Hosea 12

The Explanation

Sa kabanatang ito, dinadala tayo ng propetang Hoseas sa isang hukuman. Si Yahweh mismo ang naghahain ng kaso laban sa Efraim, iyon ay, laban sa kahariang Israel sa hilaga, at laban din kay Juda sa timog. Malinaw ang larawan sa unang talata: si Efraim ay "pinapakain sa hangin," sumusunod sa hanging silangan, ang mainit at tuyong hangin ng disyerto na walang dinadala kundi pagkasira. Hinahabol ng Israel ang bagay na hungkag. Nagtitiwala sila sa kasunduang pampulitika, kasama ang Asiria sa isang bahagi at Egipto sa kabila, bilang kaligtasan, imbes na sa Diyos na nagligtas sa kanila noon.

Pagkatapos, ibinalik ni Hoseas ang pansin sa kanilang ninuno, si Jacob. Alalahanin: si Jacob ay humawak na sa sakong ng kambal niyang kapatid habang sila pa sa sinapupunan, larawan ng isang tao na mula pagkabata ay nakikipaglaban, naghahangad, nagsisikap kumuha ng higit. At sa paglaki, patuloy siyang nakipagbuno, sa pagkakataong ito laban sa Diyos mismo, sa pamamagitan ng Anghel na nagpapakita ng Diyos. Nanalo si Jacob, ngunit sa kakaibang paraan: umiyak siya at humingi ng awa. Ang tagumpay niya ay hindi dahil sa kaniyang lakas, kundi dahil nahanap niya ang Diyos sa Bethel, at nakipag-usap sa kaniya roon ang Diyos. Ito ang Diyos na tinatawag ngayon ni Hoseas na "Yahweh, ang Diyos ng mga hukbo."

Mula sa kuwentong ito, iginuhit ni Hoseas ang aplikasyon: "Kaya magbalik-loob ka sa inyong Diyos. Panghawakan ang matapat na kasunduan at katarungan, at patuloy na maghintay sa inyong Diyos." Ngunit sa kasalukuyan, ang Israel ay parang mangangalakal na may mandayang timbangan, nagsisinungaling at nandaraya para kumita. Sila ay nagyayabang: "Talagang naging napaka-yaman ko; wala silang makitang anumang kasamaan sa akin." Bulag sila sa kanilang sariling kasalanan dahil sa kasaganaan.

Sumagot ang Diyos sa pamamagitan ni Hoseas: Ako ang Diyos mo mula pa sa Egipto, at pauwiin kita sa mga tolda, sa payak na buhay, tulad noong kapistahan sa ilang. Nagpadala ako ng mga propeta, mga pangitain, mga talinghaga, ngunit sa Galaad at sa Gilgal, lugar ng paghahandog, naging walang kabuluhan ang kanilang pagsamba; ang kanilang mga altar ay magiging parang tambak na bato na dinaanan lamang ng araro.

Binabalikan din ni Hoseas ang kuwento ni Jacob: tumakas siya patungong Aram, nagtrabaho para magkaroon ng asawa, nangalaga ng kawan. Ganito rin iniligtas ang Israel sa Egipto, sa pamamagitan ng isang propeta, at iningatan sa pamamagitan ng isang propeta. Pero sa huli, labis na ginalit ni Efraim ang Panginoon, kaya iiwan niya ang bayad ng kasalanang dugo sa kanila, at sila ang magbabayad para sa kanilang kahiya-hiyang mga gawa.

What Does This Mean?

Ang mensahe ng kabanatang ito ay hindi lang tungkol sa matandang kasaysayan. Ito ay tungkol sa puso ng tao na gustong magtayo ng sariling seguridad, sa pulitika, sa yaman, sa relihiyon na walang totoong pagsunod sa Diyos. Ang Israel ay sumasamba, nag-aalay, nagdarasal, pero lahat ng ito ay walang kabuluhan dahil wala namang tunay na pagbalik-loob. Ang panganib na nakikita ni Hoseas ay ang pagyabang na "wala akong kasalanan, matagumpay ako, malinis ang aking mga kamay." Iyan ang pagbubulag sa sarili na dulot ng tagumpay, ng kayamanan, ng seguridad. At sa kabilang dako, inilalagay ni Hoseas ang alaala ni Jacob, isang tao na manipulador, mapanlinlang, pero sa huli naging isang tao na umiyak at humingi ng awa sa harap ng Diyos. Doon lang siya tunay na nanalo.

The Common Thread

Si Jacob ay nakipagbuno sa Diyos at nanalo, pero ang tagumpay niya ay sa pagluhod, hindi sa pagwagi gamit ang sariling lakas. Ito ang pattern na makikita natin sa buong Kasulatan: ang Diyos ay hinahanap tayo, hinahawakan tayo, kahit tayo ang unang humawak sa sakong ng iba para umangat. Ang Diyos na nagsalita kay Jacob sa Bethel ay ang Diyos na sa huli ay nagsalita nang ganap sa pamamagitan ng Panginoong Jesus, ang huling Propeta na hindi lang nagdadala ng pangitain at talinghaga, kundi mismong Salita ng Diyos na naging tao. Si Jesus mismo ay tinukso tulad ni Efraim na magtiwala sa kapangyarihan, sa yaman, sa mabilis na daan, ngunit hindi siya sumuko. At sa krus, siya ang tumanggap ng bayad ng kasalanang dugo na dapat sana para sa atin, ang parusang binanggit sa huling talata ng kabanatang ito. Ang kahihiyan na dapat nating dalhin, dinala niya.

For You

Marami sa atin ngayon ang gumagawa ng parehong bagay na ginawa ng Efraim, kaso iba lang ang hitsura. Hinahabol natin ang validation online, ang tatak ng tagumpay, ang perpektong imahe sa social media, habang sinasabi sa sarili, "ayos lang ako, hindi ko kailangan ng malalim na pagbabago." Pero ang kabanatang ito ay tanong sa atin: saan ba talaga ang iyong tinitiwalaan? Sa iyong mga grades, sa iyong mga kaibigan, sa iyong pagsunod sa mga "tamang" tao, o sa Diyos na talagang kilala ang buong buhay mo, kahit ang mga bahagi na gustong itago? Hindi ka inaanyayahan ni Hoseas na magpakabait. Inaanyayahan ka na bumalik, na humarap sa Diyos nang tapat, kahit kailangan mong umiyak at humingi ng awa katulad ni Jacob. Iyan ang tunay na lakas, hindi ang pagtatago ng pagkukulang.

Talk About It

Anong mga "hangin" ang hinahabol mo ngayon na akala mo seguridad pero sa totoo ay walang katiyakan?

May bahagi ba ng buhay mo na gusto mong itago sa Diyos dahil natatakot kang harapin ang totoong kalagayan nito?

Praying Together

Panginoon, alam mo ang puso ko, kahit ang mga bahaging ayaw kong aminin. Tulungan mo akong huminto sa paghabol ng mga bagay na hungkag, at bigyan mo ako ng lakas na humarap sa iyo nang tapat, kahit kailangan kong umiyak. Salamat na hindi mo iniwan si Jacob, at hindi mo iiwan ako. Amen.