Joshua 9

Ang Paliwanag

Pagkatapos ng dalawang malaking tagumpay ng Israel, sa Jerico at sa Ai, nagsanib-puwersa ang mga hari sa buong lupain para labanan sila. Pero may isang grupo na pumili ng ibang estratehiya: ang mga taga-Gabaon. Sa halip na lumaban, nagplano sila ng panlilinlang. Nagsuot sila ng gulanit na damit, nagdala ng tuyo at inaamag na tinapay, gumamit ng lumang sako at punit na sisidlang-balat, para mukhang galing sila sa napakalayong lugar.

Pumunta sila kay Josue at sinabi, "Naglakbay kami mula sa isang napakalayong bansa… gumawa kayo ng isang kasunduan sa amin." Pinaniwalaan sila ng mga lalaki ng Israel dahil tumingin lang sila sa ebidensiyang nasa harap nila: ang tuyong tinapay, ang gulanit na sandalyas, ang mga kuwento tungkol sa Ehipto at sa mga hari ng Amoreo. Pero may isang detalyeng kritikal na nakasulat sa talata 14: "hindi sila sumangguni kay Yahweh para sa patnubay." Nagpadala sila ng desisyon batay lamang sa kanilang paningin at karanasan, hindi sa pagtatanong sa Diyos.

Tatlong araw pagkatapos pirmahan ang kasunduan, nalaman nila ang totoo: ang mga Gabaonita ay hindi galing sa malayo kundi kapitbahay pala nila. Nagagalit ang mga Israelita sa kanilang mga pinuno, pero hindi na maaaring bawiin ang panunumpa. Isang panunumpa sa pangalan ni Yahweh ay hindi basta-basta sinisira, kahit nakuha ito sa pamamagitan ng panlilinlang. Sa halip na patayin sila, ginawa silang alipin, mga tagaputol ng kahoy at tagasalok ng tubig para sa altar ng Diyos. Isang kamalian ang naging permanenteng kasunduan.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Ang kabanatang ito ay hindi tungkol sa isang mabait na pakikipagkaibigan sa mga dayuhan. Ito ay tungkol sa kung ano ang nangyayari kapag tumitigil tayo sa pagtatanong sa Diyos at nagsisimulang umasa lamang sa ating sariling pagsusuri. Ang mga lalaki ng Israel ay hindi mga tanga. Nagtanong sila, sinuri nila ang ebidensiya, tinanong nila kung saan sila nanggaling. Pero lahat ng kanilang pagsusuri ay base sa kung ano ang kanilang nakikita at naririnig, hindi sa kung ano ang sinasabi ng Diyos.

Ito ang tiyak na bagay na pinagbawalan ng Diyos sa Israel bago pa man sila pumasok sa lupain: huwag gumawa ng kasunduan sa mga naninirahan doon. May dahilan ang utos na iyon, at hindi lang basta tungkol sa poot. Pero dito, walang tao na tumigil para magtanong, "Diyos, ano ba talaga ang nangyayari rito?" Ang kuwentong napakahusay, ang ebidensiyang mukhang totoo, ang pagkakataong parang kailangang desisyunan agad, lahat ng ito ay pumigil sa kanila na dumaan sa Diyos muna.

At kahit na nalinlang sila, hindi sinira ng Diyos ang kahihinatnan. Ang panunumpa, kahit ginawa sa ilalim ng kasinungalingan, ay nananatiling panunumpa. Ipinapakita nito kung gaano kabigat ang salita sa harapan ng Diyos. Hindi basta-basta tayo makakalusot sa mga pangako natin kahit sabihin nating, "Nalinlang lang ako."

Ang Kabuuang Kuwento

Sa kabila ng lahat ng kamalian, may bagay na nangyari rito na hindi akala ng sinuman: ang mga Gabaonita, mga taga-ibang bansa, dayuhan, hindi kabilang sa bayan ng Diyos, ay naging bahagi ng buhay ng Israel. Sila ang naglingkod sa altar ni Yahweh. Sa halip na mawasak sila, nabuhay sila sa piling ng mga tao ng Diyos, kahit bilang alipin.

Ito ay isang maagang anino ng isang mas malaking katotohanan: na ang biyaya ng Diyos ay lumalampas sa mga hangganan ng angkan at bansa. Ang mga Gabaonita na nagsinungaling dahil sa takot ay nakuha ang kanilang buhay, hindi dahil karapat-dapat sila, kundi dahil sa isang panata na hindi na masisira. Kalaunan, sa buong kasaysayan ng Biblia, patuloy na gagawin ng Diyos ang hindi inaasahan: dadalhin niya ang mga dayuhan, ang mga itinuring na kaaway, papasok sa kaniyang bayan. Si Jesus mismo, sa kaniyang buhay dito sa lupa, ay patuloy na kumakain kasama ang mga itinuturing na marumi, ang mga hindi karapat-dapat ayon sa lipunan, at binigyan sila ng lugar sa kaniyang piling. Ang kuwento ng mga Gabaonita ay unang patak ng tubig sa isang ilog na patungo sa krus, kung saan ang lahat, Judio man o Hentil, ay maaaring tumanggap ng buhay sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa pagiging karapat-dapat.

Para sa Iyo

Marami sa atin ang gumagawa ng malalaking desisyon sa buhay sa parehong paraan ng mga Israelita: mabilis, batay sa kung ano ang mukhang totoo, batay sa presyon ng oras, nang hindi muna dumadaan sa Diyos. Sino ang iyong kakasamahin, anong relasyon ang iyong papasukin, anong direksyon ang susundan mo pagkatapos ng high school, kung sino ang paniniwalaan mo online. Lahat ng ito ay desisyong madalas gawin agad-agad, dahil kailangan na, dahil kailangang sumagot ngayon din.

Ang kabanatang ito ay hindi nagsasabing kailangan mong maging paranoid sa lahat. Nagsasabi ito na kailangan mong matutong huminto, magtanong, "Diyos, ano sa tingin mo?" bago mo isumpa ang iyong sarili sa isang desisyon na hindi mo na maaaring bawiin. Hindi lahat ng desisyon ay maaayos ulit. Minsan, tulad ng mga Israelita, kailangan mong tanggapin ang bunga ng isang pagpapasyang hindi mo isinangguni sa Diyos, at mamuhay kasama ang kahihinatnan nito nang may karangalan, tulad ng ginawa ni Josue.

Pag-usapan Ito

Anong desisyon sa iyong buhay ang kailangan mong dalhin muna sa Diyos bago ka magmadali?

Mayroon ka bang isang pangako o panata na alam mong mahirap tuparin ngayon, pero alam mong tama pa ring sundin? Ano ang pumipigil sa iyo?

Nananalangin Tayo

Panginoon, madalas kaming nagmamadali sa aming mga pagpapasya, tumitingin lamang sa kung ano ang mukhang tama sa aming mata. Turuan mo kaming huminto, magtanong sa iyo, at pakinggan ang iyong tinig bago kami magpasya. Salamat dahil kahit kami ay nagkakamali, hindi mo kami iniiwan. Tulungan mo kaming maging tapat sa aming mga salita at matapang na harapin ang bunga ng aming mga desisyon. Amen.