Marcos 4

Ang Paliwanag

Napakaraming tao ang nagsisiksikan sa tabi ng dagat, kaya't sumakay si Jesus sa isang bangka at naupo roon. Ang tubig sa pagitan nila ay parang naging entablado: naririnig ng lahat ang kaniyang tinig habang nakatayo sila sa dalampasigan.

At nagsimula siyang magkuwento. Hindi tungkol sa mga hari o anghel, kundi tungkol sa isang magsasakang naghahasik ng binhi. Ang ibang binhi ay napunta sa daan at inubos ng mga ibon. Ang iba ay bumagsak sa mabatong lupa, agad tumubo, ngunit nalanta nang sumikat ang araw dahil walang malalim na ugat. Ang iba ay napunta sa tinikan at nasakal. At ang iba ay napunta sa matabang lupa at namunga ng tigtatatlumpu, tig-aanimnapu, at tig-iisangdaan.

Tapos. Walang paliwanag. Sinabi lang niya: "Sinuman ang may taingang pandinig, makinig!"

Nang mag-isa na si Jesus kasama ang mga alagad, nagtanong sila kung ano ba ang ibig sabihin niyon. Ipinaliwanag niya: ang binhi ay ang salita ng Diyos. Ang mga uri ng lupa ay mga uri ng tao. May nakakarinig at agad na nakakalimot dahil dumarating si Satanas at inaalis ang salita. May nakakarinig at natutuwa, ngunit pagdating ng hirap o pag-uusig ay nadadapa agad, dahil hindi nakapag-ugat. May nakakarinig, ngunit ang mga alalahanin sa mundo, ang pandaraya ng kayamanan, at ang pagnanasa sa iba pang mga bagay ay sumasakal sa salita. At may nakakarinig, tumatanggap, at namumunga.

May sinabi ring nakalilito si Jesus. Sinabi niya na sa mga nasa labas ay talinghaga ang lahat, "nang sa gayon, kapag sila ay tumingin, oo titingin sila, ngunit hindi sila makakakita." Mahirap iyon. Mukhang gusto ni Jesus na hindi maintindihan ng ilan. Hindi ko iyon lubos na maipapaliwanag sa iyo, at hindi ko rin ipagkukunwaring alam ko. Pero ito ang nakikita ko: ang mga talinghaga ay hindi pagsasara ng pinto. Ang mga naupong nakikinig at nagtanong ay siyang nakaalam ng sagot. Ang mga nakinig at nagkibit-balikat ay umalis na walang dala. Ang kuwento ay naghihintay sa mga taong sapat ang pag-iinteres upang lumapit.

Pagkatapos ay nagkuwento pa siya. Walang taong nagsisindi ng lampara para itago sa ilalim ng higaan. May binhing tumutubo habang natutulog ang magsasaka, at hindi nga niya alam kung paano. At may buto ng mustasa, ang pinakamaliit sa lahat, na naging pinakamalaking tanim kung saan nakakapamugad ang mga ibon.

Nang gabing iyon ay tumawid sila sa lawa. Dumating ang matinding unos, halos mapuno na ng tubig ang bangka, at si Jesus ay natutulog sa unan sa dulo. Ginising nila siya na parang nagagalit: "Guro, hindi ba kayo nababahala na malapit na tayong mamatay?" Bumangon siya at sinaway ang hangin: "Pumayapa ka, tigil." At tumigil ang lahat. Ang bagong takot nila ay mas malaki pa sa takot sa bagyo: "Sino ba talaga siya?"

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Sa buong kabanata, iisang paksa ang paulit-ulit: ang pakikinig. Anim na beses na lumilitaw ang salitang iyon. Hindi hinihingi ni Jesus ang pinakamatalino o pinakamabait. Hinahanap niya ang taong nakikinig nang tunay at hinahayaang tumubo ang salita sa loob niya.

At ang mga uri ng lupa ay hindi permanenteng tatak. Hindi tayo binabasa ni Jesus para magsabi ng "ito ka na hanggang wakas." Ipinapakita niya kung paano nawawala ang salita: sa kalimutan, sa hirap, sa kagustuhan sa napakaraming bagay. At ipinapakita rin niya na kayang mamunga ng lupa nang isandaang beses.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Isang beses lang tumigil ang pagkukuwento sa kabanatang ito, at iyon ay nang lumubog ang bangka. Nang matulog si Jesus sa gitna ng unos, hindi iyon kawalang-malasakit. Iyon ang taong napakalapit sa Ama na kaya niyang matulog sa isang bagyo. At nang gumising siya, kinausap niya ang dagat na parang aso na sinasaway, at sumunod ang dagat.

Sa buong Kasulatan, ang Diyos lamang ang nagpapatahimik sa tubig. Kaya ang tanong ng mga alagad ay ang tamang tanong: "Sino ba talaga siya?" Ang naghahasik ng binhi at ang nag-uutos sa hangin ay isa at iisang tao. Ang salitang inihahasik niya ay may kapangyarihan ng Diyos.

Para sa Iyo

Isipin mo kung anong tinik ang tumutubo sa loob mo. Sa edad mo, kadalasan ito: ang gustong-gusto mong bagay na hindi mo mabitiwan, ang takot sa pagtawa ng iba kapag nalaman nilang nananalangin ka, ang labis na kaabalahan.

Ngayong linggo, subukan ang isang bagay: pumili ng isang pangungusap mula sa Bibliya at isipin mo ito bago matulog. Iyon ang paglalim ng ugat. Hindi ito nakikita ng iba, at hindi mo rin lubos na malalaman kung paano ito gumagana, gaya ng magsasakang natutulog habang tumutubo ang binhi. Ganoon nga ito.

Pag-usapan Natin

Alin sa apat na uri ng lupa ang pinakamalapit sa iyo ngayon, at bakit?

Bakit kaya hinayaan ni Jesus na dumating muna ang unos bago siya bumangon?

Sabay-sabay na Panalangin

Panginoong Jesus, inihahasik mo ang iyong salita, kahit sa mabatong lugar. Bigyan mo ako ng taingang tunay na nakikinig at pusong may malalim na ugat. At kapag natatakot ako, paalalahanan mo ako: sumusunod sa iyo ang hangin at ang dagat. Amen.