Marcos 4

Ang Paliwanag

Nagsimula ang kabanata sa isang tanawin na madaling isipin: ang tabi ng dagat, ang dami ng tao na napilitan si Jesus na sumakay sa bangka para may distansya, at ang burol ng dalampasigan na naging natural na teatro. Doon nagsalita siya, hindi sa mga panuntunan o listahan ng utos, kundi sa mga talinghaga. Mga kuwentong hango sa ordinaryong buhay, na may bitin.

Ang una ay tungkol sa manghahasik. Naghasik siya, at ang binhi ay napunta sa apat na lugar. Sa daan, kung saan agad inubos ng mga ibon. Sa mabatong lupa, kung saan mabilis tumubo pero mabilis ding nalanta dahil walang ugat. Sa tinikan, kung saan sinakal ito ng mga halamang may tinik. At sa matabang lupa, kung saan namunga ito ng tigtatatlumpu, tig-aanimnapu, at tig-iisangdaan. Tapos ang kuwento. Walang paliwanag. Tanging ito: “Sinuman ang may taingang pandinig, makinig!”

Nang mag-isa na sila, nagtanong ang mga alagad. Ang sagot ni Jesus ay kabilang sa mga pinakamahirap na linya sa Marcos. Sinabi niya na sa kanila ay ipinagkaloob ang hiwaga ng kaharian ng Diyos, ngunit sa mga nasa labas, ang lahat ay talinghaga, “nang sa gayon, kapag sila ay tumingin, oo titingin sila, ngunit hindi sila makakakita.” Kakaiba. Parang sinasabi na ang mga kuwento ay hindi lamang para maglinaw kundi para maghati. Hindi natin ito papalambutin: may bigat ang linyang ito.

Pagkatapos ay ipinaliwanag niya ang talinghaga. Ang binhi ay ang salita. Ang apat na lupa ay apat na paraan ng pakikinig. May naririnig at agad kinukuha ni Satanas. May tumatanggap nang may kagalakan pero walang ugat, kaya nadadapa pagdating ng pagdurusa o pag-uusig. May sinakal ng “mga alalahanin sa mundo, ang pandaraya ng kayamanan at ang pagnanasa sa iba pang mga bagay.” At may namumunga.

Sumunod ang mga maiikling larawan. Walang naglalagay ng lampara sa ilalim ng basket. Walang lihim na hindi maibubunyag. Ang panukat na gagamitin mo ay siya ring gagamitin sa iyo. Sinumang mayroon ay bibigyan pa, at sinumang wala ay kukunan pa. Pagkatapos, dalawang talinghaga tungkol sa kaharian. Ang binhi na tumutubo habang natutulog ang magsasaka, “ngunit hindi niya alam kung paano.” At ang buto ng mustasa, ang pinakamaliit, na nagiging pinakamalaki, na may sangang mapamugaran ng mga ibon.

Kinagabihan ng araw ding iyon, tumawid sila sa lawa. Dumating ang matinding unos. Napuno na halos ng tubig ang bangka. At si Jesus, sa dulo, natutulog sa unan. Ginising nila siya na may reklamo, hindi tanong: “Guro, hindi ba kayo nababahala na malapit na tayong mamatay?” Bumangon siya, sinaway ang hangin, at sinabi sa dagat, “Pumayapa ka, tigil.” Tumahimik ang lahat. Pagkatapos ay siya naman ang nagtanong: “Bakit kayo natatakot? Wala pa rin ba kayong pananampalataya?” At natakot silang lubha, hindi sa unos, kundi sa kanya: “Sino ba talaga siya?”

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Kadalasan iniisip natin na tungkol sa manghahasik ang talinghaga. Pero ang tunay na tanong ay tungkol sa lupa. Iisa ang binhi, iisa ang mensahe, iisa ang Diyos na nagsasalita. Ang pinag-iiba ay kung ano ang nangyayari sa taong nakikinig.

