Hagai 1

Ang Paliwanag

Dalawampung taon na ang lumipas mula noong bumalik ang mga Judio sa Jerusalem galing sa pagkabihag sa Babilonia. May pangarap sila noon: itayo muli ang templo ni Yahweh, ang bahay na sinira ng mga Babilonio. Pero sa unang araw ng ikaanim na buwan, taong 520 BC, dumating si propeta Hagai na may isang tanong na tumusok. Sinabi niya sa mga tao ang inaakala nilang dahilan: "Hindi pa ito ang panahon." Parang may listahan sila ng mas importanteng gagawin muna.

Pero ang totoo, hindi trabaho ang problema. Nagpapatayo sila ng magandang mga bahay para sa kanilang sarili, habang ang templo ni Yahweh ay nakatiwangwang pa rin, wasak, tinutubuan ng damo. May oras sila para sa sarili nilang buhay. Wala silang oras para sa Diyos.

Kaya sinabi ng Diyos sa pamamagitan ni Hagai, tignan ninyo ang inyong buhay. Marami ang inihasik, kaunti ang naani. Kumakain sila pero laging kulang. Umiinom pero laging uhaw. Nagsusuot ng damit pero lamig pa rin. Ang kanilang kinita, tulad ng ilalagay sa sisidlang may butas, tumutulo lang palabas. Walang kabusugan, walang katuparan, kahit gaano pa nila subukang punuin ang buhay nila.

Ang sagot ng Diyos ay hindi sermon tungkol sa moralidad lamang. Ito ay diagnosis: hinipan ko ito, sabi niya. Ang init ng lupa, ang tagtuyot sa bundok at parang, sa trigo at bagong alak, ito ay bunga ng kanilang pagpili na ilagay muna ang sarili nilang bahay bago ang bahay ng Diyos. Hindi galit na walang dahilan ang Diyos. Ipinapakita niya lang ang tunay na anyo ng buhay na wala siyang lugar.

Pero may liwanag dito. Nang narinig ni Zerubabel na gobernador, ni Josue na punong pari, at ng mga natitirang tao ang mensahe, hindi sila nagtanggol. Kinatakutan nila ang mukha ni Yahweh, at pumunta sila, at ginawa ang gawain sa bahay ng Diyos. At si Hagai, sa pangalan ng Diyos, ay nagsabi ng tatlong salitang simple pero malaman: "Ako ay kasama ninyo." Pagkatapos noon, pinakilos ng Diyos ang espiritu nila, at nagsimula silang magtrabaho, dalawampu't apat na araw matapos ang unang mensahe.

Ano ang Kahulugan Nito?

Ang Haggai 1 ay hindi tungkol sa pagpapatayo ng gusali lamang. Ito ay tungkol sa order ng prayoridad, kung ano ang una sa buhay mo, at ano lang basta sumusunod. Ang mga taong ito ay hindi mga taong tumalikod sa Diyos. Sumasamba sila, may pananampalataya sila, pero unti-unting itinulak nila ang Diyos sa listahan, tinatawag itong "hindi pa panahon." Kilala mo ba ang pakiramdam? Marami sa atin ang hindi tahasang tumatanggi sa Diyos. Ginugulo lang natin ang oras natin, ang pansin natin, ang enerhiya natin sa ibang bagay, at ang lugar niya sa buhay natin, unti-unting kumikitid, hindi dahil pinalayas natin siya, kundi dahil sinisiksik natin siya.

Ang mahirap na parte dito ay ang koneksyon na ginawa ng Diyos: ang kawalan ng kasiyahan nila, ang laging kakulangan, ang sisidlang butas, ay may kinalaman sa kung paano nila itinrato ang kanilang relasyon sa kanya. Hindi ito simpleng "pag mabuti ka, gagantihan ka." Ito ay mas malalim: kapag ang Diyos ay hindi nasa gitna, kahit ano pa ang meron ka, hindi ka mabubusog. Iyon ay hindi parusa lang, ito ay disenyo. Nilikha tayo para dito, na ang Diyos ang sentro, hindi accessory.

Ang Kabuuang Kuwento

Ang templo sa Jerusalem ay hindi kailanman naging katapusan ng kuwento. Ito ay lugar kung saan naninirahan ang presensya ng Diyos sa gitna ng kaniyang bayan, isang anino ng mas malaking katotohanan. Nang sabihin ni Yahweh, "Ako ay kasama ninyo," hindi lamang ito pahiwatig para maghukay at magbuhat ng kahoy. Ito ay pangako na hindi lubos matatapos sa isang bato o kahoy na gusali.

Sa Bagong Tipan, si Jesus ang naging kaganapan ng pangakong ito. Siya mismo ang tinawag na "Emmanuel," na ang ibig sabihin, "Kasama natin ang Diyos." Hindi na kailangan ng bayan ng Diyos na magtayo ng gusali para makasama ang presensya niya, dahil dumating na siya, nanahan sa gitna natin, tumira sa katawan ng tao. Ang Haggai 1 ay isang maliit na kabanata sa mahabang kuwento kung paano hinahangad ng Diyos na manahan sa gitna ng kaniyang bayan, at kung paano niya tinutupad ang pangako niyang ito hanggang sa punto na hindi na niya kailangan pang manatili sa templo, dahil siya na ang nagpapatira sa Espiritu Santo sa atin.

Para Sa Iyo

Isipin mo ngayon kung ano ang "bahay mo" na binubuo mo habang wasak ang bahay ng Diyos sa buhay mo. Marahil ito ay academics, ang paghahanap ng approval, ang phone mo, ang relasyon mo. Wala namang mali sa mga bagay na ito. Ang problema ay kapag lahat ng lakas, oras, at atensyon mo napupunta rito, at ang Diyos ay nagiging "hindi pa panahon," isang linya sa listahan na palagi mong ipinagpapaliban.

Marahil hindi mo mararamdaman ang tagtuyot sa parang, pero maramdaman mo ang sisidlang butas: ang laging pagod, ang laging kulang, kahit gaano ka pa mag-scroll, mag-achieve, o mag-connect. Ang tanong na ihahagis sa iyo ng Haggai ay hindi, "Ano pang dapat mong gawin?" Ito ay, "Sino ang nasa gitna?" Marahil ito ang sandali para tignan mo ulit, tulad ng tinawag sa mga tao noon, ang iyong mga pamamaraan.

Pag-usapan Natin Ito

Ano ang "sariling bahay" na mas pinipriyoridad mo kaysa sa iyong relasyon sa Diyos, kahit hindi mo intensyon?

Sa anong bahagi ng buhay mo nararamdaman mo ang "sisidlang butas," kung saan kahit gaano ka pa magsikap, parang hindi ka nabubusog?

Manalangin Tayo

Panginoon, kilala mo ang aming mga listahan, at kung gaano madaling itulak ka sa dulo nito. Salamat sa katapatan mong ipakita sa amin ang totoo, kahit mahirap tanggapin. Buksan mo ang aming mga mata sa mga bagay na binubuo namin habang nakalimutan ka. Salamat na hindi mo kailangan ng templong bato para manirahan sa amin, dahil dumating ka na sa pamamagitan ni Jesus. Turuan mo kaming maghangad sa iyo higit sa lahat. Amen.