Hagai 1

The Explanation

Ang kuwentong ito ay nangyari matagal na panahon matapos ang mga Israelita bumalik mula sa Babilonya, kung saan sila dinala bilang mga bihag. Bumalik sila sa Jerusalem, pero ang templo ng Diyos, ang tahanan ni Yahweh, nananatili pa ring guho. Sa ikalawang taon ni haring Dario, nagsalita ang Diyos sa pamamagitan ng propeta Hagai, para kay Zerubabel, ang gobernador, at kay Josue, ang pinakapunong pari.

Ang problema ay simple pero malalim: sinasabi ng mga tao, “Hindi pa ito ang panahon para itayo ang tahanan ni Yahweh.” Marahil abala sila, o naiisip nilang walang pera, o baka takot lang silang magsimula. Kaya tinanong ng Diyos, sa pamamagitan ni Hagai, ang isang mabigat na tanong: paano kayang manirahan sila sa magandang mga tahanan, habang ang bahay ng Diyos ay wasak?

Pagkatapos, sinabi ng Diyos na tignan nila ang kanilang buhay. Nagtanim sila ng marami, pero kaunti ang kanilang naaani. Kumakain sila pero hindi nabubusog. Umiinom sila pero uhaw pa rin. Nagsusuot sila ng damit pero hindi sila naiinitan. At ang kanilang kinita, sabi ng Diyos, ay tulad ng inilagay sa isang lalagyang may butas, tuluyang natutunaw.

Bakit ganito? Sinabi mismo ng Diyos: dahil ipinabaya nila ang kaniyang tahanan, samantalang pinapaganda nila ang kanilang sariling mga tahanan. Kaya ipinadala ng Diyos ang tagtuyot, sa lupa, sa mga bundok, sa mga pananim, sa mga tao at sa mga hayop.

Pero pagkatapos ng mabigat na salitang ito, may nangyari na kahanga-hanga: nakinig ang mga tao. Si Zerubabel, si Josue, at ang lahat ng natirang mga tao, sumunod sa tinig ng Diyos. Kinatakutan nila ang mukha ni Yahweh, hindi sa takot na tumatakbo, kundi sa paggalang na yumuyuko. At sinabi ng Diyos sa kanila, sa pamamagitan ni Hagai: “Ako ay kasama ninyo.” Pagkatapos, kinilos ng Diyos ang espiritu nila, at pumunta sila, at nagsimula ulit magtayo ng templo.

What Does This Mean?

Madaling isipin na ang problema dito ay tungkol sa isang gusali lamang. Pero mas malalim pa ito. Ang templo ay ang lugar kung saan naninirahan ang Diyos kasama ang kaniyang bayan. Kapag pinabayaan ito, hindi lamang nila kinakalimutan ang isang bahay, kinakalimutan nila ang Diyos mismo, at ibinibigay nila ang unang lugar sa ibang bagay, sa kanilang sariling ginhawa.

Kawili-wili na ang Diyos ay hindi galit lang biglaan. Tinuruan niya sila muna, hinayaan silang isipin ang kanilang buhay, ang kanilang kabusugang kulang, ang kanilang kayamanang natutunaw. Gusto niyang makita nila mismo kung saan sila nagsisimula magmali.

The Common Thread

Ang templo sa Jerusalem ay larawan ng isang mas malaking pangako ng Diyos: na siya ay maninirahan kasama ang kaniyang bayan. Pero ang templo na ito ay maguguho ulit balang araw. Nang dumating si Jesus, sinabi niya ang isang mahiwagang bagay tungkol sa kaniyang sarili bilang templo, isang bagong lugar kung saan naninirahan ang Diyos, sa gitna ng tao. At ang salitang ibinigay ni Yahweh dito, “Ako ay kasama ninyo,” ay parang unang tunog ng isang mas malaking pangako, na natupad nang si Jesus ay tinawag na “Emmanuel,” ang Diyos na kasama natin.

For You

Minsan tayo rin nagsasabi, tulad ng mga Israelita, na “hindi pa ito ang panahon” para bigyan ng pansin ang Diyos, dahil abala tayo sa iba pang bagay: paglaro, pag-aaral, pagpapaganda ng sariling buhay. Hindi kailangang templo ang ipagtayo natin ngayon, pero maaari nating itanong: ano ba talaga ang nauuna sa aking araw, ang Diyos, o ang sarili kong ginhawa? Hindi kalabisan ang tanong na ito, kahit pa mahirap sagutin.

Talk About It

Bakit kaya mahirap para sa mga tao noon na unahin ang templo ng Diyos kaysa sa kanilang sariling mga bahay?

May pagkakataon ba sa buhay mo ngayon na sinasabi mong “hindi pa ito ang panahon” para sa Diyos? Ano kaya ang dahilan mo?

Praying Together

Panginoon, madali kaming maabala sa aming sariling mga bagay, at nakakalimutan ka namin. Salamat dahil hindi ka nagsawang magsalita sa amin, at dahil sinabi mo, “Ako ay kasama ninyo.” Tulungan mo kaming unahin ka sa aming buhay, hindi sa takot, kundi sa pag-ibig. Amen.