At tandaan: ang tatlong lupang hindi namunga ay hindi mga taong tumangging makinig. Nakinig sila. Ang mabatong lupa ay tumanggap “nang may kagalakan.” Ang tinikan ay narinig at tinanggap din. Ang problema ay hindi ang unang reaksyon kundi ang tinatagal. Ugat, hindi emosyon. Kaya delikado ang sukatan ng damdamin lamang. Ang pakiramdam ng kilig sa isang worship night ay hindi pa katibayan ng malalim na lupa. Ang malalim na lupa ay nakikita lamang kapag dumating ang tagtuyot o ang tinik.

Kapansin-pansin din kung ano ang tinik: alalahanin, pandaraya ng kayamanan, at pagnanasa sa iba pang mga bagay. Hindi ito mga malaking kasalanan. Ito ay mga bagay na normal, kahit hinahangaan. Ang pagkabalisa sa grado, sa hinaharap, sa hitsura, sa pera. Hindi sila pumapatay sa pananampalataya sa isang malaking suntok. Sinasakal nila ito nang tahimik, unti-unti, hanggang wala nang bunga.

Ang ikalawang bahagi ay nagbibigay ng ginhawa. Hindi mo alam kung paano tumutubo ang binhi. Wala kang kontrol dito. Hindi mo kayang pilitin ang sarili mong lumago sa pamamagitan ng lakas ng kalooban. Ang kaharian ng Diyos ay tumutubo sa paraang hindi natin nakikita, mula sa isang bagay na kasing maliit ng butil ng mustasa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Bakit magkasama ang mga talinghaga at ang unos sa isang kabanata? Dahil pareho silang nagtatanong ng iisang tanong: sino si Jesus, at pinagkakatiwalaan mo ba siya kapag mukhang wala siyang ginagawa?

Sa talinghaga, ang binhi ay parang wala, natutulog ang magsasaka. Sa bangka, natutulog si Jesus mismo habang lumulubog sila. Ang parehong sagot: ang tila katahimikan ng Diyos ay hindi pagwawalang-bahala. Ang salitang nagsabi sa dagat na tumigil at sinunod siya ay ang parehong salitang itinatanim sa iyong buhay. Sa Genesis, ang Diyos ang nagpapayapa sa tubig. Ngayon si Jesus ang nagsasalita, at sumusunod ang dagat. Ang tanong ng mga alagad, “Sino ba talaga siya?” ang tanong ng buong Ebanghelyo ni Marcos, at hindi ito nasagot nang tuluyan hanggang sa krus.

Para sa Iyo

Huwag kang mag-aksaya ng panahon sa paghula kung sino sa paligid mo ang mabatong lupa. Tanungin ang sarili: ano ang aktwal na nangyayari sa loob ko kapag may narinig akong galing sa Diyos? Nawawala ito bago pa matapos ang araw? Kinikilig ako pero hindi nagbabago? O sinasakal ito ng listahan ng mga bagay na inaalala ko?

At ito ang pinakamahalaga: ang lupa ay hindi nagsasaka sa sarili nito. Kaya nating gumawa ng puwang, sa katahimikan, sa pagsuko ng isang tinik, sa pagpapaalam sa isang taong may pananampalataya kung saan ka nagdududa. Ang lumago ay gawa ng Diyos. Ang huwag itong sakalin ay gawa mo. Bahagyang magsimula. Butil ng mustasa lamang, at hindi ito nananatiling maliit.

Pag-usapan Natin

Anong tinik sa buhay mo ngayon ang mukhang normal at hindi mapanganib, pero sa totoo lang ay tahimik na sinasakal ang pananampalataya mo?

Kapag tahimik ang Diyos sa isang unos na pinagdadaanan mo, tinatanong mo ba siya kung nababahala pa siya? Ano ang tunay mong sagot sa tanong niyang “Wala pa rin ba kayong pananampalataya?”

Manalangin Tayo

Panginoong Jesus, alam mong hindi laging matabang lupa ang puso ko. Maraming bato, maraming tinik, at madalas ay pagod ako. Salamat na hindi ka tumitigil sa paghasik. Bungkalin mo ang tigas sa loob ko, ipakita mo sa akin kung ano ang kailangang alisin, at patubuin mo ang binhi kahit hindi ko maramdaman. At kapag lumulubog ang bangka, tulungan mo akong magtiwala na ikaw pa rin ang Panginoon ng hangin at ng dagat. Amen.