kapangyarihan, yaman, o kontrol, taong parang laging gutom, walang katuparan, kahit anong meron siya. Sa kabilang banda, ang matuwid, taong hindi kumakapit sa mga bagay na maaaring bumagsak, kundi sa pananampalataya sa Diyos na totoo ang salita.

Ito ay hindi lang matandang kasaysayan tungkol sa Babilonya. Ang bawat henerasyon may sariling bersyon ng "hambog na taong hindi kailanman nasisiyahan." Baka ito ay ang sistemang gumagamit ng iba para sa sariling interes, o ang kulturang nagsasabing sapat ka lang kung mayroon ka, kung sikat ka, kung kontrolado mo ang lahat. Ang Diyos, sa pamamagitan ni Habakkuk, ay hindi nananahimik sa harap nito. Sinasabi Niya nang malinaw: darating ang katapusan ng kayabangang ito. Hindi ito magtatagal.

Pero mahalaga rin ang unang bahagi: ang paghihintay. Sinabi ng Diyos, "kahit ito ay maaantala, hintayin mo ito." Ibig sabihin, may pagkakataong tila tumatagal ang katahimikan, tila hindi gumagalaw ang Diyos, pero ang pananampalataya ay hindi paghihintay ng walang laman kundi pagtitiwala na may direksiyon ang lahat, kahit hindi mo pa ito nakikita.

Ang Pangkalahatang Kuwento

Ang salitang "ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya" ay hindi lang isang magandang linya na natagpuan sa gitna ng Lumang Tipan. Ito ang ginamit ni Pablo sa Roma bilang pundasyon ng kaniyang argumento tungkol sa ebanghelyo: hindi tayo naliligtas dahil sa sariling kabutihan o gawa, kundi sa pananampalataya kay Cristo. Ibig sabihin, ang linyang ito na sinulat ni Habakkuk sa tuktok ng isang toreng bantayan, sa gitna ng kaguluhan at kawalan ng katarungan, ay naghahanda pala ng landas patungo sa ebanghelyo mismo.

Ang mga "aba" laban sa taong nagpapayaman sa pandaraya, sa dugo, sa pang-aabuso, ay hindi nagsasabing walang pag-asa. Sila ay nagsasabing may Diyos na hindi bulag sa kasamaan, at may araw na darating na ang bawat bagay ay lilinawin. At ang katahimikan na hinihingi sa lahat ng lupain sa huling bahagi, "manahimik ka sa harapan niya," ay hindi kabastusan kundi paggalang. Ang Diyos na nasa Kaniyang banal na templo ay ang parehong Diyos na sa bandang huli ay hindi nanatili sa templo lamang, kundi nagpakita sa katawan, si Jesu-Cristo, at doon sa krus ipinakita ang katapusan ng lahat ng kayabangan ng tao at ang simula ng bagong buhay para sa sinumang manampalataya.

Para sa Iyo

Marahil hindi ka nagnanakaw ng bansa o nagtatayo ng bayan sa dugo, pero tiyak na alam mo kung ano ang pakiramdam ng hindi kailanman nasisiyahan, ng patuloy na kailangan pa, kailangan pa, kailangan pa. Grado, tanggap, tingin ng iba sa iyo, kontrol sa buhay mo. Ang Habakkuk 2 ay nagtatanong sa iyo: nasaan ang kapiraso mo ng tiwala? Nakasalalay ba ito sa mga bagay na sa huli ay parang libingan, na hindi kailanman mapupuno? O nakasalalay ka sa Diyos na buhay, na nagsasalita, na may salitang tapat kahit tila umaantala?

May mga panahon sa buhay mo na parang tumatayo ka rin sa toreng bantayan, naghihintay ng sagot na hindi dumarating. Ang tanong ay hindi kung kailan darating ang sagot. Ang tanong ay ito: habang naghihintay, saan ka nakatayo?

Pag-usapan Ito

Ano ang "hambog na taong hindi kailanman nasisiyahan" sa iyong sariling buhay ngayon, ang bagay o taong hinahangad mo nang walang katapusan?

May isang bagay ba na matagal mo nang hinihintay mula sa Diyos? Ano ang ibig sabihin para sa iyo na "hintayin mo ito, sapagkat ito ay tiyak na darating"?

Manalangin Tayo

Panginoon, minsan ang paghihintay ay mas mahirap kaysa sa problema mismo. Turuan mo kaming manalig sa Iyo, hindi sa mga bagay na kailanman ay hindi mapupuno. Tulungan mo kaming manahimik sa harap Mo, hindi dahil wala kaming sasabihin, kundi dahil kilala Ka namin bilang Diyos na buhay at tapat. Sa pangalan ni Jesus, amen.