Mikas 7

The Explanation

Nagsisimula ang kabanatang ito sa isang taong halos umiiyak. Sinasabi ni Mikas na siya ay tulad ng isang taong dumating sa bukid pagkatapos ng anihan, walang natitirang bunga, kahit ang mga huling ubas ay kinuha na ng iba. Ito ang larawan niya ng lipunan sa kaniyang panahon: walang natitirang mabuting tao. Sinasabi niya na ang mga tao ay nagbabakasakaling makasakit sa isa't isa, na ang mga pinuno ay tiwali, ang mga hukom ay pasuhol, at ang mga taong may kapangyarihan ay ginagawa lang ang gusto nila. Ang lahat ay tinik at dawag, walang bunga ng katarungan na masasagap.

Sa bandang huli, umabot ito sa pinakamasakit na bahagi. Hindi na basta mga estranghero ang di-mapagkakatiwalaan, kundi ang pamilya mismo. Anak laban sa magulang, manugang laban sa biyenan. Ang bahay na dapat na ligtas na lugar ay naging lugar ng away at pagtataksil.

Pero sa gitna ng lahat ng ito, may pagbabago sa boses ng propeta. Sa talata 7, hindi na siya nagreklamo, sinabi niya, "Ngunit para sa akin, ako ay titingin kay Yahweh." Kinilala niya ang kaniyang sariling kasalanan, hindi siya nagkukunwaring perpekto siya sa gitna ng mga masasama. Aminado siyang siya rin ay nagkasala, at handa siyang tanggapin ang parusa ng Diyos, dahil alam niya na ang parusa ay hindi ang katapusan ng kwento. Sinabi niya na kahit siya ay bumagsak, titindig siya. Kahit siya ay uupo sa kadiliman, ang Panginoon mismo ang magiging liwanag para sa kaniya.

Ang huling bahagi ng kabanata ay puno ng pag-asa. Naghihintay si Mikas sa panahon na ipapawalang-sala ng Diyos ang bayan, na palawakin ang mga hangganan, na ibalik ang mga taong nagkalat sa iba't ibang bansa. At sa dulo, may isang himno ng pagsamba na tanong: "Sino ang Diyos na gaya mo, ikaw na nag-aalis ng kasalanan?" Sinabi ng Diyos na hindi niya pinapanatili ang kaniyang galit magpakailanman, dahil mas gusto niyang ipakita ang kaniyang katapatan. Itatapon niya ang kasalanan sa kailaliman ng dagat, at tuparin ang kaniyang pangako kay Abraham at kay Jacob.

What Does This Mean?

Malamang na nararamdaman mo minsan ang parehong bigat na nararamdaman ni Mikas. Nakikita mo ang mundo, o kahit ang sarili mong buhay, at parang walang natitirang tapat, walang natitirang tunay. Baka nadama mo na ang taksil ay hindi lang galing sa labas, kundi mismo sa taong pinagkatiwalaan mo. Hindi ka mag-isa sa pakiramdam na ito. Kahit ang propeta ng Diyos ay nakadama nito, at hindi siya sinabihan ng Diyos na, "Wag kang malungkot, ayos lang naman lahat." Hinayaan siyang aminin ang bigat.

Pero ang tunay na leksyon ng kabanatang ito ay hindi tungkol sa kung gaano kasama ang mundo. Ito ay tungkol sa kung saan tumitingin si Mikas kapag naubusan na siya ng pag-asa sa tao. Hindi siya humingi ng ibang tao na sasagip sa kaniya. Hinarap niya ang katotohanan na kailangan niyang aminin ang sarili niyang kasalanan bago siya makaasa ng liwanag. Hindi ito madaling aminin. Mas madali ang magalit sa iba kaysa aminin na tayo mismo ay bahagi ng problema. Pero yun mismo ang unang hakbang tungo sa tunay na pag-asa, ang pagkilala na kailangan mo ng awa, hindi lang paliwanag.

The Common Thread

Ang tanong sa talata 18, "Sino ang Diyos na gaya mo, ikaw na nag-aalis ng kasalanan?" ay hindi tanong na sinagot na sa panahon ni Mikas. Ito ay tanong na sinagot ng Diyos sa krus. Ang pagtatapon ng kasalanan sa kailaliman ng dagat, ang hindi pagpanatili ng galit magpakailanman, ang pagpili ng katapatan kaysa parusa, lahat ito ay natupad sa buong kabuuan nito kay Kristo. Sa krus, hinarap ni Jesus ang totoong bigat ng kasalanan ng buong daigdig, at sa Kaniyang muling pagkabuhay, pinatunayan na ang liwanag ay talagang mananalo kahit pagkatapos ng pinakamadilim na gabi. Kung sinabi ni Mikas na kahit siya ay bumagsak, titindig siya, ito ay isang anino ng mas malaking katotohanan: si Jesus mismo ang bumagsak para sa atin, at siya ang tumindig. At dahil sa Kaniya, ang pangako sa Abraham at Jacob, ang pangako ng katapatan na walang hanggan, ay bukas din para sa lahat na sumasampalataya.

For You

May mga panahon na mas madali para sa'yo na tumingin sa lahat ng mali sa paligid mo, sa mga taong nagtaksil sa'yo, sa mundo na parang walang katapatan. Pero subukan mo ang hamon ni Mikas: tumingin ka rin sa iyong sarili nang tapat. Hindi para maghirap sa guilt, kundi dahil ang totoong pag-asa ay nagsisimula lamang kapag inamin mong kailangan mo ng awa, hindi lang paliwanag na hindi ikaw ang may kasalanan. Kapag ikaw ay dumaan sa isang panahon ng kadiliman, ng pagkakabigo o ng pagkanakaw sa'yo ng taong pinagtiwalaan mo, huwag mong isipin na ito ang katapusan ng kwento mo. Ang Diyos na ito, na inilalarawan ni Mikas, ay hindi Diyos na sumusuko sa'yo. Siya ang liwanag na naghihintay sa dulo ng iyong kadiliman.

Talk About It

Anong bahagi ng buhay mo ang parang "walang natitirang bunga," kung saan mahirap makita ang katapatan o kabutihan? Paano ito naiiba kapag isipin mo na ang Diyos mismo ang liwanag mo sa panahong iyon?

Bakit kaya mas madali para sa atin na makita ang kasalanan ng ibang tao kaysa aminin ang sarili nating pagkakasala? Ano ang unang hakbang para maging tapat tayo tungkol dito?

Praying Together

Panginoon, minsan nakikita ko ang kalituhan sa mundo at sa sarili kong puso, at hindi ko alam kung saan pa titingin. Turuan mo akong tumingin sa'Yo tulad ni Mikas, na hindi nagtatago ng sarili kong kasalanan, na naniniwalang kapag ako bumagsak, matutulungan mo akong tumindig. Salamat na ikaw ang Diyos na hindi nagtatanim ng galit magpakailanman, na Diyos na piniling ipakita ang katapatan sa amin sa pamamagitan ni Jesus. Iyong ilagay muli sa akin ang pag-asa. Amen.